In Memoriam: Gary Brooker

Well, my son, what do you wish to know?
So the pilgrim said,
I wish to know the meaning of life, father.
And the Dalai Lama smiled and said,
Well my son, life is like a beanstalk, isn’t it?

Afgelopen zaterdag, 19 februari, overleed Gary Brooker, voorman van Procol Harum. Brooker was al enige tijd ziek en werd behandeld voor kanker. Hij was 76 en overleed in alle rust in zijn thuisomgeving.


Gary Brooker werd in 1945 geboren in Hackney Hospital in London. In die buurt groeide hij ook op totdat het gezin verhuisde naar Middlesex, dicht bij Edmonton. Zijn vader was een musicus die pedal steel gitaar speelde. Brooker zelf leerde als kind piano, cornet en trombone spelen. Hij studeerde kort zoölogie, maar hield dat al snel voor gezien en werd muzikant. In 1962 formeerde hij samen met de bevriende gitarist Robin Trower The Paramounts. Deze band won snel aan populariteit in de Britse rhythm & blues-scene.

In 1966 richtte hij samen met Keith Reid de band Procol Harum op en scoorde meteen een monsterhit met “A Whiter Shade Of Pale”, waarvan de orgelmelodie was gebaseerd op Bachs “Ouverture nr. 3 in D”. Dat orgelspel van Matthew Fisher, samen met het pianospel van Brooker en het gitaarspel van Robin Trower vormden de meest herkenbare karakteristieken van het geluid van Procol Harum. Maar het grootste wapen was die machtige stem van Brooker, die soulvolle stem die overal overheen galmde.

Het tweede album van Procol Harum, “Shine On Brightly” wordt door veel progliefhebbers nog steeds gezien als de grondslag van alle prog. En dan met name de lange suite “In Held ’T Was In I”. Deze epische compositie werd op het debuutalbum “SMPTe” door Transatlantic in zijn geheel gecoverd.  Maar nog grootser  is natuurlijk de live-versie van Procol Harum zelf met The Edmonton Symphony Orchestra en de Da Camera Singers uit 1972. Voor dit concert schreef Brooker als autodidact zelf alle arrangementen voor koor en orkest. Iconisch zijn de verhalen dat hij in het vliegtuig onderweg naar Canada nog de laatste hand aan de partituren voor het orkest moest leggen. De registratie van dit concert, met als voorbereiding slechts één korte gezamenlijke repetitie, heeft menige muziekliefhebber tot ontroering gebracht en vormt de sublieme symbiose tussen rockband, orkest en koor.
Was “Shine On Brightly” het meest proggy album van Procol Harum, dan was “Grand Hotel” het meest symfonische. Maar naast al die proggy en symfonische muziek nam de band ook veel bluesy muziek op. Na 1974 nam het succes van de albums langzaam af en in 1977 viel het doek voor Procol Harum.

Brooker startte een, aanvankelijk succesvolle, solocarrière met het album “No More Fear of Flying” en iets later “Lead Me To The Water”. Daarnaast verzorgde hij door de jaren heen diverse gastoptredens bij onder anderen Eric Clapton, George Harrison, Alan Parsons Project, Ad Visser, de filmversie van Evita, Kate Bush en het George Harrison tribute-concert.


Vanaf 1991 werd Procol Harum meerdere malen heropgericht met wisselend succes. In 2012 moest een tour door Zuid-Afrika worden afgeblazen nadat Brooker in het hotel op zijn hoofd was gevallen. De laatste bezetting was met Geoff Dunn (drums), Matt Pegg (basgitaar), Josh Phillips (Hammond) en Geoff Whitehorn (gitaar). De band bleef regelmatig toeren en ondernam door de jaren heen regelmatig concerten met symfonieorkesten. In 2017 werd het laatste Procol Harum-album, “Novum”, opgenomen.

Ook op de Nederlandse podiums was Brooker met Procol Harum regelmatig te bewonderen. De laatste jaren begon de ouderdom wel zijn tol te eisen. Het bewegen ging moeizamer, zijn gezichtsvermogen nam af, maar spelen, zingen en het publiek onderhouden met vermakelijke anekdotes in die typisch Engelse stijl ging hem nog wonderbaarlijk goed af. Totdat vorig jaar plotseling alle concerten werden gecanceld met de mededeling dat er ook geen nieuwe meer zouden volgen. Naar nu blijkt was de goede man ongeneeslijk ziek en verliest de muziekscene in Gary Brooker opnieuw een groot pionier uit de jaren ’60. Hij laat zijn vrouw Françoise (Franky) achter met wie hij al 54 jaar getrouwd was. Het stel had geen kinderen.

Nieuw studio-album Peter Gabriel in de maak


Er is een nieuw studio album van Peter Gabriel in de maak.

De kampioen tijdrekken, als het gaat om het uitbrengen van studio-albums, is eigenlijk al sinds 2002 bezig met de werkzaamheden aan dit album.
Na de release van “Up” in dat jaar kondigde hij aan dat het volgende album, getiteld “I/O”, binnen 18 maanden zou uitkomen. Die 18 maanden werden ruim 18 jaar als gevolg van diverse tournee’s, re-releases en albums als “Scratch My Back”, “New Blood” en “Rated PG”.
Het afgelopen jaar doken er echter diverse geruchten op dat Gabriel nu consequent aan nieuwe songs werkte.
Tegenover het Italiaanse magazine SPECCHIO verklaarde de ex-Genesis zanger onlangs dat hij de afgelopen tijd aan 17 songs had gewerkt in de studio. Met de band schijnt hij 10 dagen in de studio te hebben vertoefd. Gabriel: “It is happening, it’s closer than you think”.
Hoewel het album dit jaar niet meer zal uitkomen lijkt het er sterk op, met de gebruikelijke slag om de arm, dat we de release komend jaar tegemoet kunnen zien.

Kimmo Pörsti, een Finse Samurai met liefde voor het vak

The Samurai of Prog heeft zijn (opname)sporen in de prog-scene inmiddels ruim verdiend. Met grote regelmaat brengt dit gezelschap albums uit met goed verzorgde old-school symfo, verpakt in even old-school artwork.
Tijd voor een gesprek met de Finse Samurai of drums, Kimmo Pörsti.

Hoi Kimmo, wat waren je eerste muzikale stappen en waar liggen je muzikale roots?
Als kind volgde ik vijf jaar pianoles, wat maar niet wilde vlotten. Uiteindelijk mocht ik overstappen op drums.
Als tiener maakte ik kennis met ambitieuze hardrock bands als Three Man Army en Deep Purple. Prog ontdekte ik bij toeval toen Ian Gillan en Roger Glover prog- en fusion-invloeden gebruikten in hun soloalbums.
Nadat ik ELP’s “Pictures At An Exhibition” had gekocht in een tweedehands winkel en de bands Wigwam en SBB had zien optreden tijdens Ruisrock (ik was toen 14 jaar) (Ruisrock is het oudste en grootste culturele festival in Finland) was er geen weg meer terug.
Toen ik op de middelbare school zat maakte ik samen met mijn vriend Mika Syväniemi muziek voor televisie in de studio’s van The Finnish Broadcasting Company.

Bij welke muzikale activiteiten was je betrokken voordat je Marco Bernard en Steve Unruh ontmoette?
Op het eind van de jaren ’80 speelde ik in de semiprofessionele fusion/gospel groep Jouko Kantola Band in Helsinki. Daar ontmoette ik Keijo Hakala, die later bassist werd in “Mist Season”. Jouko vroeg me ook om een concert met Juhani Aaltonen (van “Tasavallan Presidentti”) mee te spelen in 1991.
In 1997 bracht ik mijn eerste soloalbum uit onder de naam Maahinen: “Ihmeellinen Iltapäuvä”. Nadat ik was verhuisd van Helsinki naar Hämeenlinna heb ik in 2004 de band Mist Season opgericht. We hebben drie albums opgenomen en deelgenomen aan diverse tribute-projecten van Colossus/Musea en Mellow Records.
Rondom 2010 was ik lid van de band Progression, waarmee we het album “Noxologic” hebben opgenomen. Dat album is echter pas afgerond en uitgebracht in 2016. Via Progression leerde ik Jan-Olof Strandberg kennen, met wie ik in 2009 de band “Paidarion” oprichtte.

Ik zag een bericht op Facebook van jou over een concert met de band Paidarion in 2015. Heb je nog live opgetreden sinds dat concert?
Sinds dat concert heb ik me uitsluitend gefocust op het opnemen en mixen van The Samurai of Prog en andere projecten. In de laatste paar jaren heb ik alleen nog een concert gedaan met Paidarion in samenwerking met Jenny Darren en Esa Kotilainen (van de band Wigwam) en één in samenwerking met Michael Manring.

Hoe kwam je in contact met Marco en Steve?
Ik leerde Marco kennen door mijn deelname aan de Colossus tribute-projecten. In 2009 belde hij mij met de vraag of ik wilde drummen in zijn Samurai of Prog-project voor een Italiaans tribute album. Sindsdien hebben we continu en intensief samengewerkt. Steve kwam er vrij snel daarna bij om de kern van The Samurai of Prog te completeren.

Hoe en wanneer zijn jullie aan die bandnaam gekomen?
Het was een bijnaam van Marco, die hij had gebruikt in een aantal tracks van de Colossus tribute albums. Het was voor ons vanzelfsprekend om die naam te gebruiken, te meer daar The Samurai of Prog begon als Marco’s project. Als vanzelf ontwikkelde het project zich vrij snel daarna tot een echte band met drie leden.

Wat was de reden dat jullie in eerste instantie covers opnamen en later overschakelden op originele composities?
Ik meen dat het originele idee was om een album te maken met een aantal van Marco’s favoriete prog-tracks. Op het eerste album gebruikten we echter al mijn compositie The Promise en op “Secrets Of Disguise” gebruikten we ook drie originele composities.
Tijdens de opnames van “Secrets Of Disguise” hadden we een uitgebreide discussie over hoe het opnemen van covers ons belemmerde in onze ontwikkeling en toen hebben we uiteindelijk besloten om over te stappen op originele composities.

Komen jullie bij elkaar in de studio of sturen jullie bestanden over en weer?
Het zou fantastisch zijn om gezamenlijk in de studio deze muziek te creëren, maar dat is praktisch onmogelijk omdat we in verschillende landen wonen. Sinds de Covid-19 pandemie is het bijna onmogelijk om elkaar te ontmoeten. Dus sturen we bestanden heen en weer over de hele wereld.

Hoe verloopt in dat geval de communicatie over de arrangementen en de productie?
Dat varieert per song. We krijgen regelmatig demo’s binnen die al best gedetailleerd zijn uitgewerkt. Dan hoeven we alleen nog maar te bekijken hoe onze eigen partijen hierin passen en of er nog details moeten worden afgewerkt.
In een enkel geval vinden we dat de structuur van een song moet worden veranderd. Dan komen we gezamenlijk tot de conclusie dat er zaken moeten worden veranderd, bijvoorbeeld dat er een nieuw arrangement moet komen of passages moeten worden herschreven.
Soms heeft één van ons een duidelijke visie over de voortgang in een stuk. Dan is het aan hem om de andere twee daarvan te overtuigen.
Het komt echter ook voor dat we niet meer dan een ruwe schets, verre van afgewerkt, binnen krijgen. Steve heeft een opmerkelijk talent om deze schetsen uit te werken. Bijvoorbeeld Castle Blue Dream (Toki No Kaze) klonk heel anders voordat Steve er mee aan de slag ging. Hetzelfde geldt voor Another Time en Forest Rondo (Beyond The Wardrobe).

Hoe komen jullie in contact met de musici die composities voor jullie schrijven zoals Oliviero Lacagnina, Octavio Stampalìa en Allessandro Di Benedetti?
Veel van deze componisten hebben meegewerkt aan één van de Colossus Tribute albums. De coördinatie van deze albums werd door Marco gedaan. Hij had in die hoedanigheid veel contact met deze mensen. Het helpt ook dat Oliviero en Alessandro, evenals Marco, uit Italië komen. Het is waarschijnlijk geen toeval dat deze getalenteerde componisten allemaal toetsenisten zijn. Zij beschikken vaak over een brede kennis met betrekking tot het arrangeren van muziek en het gebruik van andere instrumenten.

Laten jullie deze componisten volledig vrij in wat ze schrijven of geven jullie richtlijnen of thema’s mee?
Muzikaal laten we hen volledig vrij. Wanneer we een thema of concept voor een album hebben, geven we dat uiteraard door. Heel af en toe doen we een verzoek voor een uptempo of juist een langzaam nummer. Dat is dan afhankelijk van de aard van het overige materiaal dat we voor dat album hebben.

Kiezen jullie bewust voor de zogenaamde old-school symfonische rock of is dat het automatische resultaat wanneer iedereen zijn partijen heeft ingespeeld?
Ik kan alleen maar voor mezelf spreken. Voor mij is er alleen maar muziek, goede en slechte muziek. Ik ben dan ook een beetje terughoudend om over ‘old-school’ muziek te spreken. Volgens mij hebben we geen vooropgezette strategie om dat soort muziek te creëren. Bijvoorbeeld, als ik mijn drums opneem, probeer ik te bedenken hoe ik de compositie het beste kan versterken met mijn drums. De stijl, de soort, is niet zo belangrijk. Wanneer het mooiste resultaat wordt bereikt met het spelen van een saaie drumpartij, moet ik dat accepteren.
Natuurlijk kun je onze invloeden terug horen in de muziek en misschien wijzen die op die ‘old-school’ richting. Dus in dat opzicht zou je kunnen spreken van een automatisch resultaat. En wanneer je het hebt over mensen die muziek creëren en spelen en niet machines, zou je het ‘old-school’ kunnen noemen.

In hoeverre hechten jullie waarde aan het aspect melodie in jullie composities?
Soms hoor je een band met fantastisch virtuoos spel (vaak bij fusion), maar helaas missen we dan vaak het hart (een mooie melodie) van het nummer. Ik hecht er dus veel waarde aan. Je kunt ver komen met een sterke melodie. Het is alleen de vraag hoe je de melodie het beste kunt inkleden. Met een complex arrangement of juist met iets simpels?

Beschouwen jullie David Myers als een vierde lid van The Samurai of Prog?
Ik denk dat je dat wel kunt zeggen, ook al neemt hij geen deel aan de dagelijkse werkzaamheden van de band. David heeft met ons samengewerkt vanaf het prille begin en hij heeft een belangrijke rol. Op mijn nog uit te komen album zal ook weer een ‘geupdate’ versie staan van één van zijn schitterende composities.

Als ik goed ben geïnformeerd hebben jullie met The Samurai of Prog nooit live opgetreden. Is daar een specifieke reden voor?
Dat klopt inderdaad. Om eerlijk te zijn is Marco niet zo enthousiast over live spelen en ik kan hem wel begrijpen. Daarnaast maakt dat Steve aan de andere kant van de oceaan woont het er niet gemakkelijker op. Ik heb zelf wel gespeeld met de gedachte om een keer een live project te starten met The Samurai of Prog-gerelateerde muziek. Maar dat zal niet meevallen zonder Marco.

Kunt je ons iet meer vertellen over het ontstaan en het idee achter je soloalbum “Wayfarer”?
Zoals ik al zei hebben we veel geweldige componisten voor The Samurai of Prog albums. Dus bedacht ik me dat een soloalbum een goede uitlaatklep voor mijn eigen muziek kon zijn. Het was daarnaast heel erg leuk om behalve drums, ook gitaar, basgitaar en toetsen te spelen.
Enkele demo’s stamden al uit 2013 en afgelopen jaar besloot ik om mijn eigen album door te zetten. De muziek wijkt een beetje af van The Samurai of Prog, al zijn er natuurlijk ook wel overeenkomsten.

Hoe kwam The Guildmaster tot stand en kunnen we meer albums van dit project verwachten in de toekomst?
Ik was erg enthousiast over de bijdragen van Rafael Pacha voor “Wayfarer”. Op zijn soloalbums staat ook een aantal folk-georiënteerde composities die ik erg mooi vind. Daarom benaderde ik hem om gezamenlijk een compleet folk-prog album op te nemen. Marco Bernard en Ton Scherpenzeel voegden zich al vrij snel bij dit project. Voor mij betekende het heel veel om een keer iets anders te doen wat toch nog wel raakvlakken had met de prog.
Er komt inderdaad een opvolger met dezelfde bezetting. Rafael heeft al weer vijf songs geschreven voor het volgende Guildmaster album, maar het zal nog wel een tijdje duren voordat het album uitkomt.

Ik begrijp dat jullie albums onder de naam Bernard & Pörsti uitbrengen wanneer Steve Unruh even geen tijd heeft om bijdragen te leveren vanwege zijn drukke agenda. Is de methode en het resultaat hetzelfde als bij The Samurai of Prog?
Volgens mij is de werkwijze vrijwel hetzelfde omdat twee derde van The Samurai of Prog nog steeds aanwezig is. Wanneer Steve’s inbreng ontbreekt heeft de viool natuurlijk niet zo’n prominente rol. Daarnaast was La Tierra helemaal in het Spaans. Misschien komt er wel ooit een Engelstalige versie van La Tierra

Ik zag een bericht van Marco op Facebook dat hij dit jaar vier albums op zal nemen. Ben jij bij alle vier de albums betrokken?
Ja, het wordt weer een druk jaar (lacht…). Op dit moment mix ik het album “The Lady a

And The Lion” van The Samurai of Prog. Dat album is gebaseerd op de sprookjes van de gebroeders Grimm. De release is gepland voor begin mei.
Omdat we veel materiaal hadden verzameld hebben we besloten om het project in tweeën te splitsen. Dus de opvolger “The White Snake” zal een paar maanden later verschijnen.
Na de zomer zal er een nieuw Bernard & Pörsti-album verschijnen: “Robinson Crusoe”. Daarnaast plannen we een heruitgave van een aantal uitverkochte The Samurai of Prog-albums in “Omnibus II” met een aantal bonus tracks.
Verder zijn er nog een paar andere projecten in de maak en mijn volgende soloalbum is ook al weer een heel eind gevorderd.

Zijn er musici die je graag muziek voor The Samurai of Prog of Bernard & Pörsti zou willen laten componeren?
Dat is een lastige vraag. We hebben het geluk dat we een goede samenwerking hebben met geweldige componisten. Het zou de goden verzoeken zijn…
Maar als we dan toch hardop gaan denken komt Pete Jones meteen in mij op. Hij schrijft prachtige muziek die met echte drums nog beter zou klinken. Steve Gould is ook geweldig. “Rare Bird’s Epic Forest” is een van mijn all-time favorieten. Kerry Livgren heeft prachtige muziek geschreven voor Proto-Kaw. En als we naar de Finse prog kijken, komt Jim Pembroke en Pekka Rechardt van Wigwam meteen bovendrijven. Als ik buiten de prog kijk vind ik David Hines (fusion) en Gary Wright en wijlen Dan Fogelberg vanwege hun geweldige songwriters capaciteiten erg goed.

Tot voor kort verzorgde Ed Unitsky het artwork voor jullie albums. Was hij volledig vrij in zijn werk of geven jullie hem richtlijnen mee?
Soms hebben we een paar wensen of suggesties voor hem, vooral Marco. Hij bemoeit zich daar af en toe mee, maar voor het overgrote deel hebben we hem hellemaal vrij gelaten en dat heeft fantastische resultaten opgeleverd.
Afgelopen jaar heeft hij nog de hoezen verzorgd voor “Gulliver” en The Guildmaster. Op dit moment bereidt hij het artwork voor voor Grimm 2 (The White Snake) en heeft hij de hoes voor “Robinson Crusoe” al weer klaar.

Is het een bewuste keuze van jullie om jullie muziek niet aan te bieden op de gangbare streamingdiensten?
Nou, dat is niet helemaal juist. In 2019 hebben we het digitale dubbelalbum “Seacrest Oy Collection” uitgebracht op de streaming platforms. Het bevat veel muziek van “The Samurai of Prog”, muziek van Paidarion en andere Seacrest Oy-artiesten.
Maar voor het overige vinden we dat elk album een eigen entiteit is, bestaande uit enerzijds muziek en anderzijds artwork. Voor ons is de hoes en het overige artwork net zo belangrijk als de muziek. Ik denk dat onze fans inmiddels een bepaalde standaard verwachten van een The Samurai of Prog-release. Sinds “The Imperial Hotel” was dat een mini-lp uitvoering bestaande uit een vinyl gatefold replica (6 delen) met een 20-pagina tellend boekje.
Dus misschien investeren we meer geld en energie in onze releases dan economisch verstandig zou zijn, maar we vinden het fysieke pakket ontzettend belangrijk.
Daarnaast gebruik ik in mijn mix-proces zo weinig mogelijk compressors om te voorkomen dat de dynamiek in de muziek verloren gaat. Daardoor zou onze muziek op de streaming platforms onvoldoende tot zijn recht komen.

Zou je nog iets willen zeggen tegen de lezers van www.progwereld.org?
In deze moeilijke tijden is jullie support voor dit soort muziek heel erg belangrijk. Persoonlijk heb ik niet zo veel geleden van de Covid-situatie omdat ik hoofdzakelijk bezig ben met thuis opnemen. Maar ik ken musici die hun complete Europese- of wereldtoer hebben moeten afblazen. Zij zitten echt in moeilijke omstandigheden.

Bedankt dat je tijd kon vrijmaken voor dit interview Kimmo.
Dank je wel en graag gedaan!

Release Boxset Barock Project op 19 februari

Op 19 februari zal “The BoxSet” van het Italiaanse Barock Project verschijnen. Deze boxset zal de volledige discografie van de band omvatten. De eerste vijf albums zijn door bandleider Luca Zabbini volledig geremasterd en bevatten alle vijf een bonus-track.
Barock Project maakte in de afgelopen 18 jaar grote indruk binnen de progressieve rock met hun op PFM, ELP, Genesis en King Crimson geënte symfonische rock.
“The BoxSet” kan hier worden besteld.

Overigens  heeft Zabbini getuige een bericht op Facebook tijdens de lockdown een solo-album opgenomen.

Hieronder een teaser voor “The BoxSet”




Delain gaat uit elkaar!

Verrassend nieuws uit het kamp van Delain. Toetsenist Martijn Westerholt meldt op Facebook dat de samenwerking tussen de bandleden het afgelopen jaar niet liep zoals die hoort te lopen. Sommige leden waren niet meer gelukkig met hun rol. Er is gezamenlijk naar een oplossing gezocht maar deze is niet gevonden. Daarom gaat ieder zijn of haar eigen weegs. Westerholt zal onder de naam Delain muziek blijven schrijven. Delain zal daarmee terugkeren naar hoe het ooit is begonnen, als een project met gastmuzikanten. Zoals het er nu naar uitziet, zullen dat bekenden zijn.

Louis Clark (ELO, ‘Hooked On Classics’) op 73-jarige leeftijd overleden

Afgelopen zaterdag (13 februari 2021) overleed op 73-jarige leeftijd Louis Clark. Hij leed al enkele maanden aan nierfalen. Louis Clark arrangeerde en dirigeerde de orkestrale muziek voor Electric Light Orchestra in de jaren 70. In de jaren 80 bracht hij klassieke muziek naar het grote publiek met zijn series ‘Hooked on Classics’, opgenomen met het London’s Philharmonic Orchestra.

Nadat in eerste instantie orkestrale passages werden opgebouwd met overdubs, kwam Jeff Lynne bij ELO op het idee om de band’s naam eer aan te doen door een compleet orkest op te nemen. Het eerste wapenfeit in de samenwerking met Clark was het album “Eldorado” uit 1974 met de grote hitsingle Can’t Get it Out of My Head. Dit was een co-arrangement van Jeff Lynne, toetsenist Richard Tandy en Louis Clark, die tevens het orkest dirigeerde. Deze samenwerking hield stand tot en met de soundtrack voor de film Xanadu in 1980. Clark arrangeerde in die periode tevens de, voor ELO zo typerende, koorpartijen. Daarna richtte hij zijn talenten op een serie ‘Hooked on Classics’-albums met uptempo disco-pop bewerkingen van klassieke composities zoals ‘Flight Of The Bumblebee’ (Rimsky-Korsakov) en ‘Rhapsody In Blue’ (Gershwin). Deze albums waren destijds een groot succes.

In 2000 trad Clark nog op met The Orchestra, een gelegenheidsformatie met voormalige leden van ELO en ELO Part II, waarvan Jeff Lynne geen deel uitmaakte. Hieronder een aantal markante opnames uit de carrière van Louis Clark.













 

 

District 97: nieuw live-album met gastoptreden van John Wetton

Op 26 maart 2021 brengt District 97 een nieuw live-album uit, getiteld “Screenplay”. Dit dubbelalbum bevat meer dan twee uur muziek, waaronder een integrale uitvoering van het album “Screens” tijdens hun concert van 3 oktober 2019 in ons eigen Europese progwalhalla Cultuurpodium Boerderij. Daarnaast kunnen we luisteren naar diverse nummers uit de backcatalogus van District 97, maar ook naar een aantal covers van onder andere John Lennon, Yes, U.K. en King Crimson. Van deze laatste band vind je een nog niet uitgebrachte versie van “21st Century Schizoid Man” met een gastoptreden van de helaas veel te vroeg overleden proglegende John Wetton. Verder zijn er nog gastoptredens van Dave Kerzner en Fernando Perdomo én… twee geheime encores. Een nieuw, in quarantaine, opgenomen nummer Divided We Fall staat als speciale bonus op het album.

“Als gevolg van Covid-19 hebben we ons laatste album “Screens” met nog maar weinig fans live kunnen  delen. Gelukkig zijn de opnamen van ons concert in de legendarische Boerderij Cultuurpodium in 2019 heel goed gelukt. Daarom zijn we ontzettend blij dat we dit als onderdeel van “Screenplay” kunnen uitbrengen”, aldus drummer Jonathan Schang van District 97.

Men kan het album hier vooruitbestellen.

Tracklist:
Cd 1
1. Forest Fire
2. Sheep
3. Sea I Provide
4. Bread & Yarn
5. Trigger
6. After Orbit Mission
7. Shapeshifter
8. Blueprint
9. Ghost Girl
Cd 2
1. Divided We Fall
2. Jealous Guy
3. Snow Country
4. Takeover
5. The Actual Color
6. A Lottery
7. Termites
8. Presto Vivace
9. Back in N.Y.C
10. Travels with Myself-And Someone Else
11. Fainting In Coils
12. Long Distance Runaround
13. Red
14. 21st Century Schizoid Man (Live w/John Wetton)
15. Out On The Tiles

Fleetburner brengt nieuwe single uit

Fleetburner is een nieuw project, opgezet door de Nederlandse gitarist/songwriter Kevin Storm (onder andere Equilibrium, Shinging, Vulture Industries). Hij schreef in 2018 in een vlaag van inspiratie een compleet album bij elkaar. Het werd een conceptalbum over alles achter je laten, al je schepen verbranden en met een nieuw vaartuig koers zetten naar… waar je dan ook maar ooit zal belanden.
Na een gezamenlijke tour met Vulture Industries besloten Storm en de Noorse drummer Tomas Myklebust samen een band te beginnen. Voor de andere instrumenten werd de hulp ingeroepen van ex-In Flames bassist Peter Iwers, Dark Tranquillity gitarist Christopher Amott en Kalmah toetsenist Veli-Matti Kananen. Als zanger werd de Amerikaan Ken Simerly, een betrekkelijke nieuwkomer, gestrikt. Verder zijn er nog gastoptredens van Christopher Amott, Nils Courbaron, Mash ‘Scream’ Arkiphova en Agnete M Kirkevaag. Het geheel werd gemasterd en gemixt door Hans Pieters, onder andere bekend van After Forever.

Op 5 februari 20121 kwam er op YouTube een nieuwe single uit met een akoestische bewerking van albumtrack The Course.




Release EPICA ’s nieuwe album “Ωmega” op 26 februari

Op 26 februari 20121 komt het nieuwe album “Ωmega” van de Nederlandse Symfo-metal band EPICA uit. Dit is sinds vijf jaar weer hun eerste album.
Isaac Delahaye licht toe: “We weten dat de fans heel lang hebben moeten wachten op dit nieuwe album. Daarom nodigen we iedereen uit voor “The Road To Ωmega”. Dit is een dagelijkse update vanaf 1 februari waarin allerlei zaken van ons, of de bedrijven waar we mee samenwerken, in te vinden zijn. Je kunt “The Road To Ωmega” betreden via de volgende link: http://theroadtoomega.hard-media.com 
Het album kan men hier in diverse formats vooruitbestellen.

De komende Epic Apocalypse Tour, samen met het Finse Apocalyptica en prog metal band Wheel is in verband met de Covid-19 pandemie uitgesteld en zal op 6 januari 2022 aftrappen in Leipzig en op 4 maart een tussenstop maken in AFAS Live, Amsterdam. Hieronder kun je de aankondiging van dit alles door zangeres Simone Simons bekijken:




Evergrey komt op 26 februari met nieuw album “Escape Of The Phoenix”

Op 26 februari 2021 verschijnt het nieuwe album “Escape Of The Phoenix” van de Zweedse progmetal band Evergrey. De plannen voor dit album stammen al uit 2019. Toen werd de basis voor dit album gelegd door zanger Tom Englund en drummer Jonas Ekdahl. Daarna kwam de band bij elkaar om de nummers gezamenlijk uit te werken. Waar dit creatieve proces vaak wordt onderbroken door andere afspraken, reizen en optredens, kreeg de band als gevolg van de lockdown ditmaal alle tijd om dit proces tot een goed einde te brengen. Het resultaat is elf songs die alles in zich hebben wat Evergrey-fans van de band kunnen verwachten, aldus Englund en producer Jacob Hansen. Special guest op dit album is James LaBrie van Dream Theater. Hij zingt in The Beholder een duet met Tom Englund, volgens wie Dream Theater en LaBrie een sleutelrol in zijn eigen ontwikkeling als muzikant spelen.

Tracklist van het nieuwe album is:
01 Forever Outsider
02 Where August Mourns
03 Stories
04 A Dandellion Cipher
05 The Beholder
06 In The Absence Of Sun
07 Eternal Nocturnal
08 Escape Of The Phoenix
09 You From You
10 Leaden Saints
11 Run
12 The Darkness In You

Het album kun je hier alvast bestellen.

De single Where August Mourns kun je hieronder beluisteren.




Send this to a friend