Steven WilsonConcert

De aankondiging dat Steven Wilson een tweetal speciale optredens zou verzorgen in het heilige der heiligen van de rockmuziek, de Royal Albert Hall (RAH) in Londen, zorgde voor behoorlijk wat opwinding bij de echte fans. Ik had het genoegen hem in mei vorig jaar zelfs twee keer te mogen zien, in Londen en Amsterdam. Dat waren memorabele shows. Het feit dat ik wederom in de gelegenheid gesteld werd om een van die shows bij te wonen, zou een bijzondere ervaring blijken.

Hij zou bij aanvang uitgebreid ingaan op zijn dilemma: zijn nieuwe album is nog niet uitgebracht (6 november) en de concerten van vorig album “The Overview” zijn nog niet helemaal afgerond. Toch moest hij twee jaar geleden al besluiten om de beroemde zaal in Londen te reserveren. En dus bevindt hij zich nu tussen twee werelden in, maar dat weerhoudt hem er niet van om een speciale show te concipiëren rondom zijn laatste studioalbum. Met behulp van een dertig personen tellend orkest, The Parallax Orchestra, en een koor van tien vocalisten zou met name een integrale uitvoering van “The Overview” de hoofdmoot van de twee shows beslaan. Een unicum. Een volle zaal met een behoorlijk gemêleerd publiek wacht in spanning op wat komen gaat.

Ik ken niet zoveel artiesten die bij aankomst op het podium, zonder een noot te hebben gespeeld of gezongen, al een staande ovatie ontvangen. Toch overkomt het Steven Wilson als hij rond kwart voor acht het podium betreedt. Hij geeft een korte introductie van wat ons te wachten staat. Het programma voor de pauze is onbekend, er is geen setlist. Het ontlokt een golf van instemming aan het publiek. Na de pauze volgt een integrale versie van het laatste album inclusief orkest. Dat was al vooraf aangekondigd. “Waar zullen we eens mee beginnen?” is zijn vraag. Het zal retorisch blijken.

De band gaat vliegend van start met Luminol van “The Raven That Refused to Sing”, de perfecte opener en regelmatig op de setlist de laatste jaren. Requiem for a Village is de titelsong van het nog uit te brengen nieuwe studioalbum. Wilson grapt dat het mogelijk geen goed idee was om a capella te beginnen als je niet over een perfecte stem beschikt. Hij slaagt goed met zijn falsetto in deze heftige song die refereert aan het zwaardere werk van Porcupine Tree. Ook On Chapel Slope is een nieuw nummer met relatief simpel drumritme, een staande bas en melodica. Het laatste van de drie nieuwe nummers heet A Basket of Bees met prima gitaarwerk van Randy McStine. Ancestral, van het veelgeroemde “Hand.Cannot.Erase” uit 2015, herbergt wederom een uitstekende emotievolle gitaarsolo en is vooral indrukwekkend als geheel met die kenmerkende dreigende sfeer. Vijf nummers die samen een uur duren, de toon is gezet.

Na de pauze, die een klein half uur duurt, begint het orkest onder leiding van een dirigent. De band is dan nog niet aanwezig op het podium. Na de orkestrale opening neemt de band het over. Samen verzorgen ze een uitstekende versie van Objects Outlive Us, deel 1 van “The Overview”. Het belooft een bijzondere avond te worden, zowel band als orkest steken in grote vorm. De combi werkt goed, zeker in de meer rustige, melodische stukken. Heel af en toe verzuipen bas en drums het orkest, maar verder is de balans tussen band en orkest prima in orde en zijn beiden goed te horen in de mix. Een werkelijk oorverdovend applaus volgt na deel 1. Nieuwe stukken muziek, geschreven door componist Simon Dobson en gespeeld door het orkest, verbinden beide delen, waarna deel 2 The Overview in zijn geheel wordt gespeeld. Het zorgt bij tijd en wijle voor kippenvel. Het publiek steekt zijn enthousiasme niet onder stoelen of banken. Toegift Staircase van “The Harmony Codex” uit 2023 is een aangename verrassing voor het grotendeels door kenners bevolkte publiek. Band, orkest en koor maken er een knallend slotakkoord van, na ruim twee uur spelen.

De ervaren en getalenteerde band klinkt als een geoliede machine, met hoofdrollen voor de geweldige gitarist Randy McStine en de absolute topdrummer Craig Blundell. En vlak de bijdrage op elektrische en staande bas van Nick Beggs niet uit, of de jazzy toetsen van oudgediende Adam Holzman. Maar de hoofdrol is toch weggelegd voor de multi-instrumentalist zelf. Als altijd op blote voeten speelt Wilson afwisselend gitaar en toetsen. Zijn heldere zang wordt ondersteund door bassist Nick Beggs en gitarist Randy McStine. Met zijn eeuwig jonge uitstraling, hij is inmiddels 58, en zijn interactie met andere bandleden, oogt hij zowel energiek als sympathiek.

De box waarin ik me bevond bevatte vier Italianen, een Japanner, twee Britten en een enkele Hollander, waarbij aangetekend dat de Italianen en de Japanner speciaal voor deze concerten hun reis hadden geboekt, en er een dag later weer bij zouden zijn. Het is indicatief voor de populariteit van de hardwerkende Brit die zoveel prog in zijn muziek doet. Dit was een speciale avond die ik niet graag had willen missen. Nu is het even wachten op het uitkomen van zijn nieuwe studioalbum “Requiem for a Village”. De recensie van collega Marcel Debets zal niet lang op zich laten wachten.