Traditie

Volgens de letter van Wikipedia is een traditie (van het Latijnse trádere) een gebruik of gewoonte die van de ene generatie op de andere wordt doorgegeven. De functie hiervan is het in stand houden van de maatschappelijke stabiliteit.

We zijn apetrots dat Progwereld al meer dan een generatie meegaat. Ook de leeftijden van de teamleden hebben een spanwijdte van minstens drie generaties. En wat te denken van het verschijningsjaar van die duizenden albums waarvan je de recensie hier kunt lezen. Dus wij weten waar wij over spreken (en schrijven).

Over onze bijdrage aan het in stand houden van de maatschappelijke stabiliteit kan natuurlijk een boom opgezet worden. Wat wij hier trouwens niet gaan doen. Wat dan wel vraag je je in deze derde alinea vast af? Goed, voor de draad ermee.

Sinds den beginne van deze website op vrijdag 13 april 2001 zette progminnend Nederland zijn of haar klok erop gelijk: de wekelijkse update op dinsdagavond. Op die avond werd er niet gesport, niet geklaverjast en niet gedanst. Familie en vrienden waren die avond niet welkom, laat staan de buurvrouw of buurman. De stekker ging uit de telefoon, de gsm op stil en de hond ging wat later uit. Nee, dinsdagavond was gebombardeerd tot progavond. Leesvoer voor de liefhebber, de progger in hart en nieren. Want met een goedgevulde nieuwspagina, gemiddeld minimaal zes recensies, tal van interviews en concertverslagen en als kers een column was iedere dinsdagavond jouw feestavond.

Maar het proglandschap is net als de progwereld de laatste jaren veranderd. Het aantal cd’s, dvd’s en Blu-ray’s dat in onze postbus ploft is tanende. Sterker nog, er gaan dagen voorbij dat het angstvallig leeg blijft in diezelfde postbus. Tegelijkertijd loopt onze digitale brievenbus omgekeerd evenredig voller en voller met digitale promo’s. Promo’s die verscholen gaan achter een wachtwoord en voorzien zijn van een watermerk. Want ja, je weet maar nooit met die boeven van Progwereld. En dan noem ik en passant de nieuwste rage van platenlabels: de stream. Ook weer achter een wachtwoord mag je als recensent via je pc of laptop naar een plaatje luisteren. Waar je vervolgens een mening over mag schrijven. Ik kan verklappen dat de recensie van het Porcupine Tree-album “Closure/Continuation” het eerste tastbare resultaat van deze noviteit is (compliment Maarten!).

Als teamleden lopen we niet snel in polonaise voor dergelijk digitaal aanbod. Al begrijpen wij de achterliggende gedachte dan weer wel, met moeite. Nu, beste lezer, ben ik aanbeland bij de clou van deze column, het slechte nieuws. Progwereld breekt met zijn traditie. De oplettende lezer zag het al aan onze update van dinsdag 5 juli. Een update die qua kwantiteit Progwereld onwaardig was. Wij realiseerden ons dat we veel lezers die avond een ontheemde avond hebben bezorgd.

We hebben dan ook besloten in juli niet met updates te komen. Geloof me, dit besluit viel ons zwaar. Maar gaf tegelijk energie om er vanaf dinsdag 2 augustus weer tegenaan te gaan. En jij kunt de komende dinsdagavonden sporten, klaverjassen, dansen en desnoods de hele buurt uitnodigen. Maar een plaatje opzetten mag uiteraard ook.

Ryo Okumoto laat weer van zich horen

Ryo Okumoto, toetsenist van Spock’s Beard, heeft zijn nieuwe soloalbum “The Myth of the Mostrophus” aangekondigd. Het is zijn eerste album sinds “Coming Through” 20 jaar geleden.

Twintig jaar nadat de altijd goedlachse Ryo Okumoto zijn solo album “Coming Home” uitbracht kreeg hij inspiratie voor een nieuw album. De vonk vatte vlam nadat hij contact opnam met I Am The Manic Whale zanger/bassist Michael Whiteman, na het optreden van die band tijdens een livestream-evenement, waaraan Okumoto had deelgenomen. Een uitwisseling van demo’s resulteerde in het schrijven van de eerste nummers voor het album. Okumoto benaderde vervolgens zijn de mede-Spock’s Beard-bandleden Nick D’Virgilio, Alan Morse, Dave Meros, Ted Leonard en Jimmy Keegan en vroeg hen mee te doen.

Naast de volledige Spock’s Beard band vroeg hij tal van vrienden om een bijdrage te leveren, waaronder Michael Sadler, Jonathan Mover, Mike Keneally en Steve Hackett.

Tracklist:
Mirror Mirror (9:27)
Turning Point (6:53)
The Watchmaker (Time on His Side) (6:25)
Maximum Velocity (8:11)
Chrysalis (7:35)
The Myth of the Mostrophus (22:14)
Waiting to Be Born (Japanese edition bonus track) (4:49)
Sonny (Japanese edition bonus track) (3:55)

Het album verschijnt op 29 juli 2022 via InsideOut Music.

Website: https://www.ryookumoto.com/

Nieuw album van Here On Earth

De Poolse progband Here On Earth heeft bekend gemaakt dat op 27 juli 2022 hun derde album “Nic Nam Się Nie Należy” in eigen beheer zal verschijnen.

Here On Earth geniet nog weinig bekendheid in ons land en de progwereld. De opmerkzame lezer en luisteraar kent de groep mogelijk van hun bijdrage aan het compilatie album “Prog Metal Rock” uit 2021. Op dat album staat het nummer Out Of The Blue van hun tweede album “Thallium”. Ik besteedde in mijn recensie een alinea aan dat nummer: ‘Van alle Poolse groepen is wat mij betreft Here On Earth dé openbaring. Deze zesmans formatie heeft twee gitaristen en speelt zware progmetal. De balans tussen de rustige en melodieuze passages is perfect. Het nummer Out Of The Blue van het album “Thallium” komt voor mij dan ook letterlijk uit de lucht vallen, en is een nader onderzoekje naar deze groep waard’.

Here On Earth debuteerde in 2016 met het album “.In.Ellipsis.” (inclusief de punten). Dit album is recent opnieuw uitgebracht. In 2018 verscheen opvolger “Thallium”. In 2019 werd het nummer K.A.T.E. digitaal uitgebracht. Waar op de twee albums nog in het Engels wordt gezongen, zal het nieuwe album voorzien zijn van Poolstalige nummers die in 2021 en 2022 zijn gecomponeerd. Op dit moment is de tracklist van het album nog niet bekend. Het album kan via de Bandcamp website besteld worden.

Bezetting:
Krzysztof Cudny: drums
Dawid Czekirda: toetsen
Piotr Krasek: gitaar, toetsen
Przemysław Nowakowski: basgitaar, achtergrondzang
Krzysztof Wróbel: zang

Discografie:
Nic Nam Się Nie Należy (2022)
Thallium (2018)
.In.Ellipsis. (2016)

Bandcamp website: https://hereonearthpl.bandcamp.com/

Album 12 van The Tangent

“Songs From The Hard Shoulder” is het twaalfde album van The Tangent en valt in het jaar waarin men de 20ste verjaardag viert. De line-up is dezelfde als op de voorgaande albums. Wat op zich een unicum is voor een groep die vaak van bezetting is veranderd. Sinds het album “Spark In The Aether” uit 2014 is alleen drummer Steve Roberts nieuw sinds “Proxy”.

De kern van het album bestaat uit drie lange nummers die allen het kwartier ruim overstijgen. Aangevuld met een kort nummer en een bonusnummer. Daarmee is het album (exclusief de bonus) korter dan dat we van de Britten gewend waren. Zelf noemt Tillison het album “Three Tracks and One More”. Tekstueel gaat het album over ‘het gezichtspunt van mensen op de metaforische pechstrook die de rest van de wereld voorbij zien razen en zich bedreigd voelen door de snelheden en het gewicht van het passerende verkeer’. Iets wat alleen maar uit Tillison’s brein kan ontspruiten.

Van het nummer Changes is een korte versie vrijgegeven.

Tracklist
The Changes (17:06)
The GPS Vultures (17:01)
The Lady Tied To The Lamp Post (20:52)
Wasted Soul (4:40)
In The Dead Of Night (Bonus) (16:11)

Line-up
Andy Tillison; zang, toetsen
Jonas Reingold: basgitaar
Theo Travis: saxofoon, fluit
Luke Machin: gitaar, zang
Steve Roberts: drums

Discografie
Songs From The Hard Shoulder (2022)
Auto Reconnaissance (2020)
Proxy (2018)
The Slow Rust Of Forgotten Machinery (2017)
A Spark In The Aether (2015)
L’Étagère Du Travail (2013)
Le Sacre Du Travail (2013)
COMM (2011)
Going Off On Two – Live (2010)
Down And Out In Paris And London (2009)
A Place On The Shelf (2009)
Not As Good As The Book (2008)
Going Off On One – Live (2007)
A Place In The Queue (2006)
Piramids And Stars – Live (2005)
The World That We Drive Through (2004)
The Music That Died Alone (2003)

Website: https://www.thetangent.org/

Imminent Sonic Destruction brengt nieuw album uit

Imminent Sonic Destruction is opgericht door de uit Detroit afkomstige zanger Tony Piccolo. De oorspronkelijke naam van de groep was Mellotrön. In de gelederen bevindt zich voormalig Tiles drummer Pat DeLeon. Wanneer je naar hun muziek luistert begrijp je waarom de naam Mellotrön niet in stand gehouden kon worden. De groep is beïnvloed door Meshuggah, Pantera, Dream Theater en Genesis. Op het eerste gezicht een bonte verzameling. Omdat de groep muzikaal gezien doorgaans stevig gas geeft, moet de laatste referentie met een flinke korrel zout worden genomen. Onder de naam Mellotrön werden twee demo’s afgeleverd.

In 2011 werd de groepsnaam dus gewijzigd in Imminent Sonic Destruction. In 2012 werd in eigen beheer het album “Recurring Themes” uitgebracht. Dit album kent invloeden van Messhuggah, Dream Theater, Fates Warning en Symphony X. Dankzij het gebruik van veel toetsen is de muziek regelmatig symfonisch van karakter. In 2016 werd met “Triumphia” een opvolger gepresenteerd die de ingezette koers verder doortrok. Maar ook orkestraal getinte stukken laat horen. Gebrek aan budget, een platenlabel en andere randzaken waren de reden dat het zes jaar stil bleef. Die stilte wordt nu letterlijk en figuurlijk doorbroken met het derde album “The Sun Will Always Set”. Naast de vertrouwde bezetting horen we op dit schijfje een gastrol van Leprous-cellist Raphael Weinroth-Browne.

Van dit album is het nummer Fledging nu te beluisteren op de Bandcamp website van de groep. Het album kan daar ook besteld worden.

Tracklist
Arise
Fledgling
Source
The Core
Solitude
Nightshade
The Sun Will Always Set

Bezetting
Tony Piccoli: zang
Pat DeLeon: drums
Bryan Paxton: basgitaar
Pete Hopersberger: toetsen, zang
Scott Thompson: gitaar, zang

Discografie
The Sun Will Always Set (2022)
Triumphia (2016)
Recurring Themes (2012)

Meer info: http://imminentsonicdestruction.com/

Seventh Wonder komt met The Testament

De Zweedse progressieve metal band Seventh Wonder stelde de fans met het album “Tiara” uit 2018 eerder al acht jaar op de proef. Na dat album bleef het weer lang stil, al hoeven de fans niet nogmaals zo lang te wachten. Was eerder de voornaamste reden dat zanger Tommy Karevik werd benaderd door de Amerikaanse metal band Kamelot, dit keer gooide het bekende C-virus mede roet in het Zweedse eten.

Seventh Wonder werd in 2000 opgericht door bassist Andreas Blomqvist, gitarist Johan Liefvendahl en drummer Johnny Sandin. In 2001 en 2003 werden twee demo’s opgenomen die de aandacht trok van het label Lion Music. Dat leidde in 2005 tot het eerste album “Become”’. Nadat kort daarna zanger Tommy Karevik de groep kwam versterken ging het snel crescendo.

In 2006 volgde “Waiting In The Wings”, wat een sprong voorwaarts was getuige de uitstekende recensies en lofbetuigingen van fans. Het jaar 2007 werd besteed aan het live spelen ter ondersteuning van het album. Ook werd het vervolg op “Waiting In The Wings” opgenomen. In 2008 volgde het derde en ook door ons besproken album “Mercy Falls”. Voormalig teamlid Govert Krul schreef onder meer: “Seventh Wonder slaagt erin met melodieuze refreinen een ongelooflijke meerwaarde aan de complexe composities te geven”.

Dit album betekende min of meer de doorbraak in Europa. In 2010 bracht de band “The Great Escape” uit, die opnieuw werd overladen met lovende kritieken. Zo memoreerde Mario van Os: “Naast een literaire hoogstandje is het titelnummer muzikaal ook fenomenaal”. Ter ondersteuning toerde de band opnieuw in Europa en verscheen ook live op ProgPower USA. Na “The Great Escape” verliet drummer Johnny Sandin de band en werd vervangen door Stefan Norgren (ex-Lion’s Share). Na het eerder genoemde gat van acht jaar volgde in 2018 “Tiara”. Daarmee werd de vertrouwde draad weer opgepakt.

Tracklist
Warriors (4:42)
The Light (6:19)
I Carry the Blame (6:06)
Reflections (5:35)
The Red River (6:12)
Invincible (3:39)
Mindkiller (5:58)
Under A Clear Blue Sky (8:45)
Elegy (5:51)

Line-up
Andreas Blomqvist: basgitaar
Johan Liefvendahl: gitaar
Tommy Karevik: zang
Andreas Söderin: toetsen
Stefan Norgren: drums

Discografie
Tiara (2018)
The Great Escape (2010)
Mercy Falls (2008)
Waiting In The Wings (2006)
Become (2005)

De diepzinnige wereld van Hipgnosis

Er zijn talloze groepen die aan het oog en oor van de liefhebbers en fijnproevers ontsnappen. Ondermeer de kracht en het bestaansrecht van deze website is zoeken naar deze groepen. En met succes! We bieden ze vervolgens een platform om aan die onbekendheid te ontsnappen. Het uit Polen afkomstige Hipgnosis is zo’n groep. In november 2021 leverden zij hun derde studio-album “Valley Of The Kings” af. Een album dat (pas) in februari 2022 de binnenkant van onze postbus zag. De twee eerdere albums hadden dat voorrecht niet. Toevallig, ook al trekken wij toeval altijd in twijfel, staat in de platenkast schrijver dezes het volledige oeuvre van Hipgnosis. Omdat “Valley Of The Kings” op ondergetekende zo’n indruk maakte zocht hij contact met drummer en toetsenist (ja, deze combi bestaat echt) Sławek “SeQ” Ziemisławski. En vroegen hem meer te vertellen over Hipgnosis.

We stuurden hem de vragen twee dagen voor het uitbreken van de oorlog in Oekraïne. De impact daarvan op de bandleden, maar ook hun inzet om Oekraïners te helpen, liggen als een schaduw over dit interview.

 

Hipgnosis. foto: Jacek Taran

De eerste jaren en albums van Hipgnosis

De band werd opgericht in Krakau in 2005. Alle leden maakten voorheen deel uit van veel andere bands, maar Hipgnosis is iets uitzonderlijks voor hen en het is een soort wedergeboorte voor iedereen binnen de band. Tijdens onze shows zijn we allemaal gefocust op spelen en het creëren van een speciale sfeer, dus op het podium is er niet veel onderlinge communicatie.

Ons debuut “Sky Is The Limit” namen we op tussen maart en september 2005. We wilden de volledige controle houden over onze muziek en alle financiële aspecten, dus daarom besloten we geen contract te tekenen met een label. Ons tweede album heet “Still Ummadelling”. Het is een live album dat op 1 oktober 2007 werd uitgebracht en is opgenomen tijdens een concert voor Radio Kraków. Het is een mengeling van diverse rock genres, maar bevat ook een cover van het Pink Floyd-nummer Careful With That Axe, Eugene.

Op 18 juli 2008 speelden we op de derde editie van Night Of The Prog op Loreley. Het is de enige keer dat we buiten Polen optraden. Daar werden we hartelijk verwelkomd door het publiek. We deelden het podium met grote artiesten als Tangerine Dream, Klaus Schulze & Lisa Gerrard, Roger Hodgson (Supertramp), Fish en Pain Of Salvation.

In 2011 brachten we ons derde album “Relusion” uit. Het is geïnspireerd op het boek “The God Delusion” van Richard Dawkins. Het album werd goed gewaardeerd in veel muzieklijsten in Polen. Vooral op Programm III van de Poolse openbare radio, waar het album de 5e plaats haalde. Daarna gingen we samenwerken met de beroemde kunstenaar Tomasz Sętowski, die bekend staat als een schilder van magisch-realistische stijl. Zijn schilderij “Twee Werelden” werd gebruikt als albumcover van “Relusion”.

Ons 10-jarig jubileum vierden we met de release van de 3cd/dvd-box “Life Plays No Encores”. Op de dvd staan twee volledige concerten: één uitgevoerd in Radio Kraków op 27 maart 2011 en de tweede, gespeeld tijdens “Night Of The Prog III”. Verder vind je er opnames van verschillende concerten en shows uit de eerste tien jaar.

Ons meest recente album “Valley Of The Kings” brachten we uit op 15 november 2021. Allemaal nieuwe nummers met in totaal 96 minuten muziek, verdeeld over twee cd’s. Het thema van het album is het menselijk leven vanaf de geboorte tot… nou ja, waar? Tot de dood, of langer …?

Inspiratie

Ik (Sławek “SeQ” Ziemisławski, HR) ben opgegroeid met de Berlijnse School en klassieke progrock uit de jaren 70: Tangerine Dream, Klaus Schulze, Pink Floyd, Yes, Genesis, King Crimson. Toegegeven, die namen liggen voor de hand, maar toendertijd was deze muziek in Polen zeer beperkt en moeilijk te krijgen, dus de enige optie was om inspiratie op te doen bij die grote namen. Hoe ik onze stijl moet omschrijven? Ja, was Tangerine Dream maar een rockband…

Anna Batko

Onze zangeres, Anna Batko, maakt ook deel uit van Albion. Het is haar eerste grote en belangrijke band uit de jaren negentig. Ze was volgens mij betrokken bij Albion tot 2018. In haar rol met bijdragen en ideeën voor Hipgnosis heb ik echt het volste vertrouwen. Ondanks dat we onze ideeën gezamenlijk uitwerken heeft ze de volledige vrijheid. En dat doet ze perfect. Volgens mij laat ze op “Valley Of The King” het beste zien wat ze tot nu toe gedaan heeft. Ik wil er niet eens aan denken wat er nog gaat komen!

Anna Batko. foto: Jacek Taran

Bijnamen

De reden dat wij allemaal een bijnaam hebben is dat we ons in het begin achter deze bijnaam wilden verschuilen. Naarmate de tijd verstreek raakte dit idee in de vergetelheid. Nu brengen we ze in verband met onze achternamen. De mijne, SEQ, komt van ‘sequencer’. Anna’s KUL is mannelijk voor het Poolse woord ‘kula’ wat ‘bal’ betekent. Ik heb echt geen idee waar ze het vandaan gehaald heeft. Radek Czapka kwam met THUG, omdat hij dat gewoon wilde. Piotrek Nodzeński had de bijnaam PITU al sinds het begin van onze vriendschap. Zijn zoon Przemek gebruikt PRZEMO omdat dit een verkleining is van zijn voornaam. Die bijnamen leven nu hun eigen weg en we hechten er niet veel belang meer aan.

Toetsen in plaats van gitaar

In plaats van gitaar maken we veel gebruik van keyboards. Dat is vrij ongebruikelijk. In onze eerste bezetting hadden we Filip GODDARD Wyrwa. Die speelde niet alleen gitaar, maar ook gitaarsynthesizer en dat was zeker te horen op ons eerste album. Toen hadden we ook Goolary, een geweldige metalgitarist. Samen vormden ze een uniek gitaarduo. Na enige tijd scheidden onze wegen. Filip speelt nog wel als gast op drie nummers van “Valley Of The Kings”. In onze huidige bezetting hebben we twee toetsenisten, die mede bepalend werden voor het geluid op “Relusion”. Thans bestaat de kern van de groep uit vier muzikanten en Anna Batko als zangeres. Met twee nieuwe muzikanten op gitaar en toetsen bereiden we ons voor op een aantal shows in april 2022. Dat zal zeker een fris geluid opleveren wanneer we in deze bezetting spelen. Helaas is het moeilijk om op dit moment aan muziek te denken, nu hier niet ver vandaan oorlog is. Veel Polen kennen Russen. Jarenlang werden we behandeld alsof we overgevoelig voor hen waren, maar nu begrijp je waarom. Maar zelfs in deze moeilijke tijden blijven we ondanks alle tegenslagen ons werk doen.

Sławek “SeQ” Ziemisławski. foto: Jacek Taran

Streaming

Je vindt Hipgnosis niet op Spotify of andere streaming platforms, behalve Bandcamp. Persoonlijk ben ik dol op cd’s. Het is de enige manier waarop ik muziek verzamel (een mening die ik volledig met hem deel, HR). Ik weet ook dat de wereld aan het veranderen is. Er zijn nieuwe technologieën en trends waar we niet tegen willen vechten. Mensen willen streamen omdat het gemakkelijk en praktisch is. Daar is niets mis mee. Wat wel mis is, is het systeem waarop je als artiest je geld krijgt. Het is niet winstgevend en je krijgt geen duidelijke statistieken over hoeveel je eraan zult verdienen. Daarom zeiden we “nee”. Zolang deze diensten zich financieel tegoed doen aan artiesten zullen we ze niet van onze muziek voorzien. En het lijkt erop dat andere artiesten er ook zo over denken, gezien het feit dat steeds meer zich terugtrekken van Spotify. De tijd zal het leren. We zijn wel aanwezig op Bandcamp omdat het zichtbare resultaten geeft. We stellen prijzen vast en verkopen zowel losse nummers als hele albums en we krijgen alle aankoopbevestigingen per e-mail. Je kunt het ook allemaal gratis beluisteren voordat je het koopt. Hier hebben we niet het gevoel dat we worden bedrogen. Het kost wel wat moeite om Hipgnosis te vinden, dat vinden we prima, want het maakt ons meer “elite”! (We hebben het je makkelijk gemaakt met de link naar de Bandcamp website, HR).

Laat ik nog één belangrijk ding onderstrepen: we koesteren geen wrok tegen iemand die streaming media gebruikt. Mensen betalen bedragen die hen wordt opgedragen en ze hebben het volste recht dat te doen. Ik begrijp dat volledig, maar Hipgnosis zal nooit in dit soort deals zitten tenzij ze de regels veranderen. Overigens heb ik persoonlijk zoveel cd’s in huis dat ik ze nooit allemaal zal kunnen beluisteren (een beeld wat ik ook herken, HR).

“Valley Of The Kings”

Het duurde zo lang dat we “Valley Of The Kings” uitbrachten omdat we geen platencontract hebben en alles zelf doen (de distributie loopt via Lynx Music, HR). We hebben die beslissing met volledig bewustzijn genomen. Het geeft ons tegelijk een grote flexibiliteit in ons werk. Als we iets uitbrengen moeten we het gevoel hebben dat het iets heel belangrijks is en dat willen we ook zeggen. We maken geen albums alleen omdat het moet. Ik weet niet eens of er een volgende komt. Misschien zal die er nooit komen of komen er nog genoeg. We zullen zien.

Ja, het is zeker een conceptalbum. Ik zal de nummers met je doornemen.
Macbeth gaat over Shakespeare-heksen. Je hoort er originele delen van het drama.
Love gaat over het korte moment van eerste liefde, puur en breekbaar. Het is tevens het kortste nummer op het album. Omdat het niet in woorden te beschrijven is, zingt Anna hier zonder tekst.
Hyde Park handelt over de eerste rebellie tegen de wereld en haar donkere en gruwelijke kanten. Het is gebaseerd op Barbara Borzymowska’s gedicht ‘Horse prayer during transport’, waarbij een paard naar een slachthuis wordt gebracht. Het is een symbool van het kwaad dat ons in verschillende vormen omringt.
Pulse Life dan. Het leven, de kosmos, de natuur hebben hun eigen ritme en mensen zijn erg klein in dit hele systeem, ondanks wat ze over zichzelf denken.
Heavy gaat over dat ieder van ons zijn eigen strijd moet voeren: voor een land, een huis, geld, gezondheid… Op dit moment heeft het een heel sterke betekenis voor mij, gezien de oorlog naast onze deur.
Depart Like A Tree: mannen, in tegenstelling tot een boom, gaan alleen weg (ik raad de teksten echt aan!).
Traveller. Reis door de ruimte? Weg naar de overkant? Dood? Onsterfelijkheid? Het hangt allemaal van onze eigen overtuigingen af.

In je recensie refereer je Love aan de muziek van Björk en Ultravox. Als je het op die manier vergelijkt is dat prima. Mijn vergelijking is een beetje anders. Maar dat is oké, laat iedereen de muziek horen zoals ze die willen horen. Pulse Life is het enige nummer dat ik helemaal zelf heb gecomponeerd. Ik speel ook alle instrumenten zelf. Daarom ben ik er echt trots op. Vroeger hadden we verschillende versies van dit nummer en speelden we het als intro van een concert, maar nu is het een apart nummer geworden.

Piotr Nodzynski. fot0: Jacek Taran

Het epos Traveller en het artwork

Dit lange nummer van 44 minuten bestaat uit twee delen. Het was de bedoeling dat het hele nummer op de tweede cd zou komen, maar ik was een beetje bang dat het een negatieve invloed zou hebben op de hele betekenis van het album en dat deze “reis naar de andere kant” belangrijker zou worden dan het leven zelf . Ik vind het goed zoals het nu is. Dus deel een op de eerste cd en de rest op de tweede cd. Zie het als vertrekken aan het einde van de eerste cd en niet weten wat er op de volgende zal komen.

Ik heb lang aan dit nummer gewerkt. Ambient is een stijl die je hele inspanning kan ruïneren als je één verkeerd element gebruikt. Er zijn veel veranderingen, daarom heb ik zelf naast de drums alle toetsen voor rekening genomen. PiTu kwam met een basloop en Anna kwam spontaan met de zang die je aan het einde hoort. Maar een écht goede zet was de bijdrage op elektrische viool van Ewa Jabłońska (ze speelt in de Poolse groep Indukti). Ze speelde haar stuk één keer, het is perfectie. Wat ik het beste nummer van de cd vind? Voor mij persoonlijk is dat Heavy. Ik kijk naar de televisie en zie al die beelden uit Oekraïne. Dan krijg ik tranen in mijn ogen. Ik hoop dat ik dit ooit kan veranderen in een ander nummer.

Zoals ik eerder vertelde werken we al een tijdje samen met de kunstenaar Tomasz Sętowski. We hebben zelfs een keer live in zijn galerij gespeeld. Hij is een bekende wereldwijd geziene kunstenaar en van een hoger niveau dan wij. Dit maakt ons nog dankbaarder dat wij zijn kunst mogen gebruiken voor onze muziek. En hij doet het nog gratis ook.

Przemek Nodzenski. foto: Jacek Taran

De toekomst

Ik ben gestopt om over de toekomst na te denken. We zijn aan het repeteren met nieuwe bandleden en we hebben wat shows gepland. Dat is alles. In 2023 of het jaar daarna kunnen we misschien nog steeds spelen, een nieuw album opnemen, geweren in onze handen houden of zelfs weg zijn. Niemand die dat weet. Het zijn vreemde tijden. Als het te organiseren is spelen we graag buiten Polen en ook in Nederland. Tot nu toe speelden we maar één keer in het buitenland. We verkopen veel cd’s in Nederland, België, Duitsland en Groot-Brittannië, dus ik neem aan dat er mensen zijn die ons kennen.

Tegen de lezers van jullie website wil ik zeggen: in Polen is progressieve muziek een niche. Ondanks dat hier veel zeer goede bands zijn, is het voor mij moeilijk te begrijpen waarom dat zo is. Maar in Nederland kan je al jaren zien dat er signalen zijn dat deze muziek populair is. Hiervoor zijn we erg dankbaar en niet alleen namens onszelf.

De terugkeer van Zero Hour

Zero Hour is een Amerikaanse progressieve metalband die in 1993 werd opgericht door de tweelingbroers Jasun Tipton en Troy Tipton. Ze brachten het titelloze debuutalbum in eigen beheer uit in 1999, gevolgd door “The Towers Of Avarice” uit 2001.

Na het album “Metamorphosis” uit 2003 (feitelijk een heropname van hun eerste plaat), werd de originele zanger Erik Rosvold vervangen door Fred Marshall. Hem horen we voor het eerst op “A Fragile Mind”, uitgebracht in 2005. Zanger Chris Salinas voegde zich bij de band voor het volgende album, “Specs Of Pictures Burnt Beyond”, (2006) en verving Marshall. Deze Salinas kennen we van een andere progressieve metalband, Power Of Omens, die in 2005 na twee albums uit elkaar ging. Salinas bleef bij Zero Hour totdat ze in 2008 na het album “Dark Receiver” uit elkaar gingen. De band werd ontbonden vanwege een armblessure van Troy Tipton. In 2013 gingen drie bandleden verder onder de naam Cynthesis.

Bij Progwereld bogen zich verschillende recensenten over de genoemde Zero Hour-albums en staken hun kritische en enthousiaste mening niet onder stoelen of banken. Zo memoreerde oud-teamlid Govert Krul het volgende: “Met “Dark Deceiver” plaatst Zero Hour zich nu al op een definitieve eerste plek in de jaarlijst. Ik kan me niet voorstellen dat er nog iets beters gaat komen dit jaar. Mocht je met de laatste euro’s in je zak bij de platenboer (of webwinkel) staan en nog precies één cd kunnen kopen, doe jezelf dan een plezier en laat het “Dark Deceiver” zijn!”

Er klonk dan ook een ‘hoera’ bij het nieuws dat Zero Hour na veertien jaar een nieuw album gaat uitbrengen. Dat gaat gebeuren op 13 mei 2022 op het label Frontiers Music met de originele zanger Erik Rosvold en medeoprichter Jasun Tipton op gitaar en toetsen. Andreas Blomqvist (Seventh Wonder) gaat los op basgitaar. Op drums ten slotte horen we onze landgenoot Roel van Helden (onder andere Sun Caged, Subsignal, Powerwolf)

Tracklist
Democide
Technocracy
Stigmata
Memento Mori
Agenda 21
Patient Zero

Bezetting
Erik Rosvold: zang
Jasun Tipton: gitaar, toetsen
Andreas Blomqvist: basgitaar
Roel van Helden: drums

Discografie
Agenda 21 (2022)
Dark Deceiver (2008)
Specs Of Pictures Burnt Beyond (2006)
A Fragile Mind (2005)
Metamorphosis (2003)
The Towers Of Avarice (2001)
Zero Hour (1999)

Nieuw Kaipa-album heet “Urskog”

“Urskog” (Zweeds voor oerwoud) is het 14e album in de al rijke historie van deze groep. Het album neemt je met zes nummers mee op reis door de Zweedse natuur en seizoenen. De inspiratie hiervoor deed Hans Lundin op gedurende enkele fietstochten door het Zweedse land, maar komen ook eigen uitgebreide catalogus.

Lundin daarover: “De meeste nummers zijn geschreven in 2018. In die tijd werkte ik aan de 6-cd-box “Hans Lundin: The Solo Years 1982-1989”. Het opnieuw bekijken van mijn oude solo-albums was de basis voor “Urskog”. Het luisteren naar deze oude nummers was van invloed op mijn nieuwe nummers; er waren ook enkele gevallen waarin ik een mooie akkoord structuur of een melodisch fragment van een oud nummer nam en er iets geheel nieuws van maakte. Ik heb ook wat geluiden uit de jaren 80 gesampled die op het nieuwe album te horen zijn”.

Het album telt drie epics met een speelduur van (ruim) boven de tien minuten. Zo is het openingsnummer The Frozen Dead Of The Night een 19 minuten durend epos wat je voert van de koude en sombere midwinter tot naar de lente, de start van nieuw leven.

Op “Urskog” horen we ook een nieuwe drummer, de uit Engeland afkomstige Darby Todd. Hij vervangt Morgan Ågren, die sinds de revival van Kaipa, het album “Notes From The Past” uit 2002 de drummer was. Gitarist Per Nilsson legt uit: “Toen we de drums op wilden nemen was Morgan niet beschikbaar. Dat was de reden dat we met elkaar besloten dat hij Kaipa zou verlaten. Morgan’s fantastische en fantasierijke drumwerk siert de muziek van Kaipa al bijna twee decennia en acht albums, maar voor wat het waard is, we voelden dat dit een kans zou kunnen zijn om wat nieuwe grooves en nieuwe geluiden in Kaipa te brengen. Terwijl Hans Lundin een paar ideeën had voor de drum positie, had ik maar één persoon in gedachten, iemand wiens creativiteit die van Morgan evenaart, maar met meer een keiharde rock rand. Na het zien van een paar video’s van deze man was Hans ook overtuigd. Daarom is het een plezier om Darby Todd voor te stellen als de nieuwe drummer van Kaipa! Darby heeft een cv dat past bij een muzikant van zijn kaliber. Hij speelde onder meer met Devin Townsend, The Darkness, Gary Moore, Martin Barre en nog veel meer”.

“Urskog” verschijnt op 29 april 2022, zowel op cd, als elpee en ook digitaal.

Tracklist
The Frozen Dead Of The Night (18:52)
In A World Of Pines (10:04)
Urskog (7:57)
Wilderness Excursion (8:57)
In The Wastelands Of My Mind (6:13)
The Bitter Setting Sun (15:20)

Line-up
Aleena Gibson: zang
Hans Lundin: toetsen, zang
Patrik Lundström: zang
Per Nilsson: gitaar
Jonas Reingold: basgitaar
Darby Todd: drums

https://www.kaipa.info/

Speciale fan-release van Karfagen

De man achter Karfagen, de Oekraïner Antony Kalugin, heeft er zin in. Hij liet ons weten dat er een extra fan-release beschikbaar is, “Land Of Green”.

Op deze extra cd staan nummers die oorspronkelijk bedoeld waren voor het album “Land Of Green And Gold”. En wel als een aparte chapter. Op het laatst, wanneer we Kalugin mogen geloven, besloot hij het als een apart album uit te brengen. Het album is vooralsnog alleen digitaal beschikbaar via zijn Bandcamp-website. Later dit jaar zal het album ook als cd beschikbaar komen. En wanneer Kalugin ‘later’ zegt denken wij dat dit eerder weken dan maanden zal zijn.

Tracklist
Horizons (part 1) (7:34)
Horizons (part 2) (9:10)
The Blossom (2:26)
Lunar Trip (6:48)
Sleeping Beauty (part 1) (3:12)
Sleeping Beauty (part 2) (4:27)
Horizons (single versie) (5:07)

Line-up
Ivan Goritski: drums
Konstantin Ionenko: basgitaar
Andrey Kobylianskii: gitaar
Antony Kalugin: toetsen, zang, vocoder, percussie
Sergii Kovalov: accordeon
Elena Kushchii: fluit
Alexandr Pavlov: gitaar
Oleg Prokhorov: basgitaar
Yan Vedaman: saxofoon

Send this to a friend