IQConcert

De traditionele Xmas Bash van de Britse neo-prog band IQ is een garantie voor succes. Dat is het al vele jaren, zelfs oprichter/zanger Peter Nicholls kan het aantal malen dat de band in de Zoetermeerse progtempel optrad niet meer exact voor de geest halen. In augustus van dit jaar was IQ nog in dezelfde zaal, als onderdeel van de elfde editie van het Progdreams festival. Tijdens deze show werd het album “Frequency” in zijn geheel gespeeld. Maar deze avond is anders, maar toch ook wel weer hetzelfde als eerdere Bash jaargangen. Begin dit jaar bracht de band nog een nieuw studio-album uit, “Dominion”, daarvan werden deze avond twee stukken gespeeld. Gitarist Mike Holmes wordt vijf minuten voor aanvang van de show nog in de zaal gespot, zich door het publiek naar de podiumentree wurmend. Zou die man geen horloge hebben? Poppodium Boerderij is vrijwel uitverkocht, dat betekent dat zo’n 750 man/vrouw de weg naar Zoetermeer hebben gevonden, velen ongetwijfeld voor de zoveelste keer.

De show begint laat, pas twintig minuten na het aangekondigde aanvangstijdstip komt de band onder luid applaus het podium opge(s)lopen. Openingssong is It All Stops Here, het geluid staat hard, te hard, vooral het volume van de bas is overheersend. Het kerkorgel, de Moog Taurus pedalen en het spookachtige gitaargeluid van Mike Holmes domineren Sacred Sound. Ook Born Brilliant is van “Dark Matter” uit 2003, de band baadt in rood en paars licht, de slidegitaar van Holmes doet de titel eer aan. De titel van Subterranea wordt luidkeels meegezongen door het enthousiaste publiek, de lasershow doet de rest. Leap of faith wordt gevolgd door een introductie van de individuele bandleden. Het solo piano-intro van Neil Durrant tijdens Shallow Bay is ronduit indrukwekkend.

Zanger Peter Nicholls is goed bij stem en is altijd al een prima performer geweest, ditmaal gekleed in een zwart glitterjasje met vuurrode stropdas, een flinke portie zelfspot is hem niet vreemd. Gitarist Mike Holmes steelt echter wederom de show, in een simpel wit shirt lijkt hij meer op een dominee of een aardrijkskundeleraar, maar laat je niet foppen: op het podium verandert hij in een beest op gitaar.

Toetsenist Neil Durant is de tegenpool van beide blikvangers vooraan het podium: totaal niet op de voorgrond tredend en ditmaal zelfs met beide handen zijn toetsenbatterij bespelend. Een ‘full show’ dus, althans volgens Peter Nicholls. Drummer Paul ‘Cookie’ Cook en bassist Tim Esau vormen als altijd de solide backing, zonder veel poespas. Nicholls heeft nog een boodschap voor de trouwe fans: wij blijven naar de Boerderij komen zolang jullie ons blijven steunen. Het wordt met veel instemming en een luid applaus door de aanwezigen begroet.

From The Outside In is de inmiddels bekende vampiersong terwijl Never Land wordt opgedragen aan hen die ons ontvielen. Na een prima versie van het toepasselijke The Wake is het tijd voor iets ‘Kerstigs’ zoals frontman Peter Nicholls het uitdrukt. Een speciale versie van Greg Lake’s I Believe In Father Christmas wordt in kenmerkende IQ stijl uitgevoerd, de gitaar excelleert en de nepsneeuw uit het dak verhoogt de feestvreugde. Far From Here wordt opgedragen aan de zieke lichtman Lol, beterschap gewenst!

Tijdens het eerste deel van het beklemmende The Road of Bones verschijnt gitarist Mike Holmes tussen het publiek, recht voor mijn neus, dansend en lol makend met zijn fans. Hij is gelukkig op tijd terug voor zijn partij. Het melodieuze Closer van “Frequency” en het verplichte Headlong van “The Wake” betekenen na zo’n twee uur spelen het einde van het officiële deel van het optreden.

Maar iedereen die vaker bij de Xmas Bash van de heren is geweest weet dat dit niet het einde van de show betekent, integendeel. De kerstmutsen gaan op de hoofden en Holmes maakt zijn rentree met een paar gigantische witte vleugels waarvan er een dienst weigert. Dat belet de snarenvirtuoos niet om (een deel van) The Last Human Gateway en Ten Million Demons van een gedegen gitaarpartij te voorzien.

De band is professioneel, het geluid is goed, zij het wat te hard, de belichting is fantastisch, de feeststemming zit er goed in, hoewel het in toenemende mate weinig meer met Kerst te maken heeft, een enkel nummer en wat rode mutsjes daargelaten. Ook in voorgaande jaren was deze ontwikkeling al merkbaar. Jammer, want het album “Tales From A Dark Christmas” leent zich prima voor een aantal authentieke IQ kerstliederen. Ditmaal moeten we het dus doen met Greg Lake’s iconische nummer.

Op een drietal videoschermen worden beelden vertoond die bijdragen aan het visualiseren van de vaak sombere en dreigende muziek van het vijftal. Want voor een avond met vrolijke deuntjes moet je niet bij IQ zijn – en dat zijn niet mijn woorden maar die van voorganger Peter Nicholls zelf. Veel van hetzelfde, ook dit jaar weer, zelfs de pauzemuziek klinkt me bekend in de oren, het enthousiaste publiek klaagt niet, integendeel, de bierpomp draait overuren. Na afloop van de geslaagde show wordt de terugweg in stijl aangevangen: door een spookachtige mist rijd ik naar huis. IQ had het niet beter kunnen bedenken.