LifesignsConcert

Na een afwezigheid van drie jaar verscheen het Britse progrock kwartet Lifesigns weer eens op een Nederlands podium. Ook ditmaal was gekozen voor de Zoetermeerse progtempel Boerderij, waar ook de opnames plaatsvonden voor het meest recente livealbum van Lifesigns, “Live in the Netherlands” uit 2023. Het optreden maakte deel uit van een mini-tournee door Zwitserland, Duitsland en Nederland (Uden, Enschede) en was georganiseerd door voormalig Boerderij-directeur Arie Verstegen. De band was er blij mee; het is alweer ruim vijf jaar geleden dat er nieuw studiowerk verscheen, “Altitude”. Zonder nieuw materiaal is het noodzakelijk om elk jaar weer vrijwel het zelfde repertoire af te draaien. Dit keer zou dat iets anders verlopen, maar daarover later meer. Ik schrijf wel Brits maar naast oprichter/zanger/toetsenist John Young en oudgedienden Jon Poole op bas en zang en Dave Bainbridge op gitaar, toetsen en zang was daar ook een oude bekende te ontdekken: de Nederlandse drummer Frank van Essen (Iona) had het krukje overgenomen van Zoltán Csörsz.

Even over half negen betrad de band onopvallend het podium, de zaalmuziek draaide nog volop. Na een korte welkomstgroet wordt er direct ingezet met N van “Cardington” waarna Gregarious klinkt. Young noemt het veertien jaar oude nummer met zijn aanklacht tegen fake nieuws ‘profetisch’. Dan is er plotseling ook nog iets nieuws onder de zon: het nummer Childhood’s End blijkt een nieuwe/oude song met inventieve basloopjes, pianospel, een heerlijke gitaarsolo en diverse tempowisselingen. Alles in de beste Lifesigns-traditie en voorafgegaan door een anekdote over de beginperiode van de band. Ook After All is een oud nummer in een nieuw jasje, de ballade gaat onder meer over hen die ons ontvielen, zoals Young’s broer Tom en voormalig kameraad en progicoon John Wetton, voor wie hij het nummer ooit schreef.

At The End Of The World is een muzikaal hoogtepunt, er wordt enthousiast meegeklapt tijdens het melodieuze nummer over de chaos in de wereld, en wordt afgesloten door een van Bainbridge’s gitaarsolo’s. Met de hilarische anekdote over de overbezette dames(!)toiletten tijdens een optreden kreeg Young de lachers op zijn hand, Impossible wordt aangekondigd als een klein hitje in vooral de regio Enschede. Dan is het pauze, de band verlaat na een klein uur spelen voor twintig minuten het podium.

Na de pauze wordt Altitude aangekondigd als een oorspronkelijk kort nummer over licht en ruimte, wat uiteindelijk iets langer, bijna een kwartier, zou uitvallen. De viool van Frank van Essen en de slide gitaar van Dave Bainbridge zijn hoogtepunten tijdens dit topnummer met zijn majestueuze einde. Een lang en vurig applaus is de terechte beloning.

Met het melancholieke begin en de overgang naar swingende progrock bleek Ivory Tower, met als thema de liefde, geen grote favoriet bij het overwegend mannelijke Zwitserse publiek enkele dagen daarvoor. Althans, volgens Young. Shoreline wordt voorafgegaan door een verhaaltje over de ‘onbekende en onbegrepen’ muziek, een aanklacht tegen de muziekindustrie in het algemeen en de BBC in het bijzonder. Een technisch probleem openbaart zich bij de start van Fortitude, het geluid wordt daarna vreemd genoeg merkbaar slechter. Het laatste nummer van de officiële setlist is het schitterende Last One Home, het emotionele verhaal over zeelui die de storm trotseren. De lyrische gitaarsolo van Bainbridge behoort tot zijn beste werk van de avond, de titel wordt luidkeels meegezongen door vrijwel alle aanwezigen.

Het atypische instrumentale Kings is daarna de obligate toegift, de luidruchtige punkprog is niet echt mijn ding en doet afbreuk aan de melodieuze symfonische rock van daarvoor. Maar ja, wie ben ik? Het publiek beloont de band met een verdiend open doekje, wat dankbaar in ontvangst wordt genomen.

Zoals ook bij eerdere concerten stal Dave Bainbridge (Iona, Strawbs, Celestial Fire) de show met zijn fantastische gitaarspel. Dit ondanks het feit dat zijn gitaar niet bijzonder goed in de mix was te horen. Bovendien klonk zijn instrument wat mat, het geluid klonk als geknepen. Heel af en toe had de zaalmixer het bij het juiste eind, als de Engelsman over zijn effectenapparatuur heen stapte om zich even naast Young vooraan op het podium te melden. Het overall geluid was deze avond sowieso niet top, dit heb ik wel eens beter meegemaakt bij Lifesigns. Naar verluidt had de band zijn eigen geluidsman meegenomen en dat kwam de sound niet ten goede. Wanneer leren die bands het nou eens: maak (ook) gebruik van de lokale geluidsman, die kent de akoestiek van de zaal het beste. Spock’s Beard was daar enkele weken geleden nog het beste (lees: slechtste) voorbeeld van.

Maar er viel ook weer veel te genieten: de driestemmige zang, de machtige klappen van meesterdrummer Frank van Essen, de springerige podiumpresentatie van Jon Poole en de geweldige ‘old skool’ toetsenpartijen en vooral zang van leider John Young. De man heeft absoluut de gunfactor met zijn zachte, vriendelijke uitstraling en typisch Britse humor.

Na zo’n twee uur zit het erop, het publiek keert tevreden huiswaarts. Nu is het wachten op een nieuw studioalbum van Lifesigns. Je kunt niet oneindig blijven teren op muziek die ruim een decennium eerder het levenslicht zag, op termijn kost je dat fans. Zoals dat helaas zondagavond te aanschouwen was: slechts naar schatting een kleine 150 diehards hadden de weg naar Zoetermeer gevonden. Hopelijk keren de afvalligen weer terug als dat nieuwe album wordt uitgebracht.