Hourglass keert terug met nieuw album

Vijftien jaar na het laatste album “Oblivious To The Obvious” komt de Amerikaanse progmetalband Hourglass met een nieuw album: “Voids And Visions”. De uit Utah afkomstige groep is in 1999 opgericht door gitarist Brick Williams. Nadat drummer John Dunston zich in 2001 aansloot, werd met enkele andere bandleden in 2002 het debuutalbum “The Journey Into” uitgebracht, gevolgd door “Subconscious” in 2004. In 2009 was het dubbelalbum “Oblivious To The Obvious” het voorlopig laatste teken van leven. De eerste tekenen van een nieuw leven werden hoorbaar in 2022 toen het epische nummer Void Within werd uitgebracht.

De muzikale koers, melodieuze progmetal, wordt bepaald door de oerleden Brick Williams en John Dunston. Op ieder album maakt een andere zanger de opwachting. Respectievelijk Chad Neth, Cody Walker en Michael Turner namen de microfoon ter hand. Op het nieuwe album, dat op 28 juni 2024 verschijnt, zien en horen we zanger Yahosh Bommer. Na een lange afwezigheid maakt ook Eric Robertson weer deel uit van de bezetting. De nieuwe basgitarist Brian Hancock completeert het vijftal.

Tracklist
A Fate Sealed (Pt’s 1&2) (25:03)
The Hour Grows Late (14:10)
Vision Of The Blind (12:53)
Void Within (24:57)

Website: www.hourglassband.com

 

 

Nieuw album van Kingcrow

Na een afwezigheid van zes jaar verschijnt op 23 augustus 2024 een nieuw album van de Italiaanse progmetalband Kingcrow, getiteld “Hopium”. Kingcrow werd opgericht in Rome door de broers Diego (gitaar) en Manuel Thundra Cafolla (drums) onder de naam “Earth Shaker”. Geïnspireerd door het gedicht Raven van Edgar Allan Poe werd de naam van de band al snel veranderd in Kingcrow en werden de albums “Something Unknown” (2001), “Insider” (2001) en “Timetropia” (2006) uitgebracht.

Het album “Phlegethon” uit 2010 wordt algemeen beschouwd als de doorbraak van Kingcrow, gezien de positieve internationale waardering van het album. Toen het succes was uitgewerkt, volgde in 2013 het album “In Crescendo”. Kingcrow toerde vervolgens samen met Pain of Salvation, waarna in 2015 het album “Eidos” werd uitgebracht. Het laatste wapenfeit dateert van 2018 en heet “The Persistence”.

Het nieuwe album “Hopium” is volgens de band een nieuwe stap voorwaarts, waarin men grenzen verlegt door het integreren van talloze invloeden en een persoonlijk geluid.

Nummers

Kintsugi (3:53)
Glitch (3:56)
Parallel Lines (6:46)
New Moon Harvest (3:30)
Losing Game (5:28)
White Rabbit’s Hole (6:55)
Night Drive (5:48)
Vicious Circle (4:21)
Hopium (8:24)
Come Through (Bonus Track) (4:21)

Line-up

Diego Cafolla: gitaar, toetsen, achtergrondzang
Manuel Thundra Cafolla: drums, percussie
Diego Marchesi: zang
Ivan Nastasi: gitaar, achtergrondzang
Riccardo Nifosì: basgitaar, achtergrondzang

Focus 12 is aanstaande

Zes jaar na “Focus 11” kondigt Focus aan dat er in de vroege zomer van 2024 een opvolger verschijnt.

Voor Thijs van Leer (75 jaar) en Pierre van der Linden (78 jaar) is leeftijd niets meer dan een getal. Beiden blijven met passie bijdragen aan Focus. Van Leer, die het grootste deel van het nieuwe album heeft geschreven, staat elke dag om half vijf op om aan zijn composities te werken. En Van der Linden, drummer van het tweede uur, drumt nog als vanouds, al past vanjongs hier wellicht beter. Naast deze oudgedienden zien we net als op “Focus 11” Udo Pannekeet op basgitaar en Menno Gootjes op gitaar. Het duo produceerde het album en de laatste draagt hieraan met twee nummers bij.

Van Leer: “Hoe mooi het leven kan zijn als een band zo gemakkelijk en zo samen speelt. Bedankt Pierre, Udo en Menno voor zoveel muzikale passie! Na al die jaren is Focus in het hier en nu: de triomf van het overleven!”

In juli volgt een live-tour door de Verenigde Staten en Canada als een van de voorprogramma’s als onderdeel van de ‘Heat Of The Moment Tour’ van Asia.

Nummers
Fjord Focus
Focus 13
Béla
Meta Indefinita
All Aboard
Born To Be You
Nura
Bowie
Positano
Gaia

Bezetting
Menno Gootjes: gitaar
Thijs van Leer: fluit, toetsen, zang
Pierre van der Linden: drums
Udo Pannekeet: basgitaar

Even voorstellen: Parallels (uit Stockholm, Zweden)

Niet iedereen zal jullie kennen. Kun je iets over de band vertellen?

We vormden de band in 2023 terwijl we in de laatste opnamefase van “Exodus” zaten, tot dan toe was het meer een losse samenwerking. Ik (Torbjörn Carlsson, HR) schreef de nummers en daarna legden Anders Börjesson en Ulrik Arfuren hun benadering van de gitaar- en zangpartijen vast. Anders en ik hebben door de jaren heen in veel verschillende situaties samengewerkt, dus hij was een logische keuze. Ulrik was iemand die ik kende; we hadden nog nooit samen iets muzikaals gedaan, maar ik wilde echt zijn kenmerkende stem voor deze muziek.

Jullie hebben onlangs het album “Exodus” uitgebracht. Kunnen jullie er meer over vertellen?

Het begon allemaal in 2018, toen ik een aantal nummers had en ze in een bepaalde context wilde plaatsen. Het idee ontstond om een verhaal te schrijven over een jong stel dat plotseling verwikkeld raakte in de verschrikkingen van de oorlog. Destijds hadden we Syrië, toen kwam Oekraïne, en meest recentelijk Gaza. Het is veel gemakkelijker om liedjes te schrijven en sfeer te creëren als je een specifieke locatie en situatie in gedachten hebt.

Waar halen jullie de inspiratie vandaan en waar luisteren jullie zelf naar?

Uiteraard kan ik hier alleen voor mezelf spreken, Anders en Ulrik hebben hun eigen, enigszins verschillende smaak, maar we delen dezelfde grote helden in de progwereld. Persoonlijk vind ik het inspirerend om over andere muzikanten te lezen of naar muziek te luisteren die ik leuk vind in allerlei genres. Ik ben opgegroeid met het luisteren naar Elvis in de jaren zeventig, daarna bracht mijn grote broer platen mee naar huis van Slade, Nazareth, Thin Lizzy, Kiss enzovoort. Daarna kwamen Zappa, Sparks, Genesis, Marillion, Saga en Yes, waarna ik een grote fan werd van Rick Wakeman. Er was ook een periode waarin ik mij verdiepte in Dylan, Simon & Garfunkel en andere singer-songwriters. The Beatles zijn er altijd geweest en het is songwriting in welk genre dan ook dat mij inspireert. Een van de Americana-artiesten waar ik echt van geniet is Blitzen Trapper, en in het progrock genre zijn er Barock Project, Steven Wilson, Haken en natuurlijk de verschillende projecten van Neal Morse, en laten we onze Zweedse held Roine Stolt niet vergeten!

Wat zijn jullie toekomstplannen?

We moeten een goede band bij elkaar krijgen! We hebben nog geen vaste drummer en bassist. Ulrik speelt bas op een aantal nummers op het album, maar hij wil zich vooral concentreren op de zang. We hebben enkele verzoeken om live te spelen en misschien kunnen we na de zomer wat shows doen. We zijn ook van plan om in april een single uit te brengen. Dit nummer zal een beetje verschillen van wat we kennen van “Exodus”, we wilden een meer directe rockbenadering van ons repertoire uitbrengen, maar het is nog steeds prog. Wij hopen dat je het leuk vindt!

Wil je nog iets zeggen tegen de lezers van Progwereld?

Progmuziek is de beste mix van alle genres, je kunt alles mixen, van klassieke stukken via jazz/fusion tot meer metalgeoriënteerde dingen. Het is de vrijheid om de muziek te creëren, schrijven en spelen die deze inspirerend maakt. Maar zonder jullie luisteraars en fans zouden we niet bestaan. We hopen dat je met veel plezier naar Parallels luistert en een dikke pluim voor Progwereld voor het brandend houden van de fakkel.


ProgFrog stopt

Ons bereikte het bericht dat ProgFrog in Nieuwerkerk aan den IJssel na 14 jaar, eind 2024 ophoudt te bestaan. ProgFrog is een initiatief van twee oud bestuursleden van jeugdsoos Taverna, dat later opging in de Stichting Open Jeugdwerk Nieuwerkerk a/d IJssel en vervolgens Jeugdwerk Zuidplas, Welzijn Zuidplas en nu Stichting ZO. Thuisbasis is gebouw ’t Blok aan de IJsermanweg.

ProgFrog organiseert sinds september 2010 maandelijks op een zondagmiddag een concert van een of twee progressieve rockbands. Dat doen zij op non-profit basis. Men ontvangt geen subsidie, maar heeft wel diverse sponsors (eigenlijk een groepje vrienden en kennissen die de progrock een warm hart toedragen). De entreegelden (gemiddeld € 15,00 per persoon) gaan volledig naar de optredende band(s) als onkostenvergoeding.

Zondagmiddagen in ‘t Blok stonden jarenlang garant voor gezellige bijeenkomsten van liefhebbers van progrock (en een biertje). Het ontbreken van opvolging en voldoende medewerking van de stichting (gemeente Zuidplas) heeft de huidige organisatie doen besluiten er eind 2024 een punt achter te zetten.

De resterende concerten zijn (alle op zondagmiddag):

12 mei: Overhead (Finland)
22 september: Red Sand (Canada)
20 oktober: Anubis (Australië)
10 november: Also Eden (Engeland)
1 december: Rebels 69 & Plackband

Progwereld bedankt het team van ProgFrog voor al die mooie jaren.

https://www.progfrog.nl/

Het 14e album van Inner Prospekt

Bezige baasjes in de prog. De meesten kennen we, een enkeling niet. Zelfs niet bij Progwereld. Alessandro di Benedetti is een van die onbekenden met een enorme staat van dienst.

Naast diverse soloalbums bracht de Italiaanse toetsenist vier albums uit onder de naam Mad Crayon en deed hij mee aan diverse Samurai Of Prog-albums. Maar zijn stiefkindje is Inner Prospekt. In hoog tempo bracht hij onder deze naam vanaf 2014 dertien albums uit, soms meerdere in een jaar. Het nieuwste album “Unusual Movements” is nummer veertien.

Nummers:
The Bridge (3:17)
Mantra (15:05)
Winter Day (4:53)
Neverland (11:52)
Just Five Minutes (7:22)
Around The Corner (11:19)
The Question (6:17)

Bezetting:
Alessandro Di Benedetti: toetsen, programmering, zang, drums

Met medewerking van:
Marco Bernard: basgitaar
Carmine Capasso: gitaar
Giuseppe Militello: saxofoon
Rafael Pacha: gitaar
Federico Tetti: gitaar
Daniele Vitalone: basgitaar

Discografie:
Unusual Movements (2024)
Canvas Three (2023)
Canvas Two (2021)
Canvas One Instrumentals (2020)
Canvas One (2020)
Seven Ways To Lose Yourself (2018)
Man In Blake (2016)
Ocean Suite (2016)
Deep Ghosts (2016)
The Gene Machine (2015)
The Musing (2014)
Blue Days (2014)
Dreaming Tone Banks (2014)

Bandcamp website: https://innerprospekt.bandcamp.com/



Pangæa maakt doorstart

Pangæa werd in 1989 opgericht door de broers Corey (toetsen, gitaar) en Andi Schenck (drums), die toen onder de naam Artica opereerden. Met Ron Poulsen (basgitaar) en zanger Darrell Masingale was de bezetting compleet. De groep bracht drie albums uit, “The Rite Of Passage” (1997), “Welcome To The Theatre…” (1998) en  “A Time And A Place” (2003). Op het laatste album verving Maurice Bettaglio Ron Poulsen en werd Steven Osborn als zanger aan de bezetting toegevoegd. Daarna verviel de groep in stilzwijgen.

Dat stilzwijgen doorbreken ze nu met het heruitbrengen van hun albums, die opnieuw gemasterd zijn en voorzien van extra materiaal. Tevens kondigt de band het gloednieuwe album “Beowulf” aan, dat verschijnt op 24 mei 2024. Van dat album is het nummer Tomorrow Will Come vrijgegeven.

Website: https://pangaea.band/

 

Vlyes: nieuwe groep van Kay Söhl

Kay Söhl speelde met zijn karakteristieke gitaarspel een sleutelrol bij het vormgeven van het typische Sylvan-geluid op de eerste zeven albums. Na een muzikale pauze van veertien jaar brengt hij met Vlyes het album “Why” uit. Het is een conceptalbum dat, vanuit het ik-perspectief van een dier, de desolate vegetatie in de bio-industrie van geboorte tot dood aan de kaak stelt. Achter dit onderwerp schuilt de fundamentele vraagstelling van het eigen menselijk handelen: waarom doe ik eigenlijk wat ik doe?

Naast Söhl op gitaar en basgitaar horen we Jens Lueck op toetsen, drums en achtergrondzang en als zanger Volker Oster. Daarnaast zijn er gastrollen voor onder andere zanger Isgaard, violiste Katja Flinsch en celliste Annika Stolze. “Why” verschijnt op 5 april 2024 via Progressive Promotion Records. Het nummer I Need A Wise Friend is inmiddels, inclusief videoclip, beschikbaar.



Nummers
The Arrival
I Can’t Get Out
I Need A Wise Friend
Once In A While
The Petition
Calm Down
The Abandon
Knowledge
The End
Why
The Dubiousness

Bezetting

Jens Lueck: toetsen, drums, achtergrondzang
Volker Oster: zang
Kay Söhl: gitaar, basgitaar

Met medewerking van

Isgaard: zang
Katja Flinsch: viool
Jörg Linke: basgitaar
Peter Mowka: gitaar
Annika Stolze: cello

 

Website: https://vlyes.de/

Momentum komt met nieuw album

Bij Progwereld worden wij blij van goede progressieve rock en metal. Blijer worden wij wanneer Nederlandse groepen zich roeren. Euforisch worden wij wanneer er ook nog eens in onze eigen taal wordt gezonden. Momentum is een van deze groepen.

De groep laat weten dat op 1 mei 2024 een vervolg verschijnt op hun album “Uit Het Leven Gegrepen” uit 2021. Het volgende statement valt te lezen op hun Facebook-pagina: De titel van de nieuwe plaat wordt ‘Aardewerk’ en zal verschijnen op 1 mei 2024. Er komen acht nummers op die direct of indirect te maken hebben met de staat van ons aardbolletje, hoe wij ons als mensheid daartoe verhouden en ons onderlinge gedrag. Momenteel zijn we de demo’s aan het omzetten naar definitieve opnames en daarna volgen nog het mixen en het opnemen van eventuele overdubs. Wellicht geven we voor 1 mei nog wel een voorproefje van ’t één of ander. Voor nu nog een visuele tip van de sluier met het voorlopige artwork, inclusief de titels (wijzigingen voorbehouden).”

Een Nederlandstalige recensie van “Aardewerk” kun je bij Progwereld tegemoet zien.
Noot: de hoesafbeelding bij dit bericht is een voorlopige versie.

50

‘Langspeelplaat’, ik herhaal: l a n g s p e e l p l a a t, want zo werd album en vinyl van nu genoemd. Als tegenhanger van de single, ik herhaal: s i n g l e; het kleine schijfje met kant A en kant B wat je afspeelt op 45 toeren.

De leeftijd van 50 begint voor mij in 2023. De eerste elpee die ik met mijn spaargeld kocht, werd 50 jaar. We hebben het over “Tubular Bells” van Mike Oldfield, die werd uitgebracht op 25 mei 1973. Ik was toen zelf 14 jaar, best wel jong wanneer ik daar nu op terugkijk. Het was kort na “The Dark Side Of The Moon” van Pink Floyd, die op 1 maart van datzelfde jaar in de platenwinkels lag. Deze meest iconische elpee uit de geschiedenis van de symfonische rockmuziek behoort overigens tot mijn latere aankopen.

In dat jaar 1973 kocht ik ook mijn eerste singles. Ik werd daarbij wel geholpen, lees  ‘geïnfecteerd’, door mijn oudere broer, die mij naast The Cats en The Shoes ook Shocking Blue liet horen. Wat vond ik Mariska Veres mooi! Wat hadden we in 1973 verder zoal? Angie van The Rolling Stones, dat werd uitgebracht op mijn vijftiende verjaardag. Mrs Vandebilt van Paul McCartney & Wings was er ook een. En wat te denken van Golden Earring’s Radar Love en Waterloo van ABBA, een van mijn jeugdzonden. Zo kan ik nog wel even doorgaan, maar zal je dat besparen.

We maken een sprong van inmiddels 51 jaar vooruit in de tijd en belanden in 2024. Vanaf dit jaar gaat het bij mij ieder jaar verder los. Een kleine greep uit de elpees die in 2024 de respectabele leeftijd van 50 jaar bereik(t)en en als cd in mijn kast staan: “Mirage” van Camel, de eerste (gelijknamige) albums van Kansas, Rush en Trace, “Journey To The Center Of The Earth” van Rick Wakeman, “Crime Of The Century” van Supertramp en als klapstuk voor iedere symfomaan, “The Lamb Lies Down On Broadway” van Genesis. En dan vergeet ik bijna “Relayer” van Yes.

Er was een tijd dat ik opkeek tegen iets of iemand van 50 jaar. Ik kon mij niet voorstellen dat een elpee überhaupt 50 jaar kon worden. Sterker nog, daar dacht ik niet eens over na. Het vreemde en tegelijk mooie van deze (met groot respect) ‘Abraham-muziek’ is dat ze de tand des tijds moeiteloos heeft doorstaan. Dat geldt ook voor de muziek die zich nu veertiger mag noemen en over een jaar of tien diezelfde Abraham-status bereikt. Dan zijn mijn toppers inmiddels 60 jaar…

Send this to a friend