VOLA kondigt ‘Friend of a Phantom’ Europese tour aan

Het Deens-Zweedse kwartet VOLA, heeft hun ‘Friend of a Phantom’ Europese tour voor november aangekondigd. De tour zal ze naar Denemarken, Zweden, Noorwegen, Duitsland, Polen, Oostenrijk, Zwitserland, Italië, Frankrijk, het Verenigd Koninkrijk, Luxemburg en Nederland brengen. Tickets zijn HIER verkrijgbaar.

De band bestaat uit Asger Mygind (zang, gitaar), Marti Werner (toetsen), Nicolai Mogensen (basgitaar) en Adam Janzi (drums).

Tevens zal de band op diverse Europese festivals te zien zijn, waaronder Graspop in België.
Vorig jaar bracht VOLA de nieuwe single Paper Wolf uit en tourde de band door Chili, Mexico en de Verenigde Staten.

Nieuw album Kaipa: Sommargryningsljus

Op 28 juni komt bij InsideOutMusic het nieuwe album van Kaipa, “Sommargryningsljus” uit. Dit vijftiende album van de band volgt 49 jaar na het debuutalbum.
Het album werd opgenomen in de volgende bezetting: Hans Lundin (toetsen en zang), Per Nilsson (gitaren), Jonas Reingold (basgitaar), Darby Todd (drums), Patrik Lundström (zang) en Aleena Gibson (zang).

De tracklist is:
1. Sommarskymningsljus (1:30)
2. Seven Birds  (9:50)
3. Like Thousand Dawns (11:08)
4. Revelationview (9:28)
5. Chased by Wolves And Burned by The Sun (10:17)
6. Spiderweb Train (15:29)
7. Songs In Our Hands (13:00)
8. Sommargryningsljus (3:58)
9. Sommargryningsljus (Single Edit) (5:24)

Nieuwe Nightwish uit op 20 september!

De Finse band Nightwish, met Floor Jansen in haar gelederen, brengt op 20 september het tiende album uit, getiteld “Yesterwynde”. Volgens Nightwish is het nieuwe album “een fantastische reis door tijd, geheugen en de positieve kanten van de mensheid”.
Het kostte de band drie jaar om het album te maken. Op 21 mei komt de eerste single, Perfume Of The Timeless, uit. Deze kan worden gepre-saved op: https://nightwish.bfan.link/perfumeofthetimeless.fpo

De tracklist van het nieuwe album:

1. Yesterwynde
2. An Ocean Of Strange Islands
3. The Antikythera Mechanism
4. The Day Of…
5. Perfume Of The Timeless
6. Sway
7. The Children Of ‘Ata
8. Something Whispered Follow Me
9. Spider Silk
10. Hiraeth
11. The Weave
12. Lanternlight

Nieuw studioalbum van Hasse Fröhberg & Musical Company

Op 6 juni 2024 verschijnt het zesde studioalbum van Hasse Fröberg & Musical Company, getiteld “Eternal Snapshots”.

Fröberg is bij de meeste progliefhebbers bekend als zanger/gitarist van The Flower Kings. Daarnaast timmert hij al enige jaren zeer succesvol aan de weg als soloartiest, samen met zijn Musical Company.
Dit album verschijnt veertig jaar na het eerste album dat Fröberg opnam. Het is een conceptalbum, dat handelt over vragen als: hoe worden we wie we zijn? Is alles voorbestemd? Bepaalt het lot ons leven?
De titel refereert aan het feit dat elke seconde nieuw leven wordt geboren en op dit album volgen we twee van deze levens.

Nummers:
1.   All I Wanted To Be (part 1)
2.   Deserve To Be Happy
3.   Wherever You May Go
4.   No Messiah
5.   Once In  A Lifetime
6.   Only For Me
7.   The Yard
8.   Searching For The Dark
9.   A Sorrowful Mariner
10. Blind Dog
11. All I Wanted To Be (part 2)

Bezetting:
Sampo Axelsson: basgitaar
Hasse Fröhberg: zang, gitaren
Kjell Haraldsson: toetsen
Anton Lindsjö: gitaren
Ola Strandberg: drums, achtergrondzang

Barock Project kondigt nieuw album aan

Het zevende studioalbum van de Italiaanse progrockband Barock Project gaat “Time Voyager” heten. Het is een muzikale reis door de dimensies van geschiedenis en toekomst. Voor de band is dit meer dan gewoon een nieuw album. Het is een labyrint van muziek en verhalen die zijn verweven met het verleden en de toekomst, met aspecten van nostalgie, maar ook met futuristische visioenen. Daarnaast is dit de eerste, volledig in eigen beheer gepubliceerde, release.
Het album zal twaalf nieuwe tracks bevatten en uitkomen als een digipack cd en op alle digitale platforms. De pre-order en releasedatum worden binnenkort bekendgemaakt.
Meer nieuws volgt op de officiële Facebook-pagina en de website van de band: www.barockproject.net

Op onderstaande video lichten de bandleden het ontstaansproces van het nieuwe album toe:




Ondertussen is op YouTube ook de eerste single The Lost Ship Tavern verschenen:




Afscheidstournee Fish ook naar Nederland


Ruim vier jaar later dan oorspronkelijk gepland gaat de Europese afscheidstournee van Fish, getiteld “Road To The Isles 2024-2025”, dan toch plaatsvinden. Deze tour zal hem  met maar liefst vijf concerten langs vier Nederlandse podia brengen: op 4 oktober van dit jaar Muziekgieterij (Maastricht), 5 oktober Muziekcentrum (Enschede), 6 oktober Oosterpoort (Groningen) en 8 en 9 oktober Tivoli (Utrecht). De overige 19 tourdata zijn verspreid over Duitsland, Zwitserland, Oostenrijk, Polen, Noorwegen, Zweden en Denemarken.

De titel van de tour is geïnspireerd op het feit dat Fish en zijn vrouw Simone zich later dit jaar zullen terugtrekken in een boerderij die ze hebben gekocht op het eiland Outer Hebrides ten noordwesten van Schotland.

Zijn begeleidingsband zal bestaan uit oudgedienden Mickey Simmonds (toetsen), Robin Boult (gitaar), Steve Vantsis (basgitaar), Gavin Griffiths (drums) en achtergrondzangeres Elisabeth Troy Antwi.

De setlist kan volgens Fish elke avond variëren en zal bestaan uit werk van zijn twaalf solo-albums, maar ook songs uit zijn tijd bij Marillion.
Voor wie deze iconische zanger nog één keer aan het werk wil zien is dit de laatste mogelijkheid.




Mike Portnoy terug bij Dream Theater

Sinds het laatste  Liquid Tension Experiment (LTE)-album,met een hernieuwde samenwerking tussen Mike Portnoy, John Petrucci en Jordan Rudess, en de grote hoeveelheid vriendelijke woorden over en weer, kon je er misschien wel op wachten.
Gisteren verscheen op de Facebook-pagina van Dream Theater een verklaring dat drummer Mike Portnoy terug is op het vertrouwde nest. Mike Mangini verlaat de band.
In de verklaring vliegen heel veel lovende woorden voor elkaar over en weer, naast een ‘begripvol statement’  van Mangini.

Portnoy was vanaf het prille begin van Dream Theater drummer extraordinaire en degene die de lijnen uitstippelde tot en met 2009. Na de opnames van “Black Clouds & Silver Linings” kreeg hij het gevoel vast te zitten in een stramien van album opnemen, toeren enz……… Dat stramien wilde hij graag doorbreken, maar de andere bandleden waren daar niet voor te porren. Dat betekende het einde van Portnoy bij Dream Theater. Iets wat hijzelf niet had gewild.

Na een uitgebreide sollicitatie- en auditieprocedure werd Mike Mangini aangenomen als opvolger. Vanaf het begin kreeg deze, technisch uiterst begaafde, drummer veel kritiek op zijn speelstijl, die te klinisch zou zijn. Vijf albums verder is het lot van Mangini bezegeld.
In 2019 had Portnoy al samengewerkt met Petrucci voor diens soloalbum en beide heren waren zeer positief over die samenwerking. Twee jaar later volgde het derde album van LTE met  Rudess en Tony Levin op bas.
Achteraf kunnen we stellen dat beide hernieuwde samenwerkingen mogelijk de opmaat hebben gevormd voor de terugkeer van Portnoy in Dream Theater.

Keith Reid overleden

Op 23 maart overleed op 76-jarige leeftijd Keith Reid, de tekstdichter van Procol Harum. Hij overleed aan de gevolgen van darmkanker, ruim een jaar na het overlijden van zijn maatje Gary Brooker.


Reid bespeelde geen instrument, maar werd toch als het zesde bandlid van Procol Harum beschouwd. Hij schreef de teksten van alle Procol Harum songs met uitzondering van die op het laatste album “Novum” uit 2017.
Nadat de band in 1977 was opgeheven schreef hij teksten voor diverse artiesten zoals Annie Lennox, Willie Nelson, Heart en The Alan Parsons Project. Tevens schreef hij de tekst voor de hit You’re The Voice van de Australische zanger John Farnham.
Toen Procol Harum in 1991 werd heropgericht, voegde hij zich ook weer bij de band.
In 2008 bracht Reid een album uit onder de naam The Keith Reid Project met de titel “The Common Thread”. Op dit album werden zijn teksten vertolkt door diverse artiesten waaronder Southside Johnny, Chris Thompson, John Waite en Michael Saxell. In 2018 volgde een tweede album van dit project, getiteld “In My Head”.

Reid werd in 1946 geboren in Londen als kind van een Pool-Joodse moeder en een Oostenrijks-Joodse vader. Hij kreeg een traditioneel joods-religieuze opvoeding, waar hij al jong tegen in opstand kwam. Voor hem had het jodendom alleen maar negatieve associaties vanwege het antisemitische gepest op school en de negatieve verhalen die hij over de Holocaust had gehoord.

Zijn teksten worden gekenmerkt door een raadselachtige, duistere sfeer. Naar eigen zeggen kwam dat uit zijn onderbewuste als gevolg van zijn Joodse achtergrond.
Het beste voorbeeld is misschien wel de eerste en grootste hit van Procol Harum, A Whiter Shade Of Pale, met een vervreemdende tekst over een verbroken relatie.

She said “there is no reason”And the truth is plain to seeBut I wandered through my playing cardsWould not let her beOne of sixteen vestal virginsWho were leaving for the coastAnd although my eyes were openThey might have just as well’ve been closed

And so it was that laterAs the miller told his taleThat her face, at first just ghostlyTurned a whiter shade of pale
And so it was that later

Jon Anderson & Paul Green Rock Academy 12 juli in Zoetermeer

Ruim een maand geleden konden we het nieuws melden dat voormalig Yes-zanger Jon Anderson in juli van dit jaar een beperkte tournee door Europa onderneemt in samenwerking met de  Paul Green Rock Academy. Inmiddels heeft ons het nieuws bereikt dat het Arie Verstegen van Poppodium Boerderij is gelukt om de iconische zanger voor een optreden in Nederland te strikken.
Dat concert zal op woensdag 12 juli plaatsvinden in Stadstheater Zoetermeer, waarmee de Boerderij onder de noemer “BIS” (Boerderij in Stadstheater) vaker de samenwerking zoekt.
Zoals al eerder gemeld, zal het album “Close To The Edge” van Yes, dat 51 jaar geleden uitkwam, centraal staan tijdens dit concert. Daarnaast worden andere klassiekers en verrassingen uitgevoerd.
Kaartjes kunnen worden besteld via de volgende link: https://poppodiumboerderij.nl/programma/jon-anderson-feat-the-paul-green-rock-academy/
Onderstaande video geeft een aardige impressie van wat Anderson & Paul Green Rock Academy ons te bieden hebben.




Procol Harum: een introductie

Het is nu een jaar geleden dat Procol Harum-voorman Gary Brooker op 19 februari 2022 overleed. Omdat zijn overlijden, zoals het zich nu laat aanzien, ook het einde van Procol Harum betekent, leek het ons een gepast moment voor een special. Niet omdat Procol Harum zo’n iconische progband was met lang uitgesponnen epics en wat dies meer zij, maar vooral omdat deze band een van de grootste wegbereiders was voor het genre waar onze site zijn bestaansrecht aan ontleent. Diverse proggrootheden hebben Procol Harum door de jaren heen als een van hun grootste invloeden bestempeld. Roine Stolt heeft zelfs een van zijn eigen pseudoniemen ontleend aan de naam van de website van Procol Harum: (Beyond The) Pale Rider.

De eerste vingeroefeningen voor Procol Harum vonden plaats aan het begin van de jaren zestig van de vorige eeuw in de band The Paramounts, met de latere Procol Harum-leden Robin Trower, Chris Copping en Gary Brooker, destijds in de leeftijd van veertien jaar. Hun single, een coverversie van Poison Ivy, bereikte in 1964 de Britse hitparade. Een geschikte opvolger kon echter niet gevonden worden en dat betekende het einde van The Paramounts.

Brooker besloot zich te concentreren op het schrijven van liedjes en kwam in contact met Keith Reid. Na een aantal maanden gezamenlijk repertoire te hebben geschreven besloot het tweetal een eigen band te beginnen omdat er niemand te vinden was die het materiaal van dit duo wilde vertolken.
Die eigen band kreeg de naam Procol Harum, vernoemd naar de Burmese kat van een kennis. Na wat schermutselingen in de bezetting ontstond ten tijde van het naamloze debuutalbum (1967) de volgende bezetting: Gary Brooker (zang, piano), Robin Trower (gitaar), Matthew Fisher (orgel), Dave Knights (basgitaar), B.J. Wilson (drums) en Keith Reid die verantwoordelijk was voor de teksten. Er zijn door de jaren heen verschillende versies van dit album verschenen. Op de originele versie ontbrak de latere hitsingle A Whiter Shade Of Pale, waarop nog anderen gitaar speelde en drumde.


Op het debuutalbum laat Procol Harum een allegaartje aan stijlen de revue passeren: blues, pop, klassiek en zeker ook een paar muzikale geintjes. Het album werd positief ontvangen.
Opvolger “Shine On Brightly”  betekende een verandering van stijl met complexere songstructuren en meer emotionele diepgang. Vooral de suite In Held ’T Was In I bezorgde de band veel aanhang vanuit de progressieve rockhoek. Met “A Salty Dog” werd ook het commerciële succes groter. Nieuwe smaakmakers op dit album waren de orkestrale arrangementen. Een optreden op Woodstock moest worden afgezegd vanwege zwangerschapsperikelen bij het echtpaar Trower.
Na de release van dit album verliet Fisher de band om te worden vervangen door Chris Copping, een voormalig lid van The Paramounts.

In die bezetting werd het progressieve, maar ook enigszins naargeestige, “Home” opgenomen. Een album dat zijn weg naar het publiek niet zo goed kon vinden, ondanks het fantastische Whaling Stories. In die tijd gaf de band acte de présence op het vermaarde Isle Of Wight Festival.
Ook “Broken Barricades” kent zijn progressieve en klassieke momenten maar leunt daarnaast zwaar op de rauwe gitaar van Trower, die de band na dit album zou verlaten. Hij zou voor korte tijd worden vervangen door Dave Ball.

In 1971 werkte Procol Harum een Britse tournee af als voorprogramma van Jethro Tull.
Omdat Brooker tijdens zijn jeugd een aantal jaren in de buurt van Edmonton (West-Canada) had gewoond, had hij goede connecties met dit land. Zo kon het gebeuren dat Procol Harum in 1969 al in Stratford (Oost-Canada) optrad met een compleet symfonieorkest. Het Britse gezelschap was één van de pioniers op dit gebied. In het najaar van 1971 herhaalde de band dit huzarenstukje in Edmonton met het Edmonton Symphony Orchestra en de Da Camera Singers. De opnamen van dit gedenkwaardige concert, met de integrale uitvoering van In Held ’T Was In I, belandden op het zeer succesvolle “Live In Concert With The Edmonton Symphony Orchestra”. Dit resulteerde tevens in een groot singlesucces voor de symfonische liveversie van Conquistador.
Waar de meeste bands de arrangementen voor het symfonieorkest door professionele arrangeurs lieten schrijven was Gary Brooker een van de weinigen die dat klusje zelf klaarde.


Met de komst van gitarist Mick Grabham kwam de bezetting in rustiger vaarwater voor de komende jaren. Zijn gitaarwerk op “Grand Hotel” bleek meer geënt op ondersteunende en sierlijke gitaarlijnen dan het riff-georiënteerde spel van Trower. Mede hierdoor werd dit het meest symfonische album uit de discografie van de band.
De jaren daarna liepen de verkoopcijfers van Procol Harum terug met albums als “Exotic Birds And Fruit”, “Procol’s Ninth” en het laatste jaren 70 album “Something Magic”. Tijdens de promotietour voor dit laatste album verlieten Copping en later ook Grabham de band en daarmee was uiteindelijk in 1977 het doek gevallen voor Procol Harum.

In de daaropvolgende jaren startte Brooker een redelijk succesvolle solocarrière met de albums “No More Fear Of Flying” en “Lead Me To The Water”. Daarnaast verzorgde hij veel gastoptredens bij onder andere Eric Clapton, George Harrison en Kate Bush.
Meesterdrummer B.J. Wilson overleed in 1990 als gevolg van een overdosis verdovende middelen.

In 1991 herrees Procol Harum met Brooker, Fisher, Trower, Reid en drummer Mark Brzezicki (Big Country) in de gelederen. De band nam het, enigszins gelikte, album “The Prodigal Stranger” op, dat werd opgedragen aan B.J. Wilson. Hoewel de verkoopcijfers niet geweldig waren, was de daaropvolgende tour wel een groot succes, zowel in Europa als in de Verenigde Staten. Trower haakte vóór de tour alweer af en werd vervangen door Tim Renwick (Al Stewart en Pink Floyd) en later door Geoff Whitehorn.
In de jaren 90 en 2000 trad de band veel op. Een aantal van deze optredens resulteerde in live-albums zoals “One More Time: Live In Utrecht”, “Live At The Union Chapel” en “Procol Harum – In Concert With The Danish National Concert Orchestra And Choir”. De optredens moesten in 2009 en 2012 worden onderbroken als gevolg van valpartijtjes van Brooker.


In 2003 verscheen na twaalf jaar het sterke “The Well’s On Fire” met Matt Pegg (zoon van Tull-bassist Dave Pegg) op bas. Op dit album manifesteert Procol Harum zich als een gedreven classic-rock band.
Met “Novum” in 2017 kreeg dit album een waardige opvolger en wist de band ook live nog volle, zij het kleinere, zalen te trekken. Zo deden Brooker en consorten ook Nederland nog regelmatig aan voor korte tournees met optredens in onder andere Cultuurpodium Boerderij. Men speelde vaak een mix van nieuw en ouder materiaal, waarbij opviel dat de stem van Brooker, ondanks wat rafelrandjes, nog immer immens groot was. Bewegen ging wat moeizamer maar daar waren de bandleden zeer behulpzaam bij.

In 2021 was er weer een tour gepland maar deze werd plotseling gecanceld met de mededeling dat er geen nieuwe optredens meer zouden volgen. Begin 2022 werd het bange vermoeden bevestigd door het bericht dat Gary Brooker was overleden.
Een begenadigd componist, arrangeur, zanger, pianist, bandleider, anekdote-verteller was niet meer en zijn, ooit zo grensverleggende, band evenmin.

Send this to a friend