Even voorstellen: Green Desert Tree
Niet iedereen kent jullie. Kun je iets over de band vertellen?
De band werd opgericht in het najaar van 2016 en nam een jaar later zijn debuutalbum, “Progressive Worlds”, op. Het album werd uitgebracht in het voorjaar van 2019. Tot onze grote vreugde werd het album zeer goed ontvangen en hadden we al talloze concerten gepland voor 2020, toen de COVID-19-pandemie plotseling een einde maakte aan al onze activiteiten. Dit leidde ook tot een aantal veranderingen in de bandbezetting; zo nam onze voormalige bassist Sascha Giebel de rol van leadzanger over en is hij dankzij zijn multi-instrumentale en compositorische vaardigheden sindsdien een belangrijke figuur in de band geworden. Hij heeft trouwens ook ons tweede album, “Fighting Dragons”, gemixt. Nadat de bandbezetting weer op orde was, begonnen we met het schrijven van nieuwe nummers en een paar kleine optredens. En nu zijn we klaar om het opnieuw te proberen met het nieuwe album, in de hoop prog-fans voor ons te winnen en eindelijk snel weer meer concerten te kunnen geven.
Jullie brachten onlangs het album “Fighting Dragons” uit. Kunnen jullie ons daar meer over vertellen?
Het nieuwe album “Fighting Dragons” is een verzameling verhalen. Het personage van de verteller wordt geïntroduceerd in het eerste nummer na de instrumentale ouverture.
De volgende vier nummers zijn de verhalen zelf.
Talk to Me gaat over een bruid wier verloofde verdwijnt op de avond voor hun bruiloft. Of hij dood is of zich in een andere dimensie bevindt, blijft onduidelijk. In ieder geval kan de vrouw hem niet waarnemen. Toch wacht ze uiteindelijk haar hele leven tevergeefs op een teken van leven.
In Fighting Dragons raakt een jonge man volledig verdwaald – of beter gezegd, gevangen – in een videogame. Hij denkt dat hij een ridder is die zijn koninkrijk moet beschermen tegen gevaarlijke draken, totdat hij uiteindelijk wordt gered uit zijn smerige gamekamer door zijn buren, de politie en de brandweer.
High School Reunion gaat over een reünie van een middelbare school. Naarmate de avond vordert, komen oude idealen en herinneringen aan de rampzalige rellen na de diploma-uitreiking weer boven.
In The Broken Crown grijpt een berustende koning – die decennialang zijn koninkrijk en onderdanen heeft verwaarloosd – zijn scepter weer op, besluit zijn plichten weer op zich te nemen, en verschijnt voor zijn volk.
Muzikaal gezien is de cirkel hiermee rond, aangezien de muziek uit de ouverture hier terugkeert.
Waar halen jullie de inspiratie vandaan en naar welke muziek luisteren jullie?
Mijn (Tim Sund, HR) inspiratie voor composities komt uit een breed scala aan invloeden, van klassieke muziek en jazz tot progressieve rock en zelfs pop. Meestal improviseer ik gewoon op de piano of een van mijn synthesizers, en ideeën ontstaan vanzelf. Die schrijf ik meestal op en werk ze vervolgens verder uit. Om maar een paar invloeden te noemen: ik ben een enorme fan van Stravinsky, vooral van zijn neoklassieke periode (bijvoorbeeld Persephone en The Rake’s Progress). Dan is er die enorme jazzinvloed, bijvoorbeeld van Chick Corea, Herbie Hancock, Pat Metheny en mijn mentor Richie Beirach. En tot slot, sinds mijn tienerjaren, mijn grote liefde voor ELP, Genesis, Yes, Supertramp, Sting, The Police, Marillion, Rush, enzovoort… Van de hedendaagse artiesten inspireren Steven Wilson en Neal Morse me het meest.
Wat zijn jullie toekomstplannen?
We willen regelmatig nieuwe nummers uitbrengen en op festivals spelen om een breder publiek te bereiken en uiteindelijk op tournee te gaan.
Wil je nog iets zeggen tegen de lezers van Progwereld?
Als je onze muziek leuk vindt, vertel het dan door en laat anderen ons kennen. Het is tegenwoordig echt heel moeilijk om gehoord te worden.
De foto’s bij dit interview zijn van Roberto Zanrosso.
Wij vieren zilver, vier jij met ons mee?
Wij houden het altijd bescheiden, dus ons wensenlijstje bevat geen grote flessen champagne, uitbundige teamuitjes, etc. Voor ons is er geen groter cadeau dan de waardering in de vorm van een donatie. Daarmee kunnen wij onze lezers ook de komende jaren blijven voorzien in waar wij al 25 jaar goed in zijn.
Ons doel: De ‘25 voor 25’ actie! Wil jij ons trakteren op € 25,-?
Dat is slechts € 1,- per levensjaar en een symbolische manier om te zeggen: “Om het verleden en de toekomst van Progwereld te garanderen ben ik graag bereid € 25 euro te doneren!
Mooie bijkomstigheid is dat je donatie fiscaal aftrekbaar is overeenkomstig de geldende regels voor culturele ANBI-instellingen. Een uitgebreide toelichting daarop kun je vinden op deze pagina.
Hoe doe je mee?
Klik op de onderstaande knop om een digitale felicitatie te sturen. Voor de afronding van de donatie word je dan automatisch doorgestuurd naar onze betalingspartner (Mollie). Betalen via een handmatige overschrijving kan uiteraard ook (NL60 RABO 0380668394 t.n.v. Stichting Progwereld).
Elke bijdrage is welkom en we blijven je sowieso met evenveel liefde voorzien van content. Maar voor iedereen die wel een duit in het zakje doet en ook voor alle donateurs die dat al eerder hebben gedaan: je krijgt onze eeuwige dankbaarheid! Op naar de volgende 25 jaar!
Mini-festival ‘Prog-NL’ bij Serious Music Alphen
Serious Music Alphen keert terug naar haar begintijd, waarbij Nederlandse progrockbands een professioneel podium werd geboden. Mini-festival ‘Prog-NL’ op 9 mei is een event met maar liefst vier Nederlandse progrock-bands: Deflexion, The Ceres Phenomenon, Profuna Ocean en Leap Day, die ieder ruim een uur optreden. Kortom, ruim vier uur genieten van moderne en gevarieerde progressieve rock van Nederlandse bodem.
Het festival wordt geopend door Deflexion, het geesteskind van componist en muzikant Lex Bekkernens, die bekend is als de zeer gedreven drummer van diverse progrock-bands (waaronder Genesis Project, Yesshows en ProgTributes).
Vervolgens kan het publiek kennismaken met The Ceres Phenomenon, de nieuwe band van frontman/zanger/medecomponist Ruud Stoker, die we onder andere kennen van de band Timelock. In 2024 startte Ruud ) The Ceres Phenomenon met ex-Timelockleden Julian Driessen (keyboards) en Mike Boekhout (drums), aangevuld met Ron Koel (gitaar) en Noud Maas (bas). Hun eerste (gelijknamige) conceptalbum is inmiddels verschenen en ontving lovende recensies, waaronder van deze website.
Het festival wordt vervolgd door de Friese band Leap Day. De band werd opgericht in 2008 en bracht tot op heden zeven albums uit. Een grote verandering was het vertrek van zanger Jos Harteveld in 2020. Hij werd vervangen door Hans Kuypers en met hem werd in 2021 het album “Treehouse” uitgebracht. Dat de band nog springlevend en relevant is, bewijst het meest recente album “When Gravity Wins”, waarop Roelof Beeftink als nieuwe leadzanger te horen is.
Het festival wordt afgesloten door Profuna Ocean. Deze band trad in 2013 en 2017 op bij Serious Music Alphen. Profuna Ocean heeft sinds 2008 naam gemaakt als alternatieve rockband die verrast met ingetogen muzikale frases en stevige rockpassages. Hun meest recente uitgave is “Continuation” uit 2020. Op ‘Prog-NL’ zal Profuna Ocean ook nieuw werk spelen.
Meer info via deze link.
JunXion presenteert nieuw album
Met “The Isle of Alleys” schetst de progressieve rockband een gelaagde gevoelswereld rond posttraumatische stressstoornis (PTSS) en mentale gezondheidsproblemen in bredere zin. Het album volgt de introspectieve reis van een PTSS-patiënt, verbeeld als een zoektocht door een enorm doolhof op een schimmig eiland. Angst, verwarring en de impact van therapie vormen de bouwstenen van een muzikale én visuele reis. Confrontaties met op filosofie geïnspireerde personages helpen de hoofdpersoon om stap voor stap de weg naar de uitgang te vinden.
JunXion presenteert het album op 4 juli in De Effenaar. Bij deze releaseshow wordt de vierkoppige band verrijkt met een strijkkwartet, saxofonist en meerdere zangers, en daarnaast visueel ondersteund door videobeelden.
JunXion is een moderne epische progressieve rockband. Beïnvloed door o.a. Pink Floyd, Porcupine Tree, Godspeed You! Black Emperor en Leprous, vertelt de viermansformatie op filmische wijze verhalen over een verre toekomst in een andere wereld, geïnspireerd door de huidige werkelijkheid op aarde. Stijlen als symfonische (jazz)rock, progressieve metal en musique concrète worden door de band naadloos vervlochten tot een unieke, atmosferische ‘JunXion-sound’. Hun eerdere conceptalbum “Stories of the Revolution” kreeg lovende recensies, en de band speelde o.a. in de voorprogramma’s van gerenommeerde artiesten als Bjørn Riis en O.R.k.
Massa
… is kassa. Nee, vrees niet. Deze column gaat niet over een gezette bekende Nederlander. Ik wil het met je hebben over een opvallende trend in platenzaken en webshops.
Ken je het gezegde ‘overdaad schaadt’? Wanneer je van iets te veel krijgt of hebt, kan dat schadelijk zijn. Tenminste, dat leerden mijn ouders mij. Het fenomeen ‘overdaad’ duikt in toenemende mate ook in de muziekindustrie op. Om het dichtbij te houden, ook in ons wereldje, het progwereldje.
Diegenen die muziekbladen lezen, geabonneerd zijn op e-zines van webshops of op andere wijze geïnformeerd worden over aanbod van muziek moet het zijn opgevallen. De stroom aan uitgaven, heruitgaven, zogenaamde ‘anniversary’-edities op talloze muziekdragers, beeld en geluid, vinyl, en ook nog eens in talloze kleuren. Laat ik eens een greep doen in het aanbod wat mij afgelopen tijd passeerde.
Het album “The Century Of The Self” van Airbag, te verkrijgen op cd, cd-digi-ltd, lp-zwart, lp-rood, lp-rood/zwart. “Luck And Strange” van David Gilmour. Maar liefst zes verschillende versies: 2cd-box-blu–ray-boek, 2lp-blu–ray-boek, lp-zeeblauw, lp-zwart, 2cd-digi, blu–ray. Onze Noorse vrienden van Leprous bieden hun album “Melodies Of Atonement” aan op cd-digi, 2lp, cd-jewel, cd-mediaboek-patch, 2cd-blu–ray-artboek. Vooruit, nog eentje maar. Opeth doet ook mee met het album “The Last Will And Testament”. In vijf verschillende versies: 2lp-zwart, cd, cd/blu–ray digi, cd/blu–ray/2lp donkergroen box, 2lp zilver.
De uitsmijter van het jaar is de vijftigjarige editie van Pink Floyds “Wish You Were Here”. Deze kan aangeschaft worden als deluxe box met daarin 2 cd’s, 4 lp’s, een blu–ray, speciale single, twee boeken en een poster. Maar ook op geel vinyl, dubbel cd, blu–ray en op 3 lp’s. De Kerstman kan zijn borst natmaken.
Een ander fenomeen is de boxset. Dat is een box waarin bijvoorbeeld volledige oeuvres worden uitgebracht, zoals laatst “Planet Ekseption” van Ekseption met daarin 13 cd’s. Maar de kroon als het gaat om boxsets is “The Prog Years Redux” van Rick Wakeman. Deze boxset telt slechts 32 cd’s.
De vraag is of deze overdaad ook schadelijk is. Fijne Kerstdagen!
2112 Days Of Christmas – crowdfunding voor zieke kinderen
De Britse promotor van progressieve rockmuziek, Bad Dog Promotions, heeft het initiatief genomen voor een digitaal compilatiealbum, waarvan de volledige opbrengst naar een mooi doel gaat.
Het statement van Bad Dog Promotions luidt als volgt: “Deze kerst willen we kinderen die het moeilijk hebben een beetje verlichting bieden. Hoe bescheiden het ook mag lijken, de hele Bad Dog Promotions-familie heeft zich verenigd rond een oprechte missie: een dubbel compilatiealbum “2112 Days Of Christmas” met 31 nummers, waarbij elke cent wordt gebruikt om een bezoek van een goochelaar aan een kinderziekenhuis te financieren (de Britse evenknie van onze CliniClowns, HR).
Je kunt de compilatie downloaden door een willekeurig bedrag te doneren. De volledige opbrengst wordt gedoneerd aan Spread a Smile, ter ondersteuning van bezoeken van entertainers aan het bed van kinderen in het ziekenhuis.
Spread a Smile brengt vreugde en plezier bij ernstig zieke jongeren en hun families tijdens lange en moeilijke ziekenhuisopnames. Elk jaar bereikt de liefdadigheidsinstelling duizenden kinderen en tieners via ziekenhuisbezoeken, uitstapjes, speciale evenementen en creatieve kunstinitiatieven”.
Website Spread a Smile: https://spreadasmile.org/
Doneren en downloaden: https://baddogpromotions.bandcamp.com/album/2112-days-of-christmas
Perevod: progressief soloproject uit Oekraine
Achter Perevod gaat de Oekraïense muzikant Oleksii Perevodchyk schuil. Zijn meest recente album heet “The Kingdom of Forgotten Whales”. Dit album is meer een audioverhaal waarin progressieve rock samengaat met een sprookje. Het gaat over drie jonge walvissen die buiten de grenzen van hun vertrouwde oceaan trekken en een wereld ontdekken vol vergeten herinneringen. Het album van ruim drie kwartier bestaat uit één verhaal verdeeld in vier hoofdstukken en in totaal elf nummers. Het wordt uitgegeven in zowel de Oekraïense als de Engelse taal.
Je kunt dit album en eerder uitgebrachte albums van Perevod beluisteren en bestellen op de volgende Bandcamp pagina https://perevod.bandcamp.com/
Live album van het Italiaanse Cervello
Wanneer je diep in je geheugen graaft kan je daar mogelijk de Italiaanse symfonische rockgroep Cervello vinden. Eerder besteedde wij aandacht aan het enige album dat deze groep in 1973 uitbracht: “Melos”. Het was destijds een van de belangrijkste Italiaanse progressieve rockbands. Na een radiostilte van ruim 50 jaar is Cervello terug met het live dubbelalbum “Chaire”, dat uitgebracht wordt op 5 december 2025.
De band wordt geleid door Corrado Rustici. Naast Cervello stond hij ook aan de wieg van de groep Nova, waarmee hij Italiaanse fusion naar internationale podia bracht. Daarnaast werkte hij als gitarist en producer samen met Zucchero, Andrea Bocelli, Claudio Baglioni, evenals internationale artiesten als Narada Michael Walden, Herbie Hancock, Whitney Houston en Miles Davis.
Bezetting:
Giulio D’Ambrosio: fluit, saxofoon, zang
Gianluigi Di Franco: zang
Roberto Portaon: drums
Corrado Rustici: gitaar, toetsen, zang
Antonio Spagnolo: basgitaar, zang
Informatie en website: https://screamforexistence.com/cervello/
Edo Spanninga geeft als E.D.O. progrock college moderne geschiedenis
Wie is Edo Spanninga, met andere bewoording: vertel eens wat meer over jezelf.
Ik ben geboren in 1960, in Ridderkerk, maar heb mijn jeugd doorgebracht in Leeuwarden waar ik nog steeds woon in een prachtig oud huis genaamd Aurelia. Ik heb ooit geschiedenis gestudeerd en daarna een ‘loopbaan’ gehad (en nog steeds heb) in het onderwijs. Ik werk nu met studenten die door allerlei redenen moeite hebben met afstuderen en samen proberen we ze weer succesvol te laten zijn in het onderwijs. Interessant en belangrijk werk.
Je maakt deel uit van Flamborough Head en Trion. Van beide groepen hebben we een tijd niets gehoord. Hoe staat het daarmee?
Nou, op zich valt dat voor Flamborough Head wel een beetje mee. Eind 2022 hebben we “Jumping The Milestone” uitgebracht, dat positief werd ontvangen. Daarna hebben we als band de cd live mogen brengen, onder andere bij ProgFrog, het Fusion Festival in Engeland, het Art Rock Festival in Reichenbach, Duitsland en (samen met Albion) bij Serious Music Alphen. Nu zijn we weer in de oefenruimte om te werken aan nieuw materiaal.
Wat betreft Trion (studioproject samen met Eddie Mulder en Menno Boomsma) klopt het wel dat het een tijd stil is geweest. De laatste cd “FunFair Fantasy” stamt alweer uit 2013. Wel zijn we al een lange tijd bezig met een opvolger, maar Trion is alleen actief als er tijd over is en dat is helaas niet vaak. We hebben het allemaal druk, het heeft niet de hoogste prioriteit maar als het onze aandacht weer heeft is het ontzettend leuk om te doen. Hopelijk komt dit najaar onze nieuwe cd uit.
Persoonlijk was ik verrast door je soloalbum “The Past Is A Foreign Country”. Die zag ik immers niet aankomen. Hoe lang liep je al rond met het plan voor een solo-album?
Ach nee, die zag ik zelf ook niet aankomen. Opeens was ik er mee bezig en was het album af. Bij het schrijven van nummers voor Flamborough Head en Trion blijven er wel eens ongebruikte thema’s en ideetjes over. Bij dit schrijfproces voor beide bands gebruik ik allerlei VST’s (dat zijn virtuele instrumenten zoals gitaar, drums, orkest et cetera, die ik op toetsen bespeel) als demogeluiden voor de rest van de band om zich een beeld te kunnen vormen wat ongeveer de bedoeling kan zijn. Ik liep al wel een tijdje rond met het idee om met deze VST’s meer te doen, niet als demo voor anderen maar als eindresultaat voor een eigen album. Ook om te achterhalen of dit een acceptabel eindresultaat zou gaan opleveren.
Hoe kwam je terecht bij het thema van het album? Een pittig thema, maar zeer actueel.
Iedereen die tegenwoordig een beetje oplet komt uit bij dit thema. Helaas mijden tegenwoordig steeds meer mensen het nieuws; Oekraïne, Gaza, het milieu – het wordt te veel om met zoveel ellende geconfronteerd te worden. En toch geeft het geen oplossing. Hoe meer mensen slecht geïnformeerd zijn hoe meer kwaadwillenden daar voordeel uit kunnen halen. Nu lezen steeds minder mensen een (kwaliteits-)krant en worden geïnformeerd door de eigen mening versterkende algoritmes van onder andere Facebook en TikTok. Dan word je vanzelf boos en wantrouwig. Het is een spannende tijd waarin de kaarten opnieuw worden geschud en het is de vraag hoe zeker de toekomst is voor komende Europese generaties. Ik ben niet somber, maar we moeten wel opletten.
Het materiaal met Flamborough Head is volledig anders. Ooit getwijfeld om je muziek op een FH-album te zetten?
In het verleden heb ik veel voor Flamborough Head en Trion geschreven. In die zin is mijn muziek natuurlijk allang op FH-albums verschenen. Bij een band verandert je compositie door de invloed van de andere groepsleden. Dat is goed want daardoor worden je nummers beter en meer een collectieve prestatie. Wellicht zouden de tracks van mijn soloalbum op een FH-album veel meer gaan klinken als Flamborough Head.
Aan dit album hangt een studie wereldgeschiedenis, die overigens te lezen is op je website. Waarom koos je voor deze aanpak?
In mijn leven spelen progrock en geschiedenis een belangrijke rol. Het leek mij leuk om beide hobby’s te combineren in mijn eerste soloalbum. Op mijn website heb ik ervoor gekozen om aanvullende informatie te plaatsen over de titels van de nummers, voor wie echt geïnteresseerd is. Via een QR-code in het boekje kom je bij deze informatie.
Kennelijk maak je je grote zorgen over de huidige staat van de wereld en de maatschappij.
Ach, grote zorgen… Het verleden was ook niet probleemloos. Europa kent een lange geschiedenis van oorlogen, de crisis van de jaren 30, de vernietiging van de joden, de Balkanoorlog. In die zin gaat het nu best aardig. Maar er zijn wel bedreigingen. De democratie, de Trias Politica, de persvrijheid, de positie van minderheden en mensenrechten – het staat in de gehele wereld op het spel. Ik maak me hier wel zorgen over, ondanks dat ik weet dat alles tijdelijk en aan verandering onderhevig is. Na de prog kwam de punk en dat hebben we ook weer overleefd.
Wat is je favoriete nummer op het album, of mag ik niet spreken van ‘favoriet’?
Jawel, maar ik heb geen favoriet nummer.
De nummers hebben behoorlijk veel teksten en citaten. Ook maak je gebruik van originele geluidsfragmenten. Daarmee sneeuwt naar mijn mening de muziek soms onder. Ben je je daarvan bewust?
Natuurlijk begrijp ik dat voor veel mensen het aantal historische geluidsfragmenten hoog ligt. Zelf merkte ik dat het ging wennen als je er vaker naar luisterde, sommige speeches zijn ook net zang. Maar goed; ‘spoken word’ zal niet ieders liefde zijn. Tussendoor is er nog genoeg muziek om naar te luisteren. Voor mij was het belangrijk om eens iets anders te doen. Er komen al zo ongelooflijk veel prog-cd-tjes uit, – hoe kan je je binnen dat genre, waarin alles al is gezegd, nog onderscheiden?
Ik ga niet langs alle nummers, dat laat ik aan de luisteraars. Toch pik ik het nummer Mariupol eruit. Krijgt Donald Trump met zijn bijdrage hier niet te veel eer?
Nou eer zou ik het niet willen noemen. Het nummer gaat over de vernietiging van de Oekraïense stad Mariupol door de Russen. Poetin krijgt alle ruimte van Trump om zijn vernietigende oorlog te voeren terwijl Trump tijdens zijn verkiezingscampagne beloofde deze oorlog als president in 24 uur te beëindigen. Trump is in mijn ogen een tragische vergissing die als grillige maffiabaas Amerika groot denkt te maken. Het nummer gaat over deze gekte en zijn onzin; over de Golf van Amerika, de ‘drill baby drill’-plannen ten koste van het milieu, zijn genderpolitiek, zijn onnavolgbare Oekraïne-politiek en zijn narcistische zelffelicitaties. Hij staat model voor alle anti-democratische populisten (van Wilders, Orban, Nigel Farage, Poetin tot aan wie al niet), die beleid voeren ten koste van de mensen door wie ze gesteund worden. Het laatste woord in het nummer Mariupol is voor Martin Luther King over gelijkheid, een betere en beschaafdere afsluiter is er niet na al het voorgaande getoeter.
Op het album staan twee extra nummers, die buiten het thema vallen. Dat zijn Cathedral Green en På Gata (van de Zweedse groep Atlas). Vertel kort eens meer over deze nummers en waarom je deze hebt opgenomen?
Deze aanvulling was ook praktisch. Ik had beide nummers lang geleden gemaakt en het leek mij een goed idee om ze als bonustracks toe te voegen op de cd. Ze staan los van het thema van de eerste zeven nummers. Beide nummers zijn verschenen op cd’s die niet meer verkrijgbaar zijn. Cathedral Green is door mij geschreven en ingespeeld met alleen een Roland JV-880 sound module en verscheen op een Mexicaanse compilatie uit 1999 (album “e-Progeny”, HR). På Gata is een bewerking van een nummer van de Zweedse groep Atlas voor een cd-release ter ere van Zweedse prog uit 2009.
Onder onze lezers zijn veel liefhebbers van toetsinstrumenten. Welke gebruik je op dit album?
Voornamelijk Mellotron (IKM Sampletron II), Hammond (IKM B-3X), kerkorgel (Sonokinetic Toccata), synths (Retromachines MkII), elektrische piano (Scarbee Wurlitzer), gitaren (Session Guitarist & RealLPC), basgitaar (Rickenbacker Scarbee) en piano (Galaxy Vintage D). Allemaal VST’s gebaseerd op samples.
Naast toetsen hoor ik ook fluit, gitaar, drums. Die speel je allemaal zelf?
Ja, maar wel op toetsen. De drums komen van een drums bibliotheek. Het zijn door een echte drummer ingespeelde tracks die je per maat zo moet editen, programmeren en plaatsen dat het een drumpartij wordt die je wilt hebben en bij je nummer past.
Komt er nog een solo-album? Persoonlijk hoor ik dan meer nummers zoals die twee extra nummers.
Ik weet het niet, ik heb nu geen plannen. Eerst moet de Trion-cd af en daarna nieuw materiaal voor Flamborough Head. Misschien als ik over uiterlijk twee jaar met pensioen ga, dat er dan meer tijd is voor een nieuw soloalbum. En hoe die eventuele muziek gaat klinken? Misschien een cross-over tussen prog en salsa? Wie zal het zeggen?
Nu wat luchtige vragen…
Wie zijn je favoriete toetsenisten?
Twee favorieten: John Tout van Renaissance. Geweldige pianist die volledig in dienst speelde van de muziek. En natuurlijk Tony Banks die met zijn akkoordkeuze en techniek jaloersmakend arrangeerde bij Genesis.
Wat zijn je top 5 albums aller tijden?
Oei, maar vijf?
1. Genesis – Selling England by The Pound
2. Yes – Close to the Edge
3. Renaissance – Live at Carnegie Hall
4. Camel – The Snow Goose
5. Gentle Giant – Octopus
Wat doe je over tien jaar?
Ik hoop leven en dan ook nog in goede gezondheid. Hopelijk ook nog muziek maken in wat voor vorm dan ook. En lezen. Oh ja, en ook af en toe zwemmen.
Tot slot, wil je reageren op de volgende keuzes:
Flamborough Head, Trion of solo?
Flamborough Head is het belangrijkst. Bestaat het langst met een erg fijn verleden met (internationale) optredens, cd-releases en een eigen festival (ProgFarm). De band heeft vriendschappen opgeleverd (dat doen soloalbums wat lastiger) en heel veel plezier bij de repetities. Samen (live) muziek maken is het belangrijkst.
Leeuwarden of Amsterdam?
Geen voorkeur, ik kan overal wonen. Friesland is een mooie en bijzondere provincie en Leeuwarden een leuke stad. Ik geloof niet dat een leven in Amsterdam meer voordelen kent. Het grote nadeel van Leeuwarden is de afstand tot De Boerderij in Zoetermeer. Arie Verstegen heeft daar altijd prachtige dingen gedaan en ik was er vaker naar toe gegaan als ik om de hoek zou wonen.
Poetin of Trump?
Ik was eerder kritisch op Trump. Als ik tussen deze twee moet kiezen dan natuurlijk voor Trump. Hij is een democratisch gekozen leider van een bevriende natie. Poetin is een autocraat en is een ander soeverein land militair binnengevallen. Dan is de keuze weer gemakkelijk.
Heden of verleden?
Heden. Ooit studeerde ik geschiedenis en dat doe je om het heden beter te begrijpen.
Tony Banks, Rick Wakeman of Keith Emerson?
Tony Banks dus. Neemt niet weg dat de andere twee ook grootheden zijn. Keith Emerson vond ik wisselend – het balanceerde tussen magnifieke stukken op Tarkus en Brain Salad Surgery en moeizame saloon/western pianoriedels. Altijd een soort haat/liefde gehad met Keith Emerson.
Rick Wakeman vond ik geweldig bij Yes en bij zijn solowerk was ik altijd geïmponeerd door zijn kitscherige ‘Gilles de la Tourette’ speelstijl. Over de top maar hij kwam ermee weg. In mijn jeugd heb ik zijn “Six Wives” & “King Arthur” grijs gedraaid. Vandaar dat ik binnenkort op sentimental journey ga naar Eastbourne in Engeland om zijn optreden te zien waarin hij beide albums integraal speelt. Eerder dit jaar ging ik met Koen Roozen naar de Oosterpoort in Groningen waar Rick Wakeman zijn solo afscheidsconcert gaf. Kortom; ze zijn alle drie belangrijk geweest.
Even voorstellen: Sic Mundus
Niet iedereen zal jullie kennen. Kun je ons iets over de band vertellen?
Sic Mundus is een studioproject dat zijn oorsprong vond in 2021. De band werd opgericht door Andrzej Sesiuk (keyboards, muziek) en mijzelf, Artur Placzyński (basgitaar, songteksten). Het was een uiting van onze jarenlange fascinatie voor muziek uit het breed gedefinieerde gebied van progressieve rock en metal.
We ontmoetten elkaar iets eerder, tijdens de opnames van mijn soloalbum (onder de naam Slapover) – en zoals tegenwoordig wel vaker het geval is, was het aanvankelijk een online kennismaking. Al snel bleek dat we zeer vergelijkbare muzikale interesses deelden – afgezien van funk en jazz, die het Slapover-album domineerden, was het progressieve muziek waar we allebei al jaren naar luisterden. Het materiaal voor het eerste album, “Illusions“, was op dat moment al praktisch af en het album was beschikbaar op een van de streamingdiensten in een puur instrumentale vorm. Het was volledig opgenomen door Andrzej met synthesizers en virtuele instrumenten. Het leek me vanzelfsprekend dat het de juiste vorm moest krijgen door ‘live’ muzikanten uit te nodigen voor de opnames en zang toe te voegen aan ten minste een paar nummers. Het duurde lang voordat we de juiste mensen konden bereiken, maar uiteindelijk lukte het en “Illusions” werd uitgebracht in november 2023.
Jullie hebben onlangs het album “Universum” uitgebracht. Kun je ons daar meer over vertellen?
Nog voordat de productie van “Illusions” was afgerond, had Andrzej een volledige demo van het volgende album klaarliggen. Dat waren acht zeer uiteenlopende nummers, variërend van korte melodieuze nummers tot en met lange, gelaagde progressieve suites. Dit keer was het idee vanaf het begin om alle composities om te zetten in vocale tracks (aanvankelijk met uitzondering van het laatste nummer op het album, getiteld Agartha). We begonnen snel met opnemen en kozen dit keer voor een homogene bezetting, gebaseerd op de zang van Mikołaj Krzaczek, die zich al bewezen had op “Illusions” en medeverantwoordelijk is voor het karakteristieke geluid van Sic Mundus. Maar ook van gitarist Michał Kaszczyszyn en drummer Torsten Bugiel, die beiden voor het project waren aangetrokken. De opnames namen bijna twee jaar in beslag, maar nu is het er eindelijk, verkrijgbaar als dubbel-cd en dubbel vinyl.
Op de extra cd (en dubbel elpee) staat het nummer A Look Into The Inner Self. Dit is vernoemd naar het artwork van Jaroslaw Jasnikowski. Wat kun je vertellen over dit nummer en Jaroslaw?
“Universum” duurt ongeveer zestig minuten, wat te lang was voor een enkel (vinyl) album en te kort voor een dubbel(vinyl)album. Dus ik heb Andrzej kunnen overtuigen om een geheel nieuw nummer te componeren. We hebben besloten om iets compleet nieuws en anders te proberen dan onze gebruikelijke stijl, en aanvankelijk was het exclusief bedoeld voor een vinylversie. We waren echter zo onder de indruk van het eindresultaat dat we besloten om de track ook op cd uit te brengen – maar dan op de extra cd, omdat hij zo sterk afwijkt van de rest van het album. We wisten dat Jarosław Jaśnikowski een fan is van elektronische muziek, dus we gebruikten zijn illustratie ‘A Look Into The Inner Self’ als inspiratiebron. Tegelijkertijd was de track ons eerbetoon aan deze ongelooflijke kunstenaar. De prachtige schilderijen van Jarosław staan ook op ons debuutalbum en we hadden het geluk dat we zijn goedkeuring kregen om meer van zijn werk te gebruiken op “Universum”.
Waar haal je je inspiratie vandaan en waar luister je zelf naar?
We luisteren naar veel verschillende muziekgenres, van jazz, pop en funk tot rock en zelfs behoorlijk heavy metal. Ik denk dat je veel inspiratiebronnen in onze stijl hoort. Er zijn invloeden uit de jaren 80 en 90, maar ook de nieuwste trends in rockmuziek. Ons belangrijkste doel is om muziek te componeren die eclectisch en complex is, maar tegelijkertijd pakkend en memorabel.
Naar mijn mening is de grootste zonde van de hedendaagse muziek de herhaling en monotonie… Er zijn duizenden bands met ongelooflijke talenten, maar vaak hebben ze niets interessants te melden, behalve dat ze zich willen laten zien. We luisteren veel naar klassieke vertegenwoordigers van progressieve muziek, maar af en toe ontdekken we ook nieuwe vibes in de muziekwereld. Ik wil graag drie bands noemen die me de afgelopen maanden enorm hebben beïnvloed, omdat ze goed passen in mijn perceptie van goede en originele muziek: Vola uit Denemarken, Voyager uit Australië en Zeal & Ardor uit Zwitserland. Ze verschillen veel van elkaar, maar hebben allemaal dat magische ‘iets’ dat je aan hun muziek vasthoudt. Zulke groepen geven hoop dat de breed begrepen progressieve muziek vandaag de dag nog steeds veel te zeggen heeft.
Wat zijn jullie toekomstplannen?
We zijn al begonnen met werken aan ons derde album, ervan uitgaande dat het in de wereld van progressieve rock gepast zou zijn om de discografie in ieder geval als een trilogie af te sluiten. Deze keer is het werk echter niet gebaseerd op een voltooide demo van het album. De eerste versies van de nummers zijn nog in de maak en niemand weet nog hoe het derde album eruit zal zien. Het is nog niet duidelijk of er meer albums zullen komen of wat ze zullen brengen, maar voorlopig zijn er absoluut geen tekenen dat we onze activiteiten binnenkort zullen beëindigen. We hebben nog veel te vertellen!
Hebben jullie plannen om live op het podium te spelen?
Helaas is optreden op het podium vanwege persoonlijke en professionele verplichtingen, en vanwege de afstand die wij van elkaar wonen, nu geen optie. We besteden al onze vrije tijd aan het componeren en opnemen van muziek, en dit zal in de nabije toekomst onze prioriteit zijn. Maar, zoals het oude gezegde luidt: “Zeg nooit nooit” – dus doen we dat niet.
Wil je verder nog iets kwijt aan de lezers van Progwereld?
Hartelijk dank voor je interesse in onze muziek – je feedback en steun zijn enorm belangrijk voor ons!