Interview Terra
De Italiaanse band Terra, ontstaan in Rome, bestaat feitelijk al bijna twintig jaar. Er is in 2018 gekozen voor de naam Terra, nadat ze jarenlang onder de naam 7 Times Suicide door het leven gingen. Er zijn twee albums geproduceerd onder de naam Terra en die zijn in een bijzondere vorm op de markt gezet. Op het gebied van naamsbekendheid is er voor de band nog wel wat werk aan de winkel, deels omdat het alles in eigen beheer houdt. We bevragen bassist Stefano Alfonsi over de bijzondere keuzes die de band maakt.
Stefano, in mijn recensie breng ik naar voren dat jullie in mijn optiek geen al te goede marketingmachine hebben. Jullie maken fantastische muziek die door een breed publiek aantrekkelijk gevonden kan worden, maar er zijn amper recensies van jullie debuut te vinden op het internet. Hoe kan dat?
Nou, dat is dus een van de uitdagingen van het volledig onafhankelijk zijn van labels of persagentschappen. Omdat we niet kunnen beschikken over een marketingbureau dat de promotie voor ons regelt, komen al onze recensies rechtstreeks voort uit onze eigen inspanningen. Via sociale media, tournees en festivals. Daardoor staan er op onze website veel meer recensies van onze liveshows dan van het album zelf. Dat gezegd hebbende, werken we actief aan het verbeteren van dat aspect van ons project.
Als vervolg op die vraag, komt het ook omdat jullie muziek net tussen prog en metal invalt? Zo zijn jullie bijvoorbeeld niet te vinden op www.progarchives, maar ook niet op www.metal-archives. In mijn optiek betekent dit dat er nog veel werk aan de winkel is qua bekendheid.
Eerlijk gezegd denken we nooit echt in genres. We zijn het TERRA-project gestart met de belofte de beste muziek te maken die we konden, zonder grenzen of beperkingen. Natuurlijk zijn we erg blij met de waardering die we krijgen van de prog- en metalcommunity, maar we proberen altijd open te staan voor nieuwe ideeën en streven ernaar om luisteraars van alle soorten te bereiken.
Kun je ons iets vertellen over de oorsprong van de band?
TERRA heeft eigenlijk een behoorlijk lange geschiedenis. We begonnen in 2006 samen te werken als een ander project, genaamd 7 Times Suicide, waardoor we de kans kregen om het podium te delen met geweldige bands zoals Funeral for a Friend, Boysetsfire en Poison the Well. Na een aantal jaren besloten we dat we iets anders wilden proberen, en zo ontstond het TERRA-project, dat officieel van start ging op 1 maart 2018. Sindsdien hebben we ons eerste album uitgebracht, hebben we getoerd met Soen en opgetreden op verschillende festivals, waaronder ProgPowerEurope, 2Days Prog en andere grote festivals.
Nu je dat toch aanhaalt: een hoogtepunt in de carrière van de band is ongetwijfeld die tournee met Soen door heel Europa? Muzikaal gezien begrijp ik de overeenkomsten met de Zweedse band, maar logistiek gezien niet helemaal. Hoe komt zo’n samenwerking tot stand?
Het begon allemaal in 2022 toen we Francesco Grieco ontmoetten, destijds de tourmanager van Soen. Hij vond onze muziek erg goed en stelde ons voor aan de band als voorprogramma. Ze stemden meteen in, en vanaf dat moment zijn we gaan samenwerken en zijn we vrienden geworden. We toerden in 2023 met ze en produceerden ook vijf videoclips voor Soen: Monarch, Violence, Memorial, Deceiver en Illusion.
Jullie cd’s worden op een unieke manier verpakt, tussen twee houten planken die magnetisch bij elkaar worden gehouden. Zoiets heb ik nog nooit gezien. Waarom deze keuze?
Onze cd’s worden, net als al het andere dat we doen, met onze eigen handen gemaakt. We hebben voor deze aanpak gekozen omdat we iets wilden dat visueel zou opvallen en de esthetiek van TERRA echt zou weerspiegelen. We vonden het ook geweldig dat elke fan een uniek exemplaar kon bezitten, iets anders dan alle andere vormen.
Maakt dat de cd-distributie gelijk niet heel complex voor jullie?
Ach, niet echt. Omdat de cd qua formaat bijna hetzelfde is als een gewone cd, hebben we geen specifieke problemen gehad.
Ik heb al eerder een grapje gemaakt over de marketingmachine, maar hoe weinig recensies er ook zijn, jullie zijn erg zichtbaar op YouTube, met veel video’s. Dat is dan weer heel bijzonder…
Ja, dat komt vooral omdat we voor ons eerste album voor bijna elk nummer een videoclip hebben uitgebracht. Natuurlijk hebben we kunnen profiteren van onze jarenlange ervaring in de filmindustrie via Videns Studio’s, waardoor we zowel de middelen als de knowhow hebben om dit soort content volledig zelf te produceren. Het is veel werk, maar het is het zeker waard.
Wat is precies jullie connectie met Videns Studio’s dan?
Een paar jaar geleden zijn Daniele, Paolo en Lorenzo een studio begonnen waar visuele artiesten bij elkaar komen en samenwerken op het gebied van film en muziek. Na een paar jaar haakte ik zelf ook aan en inmiddels zijn we gegroeid tot een organisatie van ruim twintig visuele artiesten, afkomstig uit heel Europa. Door die connectie is alles voorhanden om video’s en animaties te creëren.
Naar mijn mening is de cd een unieke reis door verschillende muziekstijlen. Zoals gezegd balanceert hij tussen prog, metal, ambient en tribal. Toch vind ik de keuze voor Mantra erg ongebruikelijk. Het duikt een beetje de filmmuziek in, hoewel de herhaling wel heel lang blijft hangen.
We zijn blij dat je dat zegt, want het samenvoegen van verschillende muziekstijlen tot iets dat we echt ons eigen kunnen noemen, is een van de belangrijkste doelen van het TERRA-project. Het idee voor Mantra ontstond aanvankelijk vanuit de behoefte om een intro te maken voor onze liveshows, maar al snel groeide het uit tot iets meer. We zijn altijd al gefascineerd geweest door de diepe, beschouwende aard van muziek uit het Midden-Oosten en andere oosterse muziek, dus besloten we iets op ons album op te nemen dat geïnspireerd was door die sound, maar dan in onze eigen taal.
Save Our Ship is ongetwijfeld metaforisch bedoeld; het symboliseert de moeilijke tijden voor de band. Kan je iets over die ‘stormen’ vertellen?
Zoals eerder gezegd, volledig onafhankelijk zijn is niet altijd makkelijk. We zullen niet ontkennen dat we, vanwege de vele uitdagingen, soms twijfelden aan de duurzaamheid van het project. Maar we hebben altijd de kracht gevonden om die moeilijkheden te overwinnen, en dat zullen we blijven doen. TERRA is sterk, dat blijkt na al die jaren ook.
Wat zijn jullie muzikale invloeden eigenlijk?
Hoe gek het ook klinkt, het antwoord is allerlei soorten muziek en bands. Natuurlijk hebben we een metal/hardcore achtergrond en worden we sterk beïnvloed door moderne metalcore en prog, evenals door muziek uit het Midden-Oosten en filmmuziek. Maar we zijn ook constant op zoek naar nieuwe elementen om ons muzikale vocabulaire uit te breiden. Daarin willen we onszelf ook niet beperken.
De liefde voor inheemse instrumenten en percussie maakt jullie muziek ook bijzonder, en in mijn ogen fantastisch. Waar komt die liefde voor uitgebreide percussie vandaan?
Het begon allemaal toen we de originele soundtrack van de film 300 hoorden. Het ongelooflijke werk dat Tyler Bates leverde door zware gitaren te combineren met etnische percussie en melodieën uit het Midden-Oosten fascineerde ons zo dat we besloten iets soortgelijks in onze eigen muziek te proberen. Natuurlijk hielp het feit dat we allemaal percussie-instrumenten bespelen, en dat Paolo ook veel etnische instrumenten bespeelt, ons enorm.
Die liefde voor die instrumenten leidde ongetwijfeld ook tot de productie van een akoestische versie van de cd “Errat”?
Ja, eigenlijk vanzelfsprekend. Het akoestische album was enerzijds een interessant artistiek experiment en anderzijds een manier om de etnische kant van het project beter te laten zien.
Ik hou van de rauwe randjes op die cd; ik heb het bijvoorbeeld over de rauwheid van Daniele’s zang. Was dat een bewuste keuze?
Ja, absoluut. We beschouwen Daniele’s stem als een van onze meest kenmerkende eigenschappen – die is diep en agressief tegelijk. Zijn gearticuleerde zangstijl is zeer herkenbaar en speelt een centrale rol in ons geluid. En voor de meer “extreme” momenten kunnen we altijd rekenen op Lorenzo’s geschreeuw.
Bespelen jullie alle instrumenten op dat album zelf, of hebben jullie gastmuzikanten voor de cd ingeschakeld?
We hebben alles zelf ingespeeld, behalve de nummers die wat inheemse instrumenten bevatten. Alle instrumenten worden door ons vieren bespeeld, met name door Paolo, die ook alle etnische strijk- en blaasinstrumenten bespeelt. Over de nummers gesproken: Simone Horus speelt de darbuka (trommel dembe-achtig instrument) en ney (soort van fluit) in Rise, Laurence Cocchiara van Bosco speelt viool in Walking on Sand en Lorenzo Nencini van Bosco speelt berimbau (soort snaarinstrument) in Save Our Ship en vibrofoon in Walking on Sand.
Als ik naar “Errat” luister, zie ik veel overeenkomsten met een band als Orphaned Land?
Eerlijk gezegd kenden we de band nog niet, maar na het lezen van de vraag werden we nieuwsgierig, gingen we op Spotify kijken en ja, we horen zeker een gelijkenis. Dank je wel voor de tip!
Werken jullie al aan een nieuwe cd?
Ja, we werken er momenteel aan. We hopen de eerste single voor de zomer van 2026 uit te brengen en het volledige album tegen het einde van datzelfde jaar.
AI-angst
Voor een recensent die al zolang met muziek bezig is, komt er een huiveringwekkende tijd aan. Een tijd waarin de komende jaren alles verandert, waar je naast de angst voor de AI-toepassingen op maatschappelijk gebied, ook angst opbouwt om een plaat niet op de juiste manier te doorgronden. Dat je per ongeluk een plaat recenseert die volledig is gegenereerd door AI. Want iedereen kan dat tegenwoordig, muziek maken. Van kleine neefjes van tien jaar, tot vijftig en zestig plussers. Of ouder. Het enige wat je nodig hebt is een goede online tool. En die zijn er al in overvloed, zelfs in gratis toepassingen.
Collega Jos Driessen schreef al eens over ChatGPT en AI, maar dan meer vanuit de invalshoek dat een recensent de tool gebruikt in een recensie, of in zijn schrijfsel. Dat beviel hem niet, en tot aan vandaag ben ik ervan overtuigd dat geen van onze recensenten op Progwereld ChatGPT gebruikt. Omdat wij natuurlijk ook stilistisch te werk willen gaan bij onze schrijfsels. En waarom zou je je hobby laten uitvoeren door software? We worden niet betaald om voor progwereld te recenseren, dus het zou toch raar zijn als we onze passie overdragen aan een emotieloos programma?
Het probleem ligt dus nu op een ander vlak. Hoe herken je AI-muziek en hoe weet je dat je niet gefopt wordt? Ik noem een voorbeeld dat gelijk al verwarring kan opleveren. De band Mayfire verspreidt met het album “Cloudscapes & Silhouettes” onbedoeld een beetje verwarring. Die band heeft een geweldig debuut afgeleverd, maar de leden willen niet ontmaskerd worden als dienstdoende muzikanten. Die cd kan dus zomaar door een producer zijn gecreëerd, met bijbehorende AI gecreëerde muzikanten. Een bandfoto is immers zo gegenereerd, net als een door AI ontwikkelde perssheet met wat willekeurige uitspraken, en klaar is Kees. En luister vooral eens naar de intro van het album; het epische The Fall. Durf jij je hand ervoor in het vuur te steken als we het hebben over authenticiteit?
Die vlieger gaat dus niet op, want inmiddels heeft de band al talloze optredens in Europa gegeven waar de dynamiek vanaf spatte, dus die gedachte kunnen we parkeren. Immers, de door AI gecreëerde hologrammen gaan nog niet zover dat ze spontaan reageren op het publiek.
Voor zover we weten dan.
Nee, het gaat mij om de snelheid van de huidige ontwikkelingen. Wanneer worden we als recensenten echt getest, wanneer komt er een plaat die wel vakkundig in elkaar steekt, waardoor de charme van muziek naar de Filistijnen gaat? Wanneer is de artiest niet meer herkenbaar in de muziek? Wanneer wordt de specialist op een instrument vervangbaar?
Denk je dat het zo’n vaart niet loopt?
Ik ben eens aan de slag gegaan de laatste tijd. Er zijn genoeg gratis online tools en apps te vinden waarmee je eindeloos jouw favoriete muziek kunt componeren. Je voert een paar steekwoorden in en binnen een kort tijdsbestek heb je twee minuten van een song gecreëerd die jou helemaal op het lijf is geschreven. Zo heb ik zelf eens wat combinaties ingevoerd van persoonlijke favorieten. “Create an uptempo song with influences of Kauan, soaring guitars like Steven Rothery, hammering pianos and singing like Marc Atkinson.” Een paar seconden later heb je de eerste minuten al op je scherm. Natuurlijk moet je een abonnement nemen om het bij te schaven, af te ronden en op te slaan, maar de basis staat.
Bam. En verdorie, je hoopt eigenlijk op een mislukking, maar het klinkt nog goed ook. En als die simpele eerste opzet gelukt is, gaat er een hele wereld voor je open. Helemaal wanneer je jouw favoriete verwijswoorden toepast die je ook in een recensie gebruikt, komen er verrukkelijke creaties naar boven die binnen jouw smaakpalet vallen. Bizar. Waar al die muzikanten soms jaren over doen en waar ze jaren op een instrument gestudeerd hebben, floept hier binnen een paar minuten een prima song uit de computerluidsprekers! En het ontroert mij ook nog enigszins. En tuurlijk, je kan het (nu nog) wel waarnemen waar het minder natuurlijk klinkt, maar met de huidige ontwikkelingssnelheid duurt dat niet lang meer. Ben ik bang.
Collega Dick van der Heijde is zelfs nog verder gegaan. En daar schemert zelfs iets moois in door. Iets hoopvols. Zoals de meeste lezers van Progwereld wellicht weten, is Dick in 1991 getroffen door een hersenstaminfarct en leeft hij sindsdien in het zogenaamde locked-in syndroom. Volledig verlamd van teen tot hoofd kan hij alleen nog communiceren met zijn oogleden en het puntje van zijn lip. En toch kon hij in die hoedanigheid een nummer met AI creëren. In samenwerking met zijn verzorger Michelle de Kort, die ook grafisch vormgever is, heeft hij een video gemaakt.
En dan nog wat. Ik noemde in de eerste alinea dat neefje van tien jaar oud. Dat was dus geen metafoor. En hoewel er nog veel opmerkingen te plaatsen zijn bij zijn debuut, staat het album inmiddels wel op Spotify. Als officiële uitgave, tussen alle grootheden die wij zo koesteren vanwege hun oneindige creativiteit.
Big Big Train komt met nieuw album “Woodcut”
Big Big Train komt met een nieuw conceptalbum en blijft de productie, ondanks de vele personeelswisselingen de laatste jaren, hooghouden. Alberto Bravin, de zanger die oerlid/frontman/zanger/componist David Longdon na diens overlijden verving in 2024, speelt een belangrijke rol bij de totstandkoming van het nieuwe album. Hij is namelijk verantwoordelijk voor de productie van de op 6 februari 2026 te verschijnen cd.
Het album beslaat ruim zesenzestig minuten, verdeeld over zestien tracks. Het concept achter de cd is dat van een personage die “De Kunstenaar” wordt genoemd en die worstelt met zijn creativiteit en het leven. Op een dag slaagt hij erin een houtsnede te maken die hij mooi en anders vindt. Misschien is het een droom of misschien is het de realiteit, maar hij belandt in de houtsnedewereld en in een alternatieve wereld.
De nummers:
Inkwell Black (0:56)
The Artist (7:16)
The Lie of the Land (2:55)
The Sharpest Blade (4:16)
Albion Press (5:46)
Arcadia (5:46)
Second Press (0:37)
Warp and Weft (3:45)
Chimaera (5:37)
Dead Point (5:28)
Light Without Heat (3:22)
Dreams in Black and White (2:34)
Cut and Run (6:19)
Hawthorn White (1:54)
Counting Stars (5:40)
Last Stand (3:34)
De band bestaat uit:
Alberto Bravin: zang, gitaar, toetsen
Nick D’Virgilio: drums, percussie, 12-snarige akoestische gitaar, zang
Oskar Holldorff: toetsen, zang
Clare Lindley: viool, zang
Paul Mitchel: trompet en zang
Rikard Sjöblom: gitaar, toetsen, zang
Greg Spawton: basgitaar, baspedalen, 12-snarige akoestische gitaar, Mellotron
Website Big Big Train
Textures komt na tien jaar met nieuw album
De Nederlandse progressieve metalband Textures komt op 23 januari 2026 met een nieuw album, getiteld “Genotype”. Het album verschijnt bij het label Ksope music, dat ook bands als Porcupine Tree, Marillion, Steven Wilson, Tangerine Dream, Katatonia, Tesseract, Ulver, Anathema, No-Man, Ozric Tentacles en Ian Anderson van Jethro Tull huisvest.
Er heeft een flink aantal jaren en zelfs een officieel afscheid tussen de vorige en deze release gezeten, maar na tien jaar besluit de band de draad toch weer op te pakken.
Hun vorige studioalbum, “Phenotype”, verscheen in 2016. In juni van dit jaar bracht de band de eerste single van “Genotype”, Closer To The Unknown, uit. Die maakte meteen duidelijk dat het zestal nog steeds een perfect gevoel heeft voor technische, brute songs vol melodieus vernuft, met een progressieve inslag.
At the Edge of Winter is de tweede single die is uitgebracht, met een prominente gastbijdrage van zangeres Charlotte Wessels. We horen daarop een onbetwist Textures’ signature: grooves met massieve riffs en meeslepende zanglijnen, terwijl de songtekst draait om introspectie, zelfreflectie en het begrijpen van de oorsprong van emoties. De moderne, kraakheldere mix gaat vergezeld van een videoclip, geregisseerd door bassist Remko Tielemans.
De nummers:
Void (3:49)
At The Edge Of Winter (6:42)
Measuring The Heavens (6:51)
Nautical Dusk (5:35)
Vanishing Twin (5:49)
Closer To The Unknown (4:08)
A Seat For The Like-Minded (5:01)
Walls of the Soul (7:52)
Textures bestaat uit:
Stef Broks: drums
Uri Dijk: toetsen
Bart Hennephof: gitaar
Daniël de Jongh: zang
Joe Tal: gitaar
Remko Tielemans: basgitaar
In januari, februari en maart 2026 toert Textures samen met de Oekraïense metal(core)band Jinjer door Europa.
ARVE error: Invalid URL in url
Er is een lange weg te gaan, maar het is de weg naar huis! (Interview met Anton Belov van Kauan)
Het was hartje zomer toen we met Anton Belov spraken, ver voor de release van het album “Wayhome”. In Finland is het begin augustus negentien graden, wat Belov betreft veel te warm. Hier in Nederland is het ruim zesentwintig graden en de interviewer zit zwetend op een zolderkamer om rustig de tijd te kunnen nemen voor het interview. Inmiddels leeft de geboren Rus Belov al enkele jaren in Finland, het land met de taal waarin hij graag zingt. In dat land heeft hij ook zijn reguliere werk. Na een stilte van ruim vier jaar komt in november zijn tiende studioalbum uit, een tinnen jubileum. Progwereld kreeg de unieke kans om het album als een van de weinigen in een vroeg stadium te beluisteren en te laten rijpen. Dat nodigde gelijk uit om hem enkele vragen te stellen over het album. Belov vertelt openhartig over zijn grootouders, soulmates, Tolkien, AI en zijn muzikale passie.
Anton, je nieuwe album komt binnenkort uit, wat kan je vertellen over het nieuwe album?
Na het laatste studioalbum “Ice Fleet” was de koek een beetje op en voelde ik geen inspiratie om gelijk aan de slag te gaan. Ice Fleet was natuurlijk afgerond in de Covid-periode en vanaf dat moment was ik druk met allerlei dingen zoals verhuizen, werk en andere dingen. Ik had geen creatieve input, geen zin. Toen begon de oorlog in Oekraïne ook nog een keer. De inspiratie begon eigenlijk pas weer op te bloeien na de dood van mijn grootouders en ontstond met kleine muzikale fragmenten, maar ik wist toen nog niet of dat zich zou ontwikkelen tot een Kauan-album of bijvoorbeeld mijn solowerk, wat uitkomt onder de noemer “Anton Belov music”. De dood van mijn grootouders drukte mij namelijk weer in het besef dat tijd kort en schaars is. Mijn grootmoeder was ook een fan van mijn solowerk en ik realiseerde me op dat moment dat ik weer wat muziek moest maken. Niet specifiek voor haar, maar ook voor mijzelf. De creativiteit kwam toen eigenlijk heel snel en effectief. Eigenlijk waren er binnen korte tijd al snel dertig minuten voor het album ontwikkeld. Maar ik had geen idee wat het concept, het idee achter de muziek moest zijn. Eigenlijk tegenovergesteld aan zoals het normaal gaat; het concept ontstaat en daarna creëer ik de muziek en het gevoel daarbij. Ik heb het mijn violiste die ook actief is op het album laten luisteren en we hebben veel concepten besproken, maar het voelde nog niet goed. Omdat ik in die periode veel interesse in RPG-games had en specifiek in Lord of The Rings, The Hobbit en Middle-Earth materie, ontstond het idee. Helemaal wanneer Gandalf tegen Bilbo Balings de voor mij belangrijke en openbarende zin uitsprak: “Er is nog een lange weg te gaan, maar het is de weg naar huis.”
Vanaf dat moment kwam alles samen?
Ja, absoluut. Bizar, vanaf dat moment kwam het als een stormvloed. Maar dan ook echt alles, de teksten, de kunst voor de cd; alles kwam bij elkaar. Een creatieve uitbarsting die ook effectief was voor de rest van het proces.
Ik heb dat toevallig in een ander interview gelezen; voor jou is het spelen van RPG een middel om mij helemaal te focussen op iets anders dan jezelf. Dat jouw hersenen soms zo snel werken en tekeer gaan, dat het een uitlaatklep is en je niet hoeft te letten op je eigen zorgen, je eigen gedachten…
Klopt helemaal. Datzelfde gebied in je hersenen zorgt voor creativiteit, maar ook de focus op iets anders, behalve jezelf. Je verdiept je zodanig in andere werelden en verdiept jezelf in een ander karakter. Daardoor heb je niets anders nodig, je wordt afgeleid. Gek genoeg heeft dat er ook voor gezorgd dat ik een tijdje niet heb gemusiceerd, waardoor de nieuwe creativiteit voor de muziek ontstond. Tolkien heeft met zijn fantasieën, zijn boeken, dus min of meer gezorgd voor inspiratie voor het nieuwe Kauan album.
Voordat je de studio inging, heb je alle instrumenten in de muziek verwerkt?
Ja, eigenlijk zoals het altijd gaat, pas tijdens de productie in de studio heb ik een drummer en de violist het werk laten doen, zelf heb ik de gitaar en de toetsen en de zang ingespeeld.
Brengt mij op een vraag die mij al heel lang bezighoudt: in het werk van Tolkien komen de natuur en de natuurelementen veelvuldig aan bod; jij gebruikt binnen jouw muziek heel vaak het geluid van natuurelementen. Onweer, regen, de wind, waarom trekt dat je dat zo aan en wat moedigt jou aan om dat op elk album te gebruiken?
Fascinerende vraag inderdaad, het heeft mij ook een lange tijd beziggehouden. Ik denk dat het komt omdat ik als kind opgegroeid ben te midden van de industrie. Toen ik uit mijn slaapkamer keek, zag ik alleen maar rokende schoorstenen en grote, grijze fabrieken. Er was geen natuur, waardoor het geluid van de natuur ook niet waarneembaar was. En als ik dan schoolvakanties had, vluchtte ik daarom ook naar mijn grootouders, die op het platteland woonden. Daar zag ik natuur, bomen en genoot ik van de geluiden die in de stad niet opvielen. Onweer aan de horizon, het knisperen van de bladeren in de wind. Daar straalt natuurlijk een ongekende schoonheid uit. Gek genoeg heb ik mij er ook wel een beetje voor geschaamd dat ik die geluiden veelvuldig in mijn muziek gebruikte, totdat een paar muzikale vrienden mij dat idee uit het hoofd praatten, omdat ik het ook op een unieke manier in de muziek terugbreng. Het klinkt natuurlijk, het past op zijn plek. En hoe ouder ik word, hoe meer ik het ga waarderen.
“Wayhome” kent wat stevige gedeeltes, er zijn wat grunts, maar de muziek voelt meer ambient aan dan pakweg “Ice Fleet” of “Sorni Nai”. Het neigt zelfs wat meer naar postrock, maar ook richting je solowerk…
Ja absoluut. Sinds “Kaiho” ben ik me daar ook meer bewust van. Tijdens “Sorni Nai” is de muziek ook echt neergezet (of geplaatst) als metal, en vanaf “Kaiho” heb ik ook meer mijn zachtere kant ontdekt. Ik probeer daarin ook te definiëren, hoewel ik de inspiratie zijn gang laat gaan. Ik wil niet dat mijn muziek bewust metal klinkt, maar ook niet bewust ambient door de toetsen en computer sounds. Devin Townsend kan dat bijvoorbeeld wel heel goed, een scheiding maken in hard en zacht. Steven Wilson binnen dit type muziek misschien ook. Maar veel van die artiesten zijn er niet, die dat naadloos kunnen. Ik ben wel blij dat jij daar ook echt een schifting in hebt gehoord, en de toekomst zal uitwijzen of andere luisteraars dat ook vinden.
Als ik de teksten goed interpreteer, gaan die over de ontwikkeling van het individu, maar wellicht ook een beetje die van jou?
Nee, de tekst is bedoeld voor jou, de luisteraar… en daar wil ik het bij houden.
Een vraag die geen enkele muzikant wil horen, maak jij ook al gebruik van AI binnen je muziek of patronen daarvan?
Er is geen enkele vezel in mijn leven die daar aan denkt of ik het zou toepassen. AI is een oplossing voor veel toepassingen, maar niet voor (mijn) muziek. Ik componeer en ik musiceer, als ik iets niet zelf kan of kan toepassen, dan laat ik een collega muzikant dat doen of doe het gewoon niet. Eigenlijk heb ik ook geen idee waarom andere muzikanten dat wel zouden willen doen. Daarom zijn er tegenwoordig ook zoveel ‘producers’. Geen muzikanten, maar ‘content creators’. Ik ben een amateur muzikant en dat mag je ook in de muziek terugvinden.
Wat opvalt is dat je sinds het vorige album Engelse titels voor je cd’s gebruikt, en voorheen waren het titels in de Finse taal. Is dat een bewuste trendbreuk?
Nee, alles staat met het gevoel dat de cd moet weergeven. Wat ik in het geval van “Wayhome” heel belangrijk vind voor een pakkende titel, is dat er geen harde letters worden gebruikt. Als je het uitspreekt, klinkt het zacht en aangenaam. Daarnaast is het ook zo dat ik de zin waar ik het al eerder over had, “It’s a long way home, but it is the way home” (Tolkien) dat centraal staat voor dit album. In het geval van “Ice Fleet” klonk het als de titel voor een film, wat in mijn perceptie ook het gevoel bij dat album was. Het is dus geen strategie, maar een gevoelsmatige keuze. De volgende cd zou zo maar weer van een Finse titel vergezeld kunnen gaan. Ik heb wel het gevoel dat ik ook altijd in het Fins mijn songteksten zal blijven zingen, maar ook dat is niet vastgemetseld. Ik ben me er wel van bewust geworden dat ik de teksten in de fysieke situatie moet vermelden in de boekjes bij de cd of lp, want zeker in het geval van “Wayhome” vind ik dat de boodschap helder moet overkomen. Het is een heel krachtige boodschap, althans vanuit mijn oogpunt gezien.
Komt er nog een video ter promotie van het album?
Die kans is heel klein. Weetje, ik heb het nog maar één of twee keer een video gemaakt en de ideeën die ik heb voor een video gaan vaak zo ver dat het budgetmatig niet te doen is. Dat is dan wel weer een nadeel dat ik geen beroepsmuzikant ben.
Je hebt een liveband gevormd, betekent dat we je binnenkort in Europa of in Nederland kunnen aanschouwen?
Ja, ik heb inderdaad een band bij elkaar weten te brengen en hebben al vaak geoefend, maar we hebben nu een beetje een probleem met het gegeven dat we geen management hebben. En uiteindelijk hebben we die nodig om openingen te vinden om ergens op te treden. Dat brengt ons bij het probleem dat onze fans wellicht ook denken dat we niet actief zijn. Ten aanzien van de muziekprofessionals: er bestaan wel contacten, maar die lijken nog te wachten tot “Wayhome” als cd of lp is uitgekomen. Daarnaast ben ik ook niet makkelijk, want ik wil geen compromis doen ten opzichte van onze live-uitvoeringen. Het moet niet een plek zijn waar wat mensen naar onze muziek luisteren, maar daar ook echt waarde aan hechten een goede beleving te ondergaan. Dat is bijvoorbeeld de reden dat wij ervoor kiezen dat de bezoekers van onze concerten moeten zitten en niet staan. En heel belangrijk: ik wil geen concessies doen aan het geluid, het moet bijna een filmische ervaring opleveren. Speakers door de hele zaal verdeeld, een perfect geluid. Optreden, een paar honderd kilometer rijden en weer spelen in een bar of zaal die half vol zit, daar doe ik het niet voor. Ik hoef er niets aan te verdienen, quitte draaien op het gebied van kosten vind ik ok, maar ik wil dat de muziek ook tot zijn recht komt. Als we daardoor langer moeten wachten, accepteer ik dat. En daarbij; we hebben ook nog nooit buiten Finland een aanbieding gekregen van concertzalen, dus dat is ook bepalend voor doelstellingen.
Dus, als een van de lezers van Progwereld dus een managementvoorstel kan doen, of dat een eigenaar van een geschikt podium zich aangesproken voelt, laat het dan weten😉
En, je hebt niet de minste gitarist voor je liveshows gestrikt, Mitja Harvilahti van de band Moonsorrow!
Klopt! Daar ben ik ook heel blij mee! Allemaal mooie dingen om mee te maken de komende tijd.
Heb je een idee waar je meeste fans vandaan komen?
Poeh, het groeide echt van album tot album. Ik weet dat er veel fans zijn in de VS, maar ook in centraal Europa (Duitsland, Frankrijk, Nederland) maar ook in Oekraïne en Rusland. Zo kwam ik er via mijn zus achter dat mijn solowerk op een Russisch streamingplatform heel populair is, nog veel meer dan Kauan op Spotify bijvoorbeeld. Bijna vijf keer zoveel zelfs. Wie er achter dat platform zit weet ik niet en ik zie er ook geen cent van, maar ik stond er versteld van toen ik het hoorde en zag. Dus de markt is breed, China bijvoorbeeld ook, maar Japan gek genoeg dan weer niet. En ik krijg veel reacties uit de Arabische wereld momenteel.
Een paar maanden geleden gebeurde er overigens ook iets bijzonders in het contact tussen de muzikant en ‘fan’. In die periode gebeurde er iets speciaal: een dame schreef mij een mail waardoor ik zo geraakt werd, dat was heel moeilijk te beschrijven. Als artiest die niet financieel hoeft te leven van zijn muziek, zoals ik, moet er altijd een motivatie zijn weer muziek te gaan maken. Maar deze dame wist mijn muziek in haar brieven zo abstract te omschrijven, dat was gewoon bizar. Ze wist bijna bij elk stuk te omschrijven wat ik toen dacht, en wat ik voelde tijdens het schrijven van mijn muziek, ook in het verleden. Natuurlijk krijg je veel berichten van fans met de boodschap dat de muziek veel voor hen betekent en voor hen doet. Verlies, vreugde, en natuurlijk ben je je daarvan bewust en dat vind ik ook fantastisch. Daarvoor doe ik het en ik koester die communicatie ook! Maar het voelde in dit geval als soulmate, het vinden van een zuster. Het steeg boven ons uit. En juist die ervaring drijft mij weer nieuwe muziek te maken!
Inmiddels zit je nu al een aantal jaren bij het Canadese Artoffact, ben je blij met het label?
Ja, absoluut. Speciaal voor de samenwerking met Jacek Kozlowski, de drijvende kracht achter het label. Maar voor mij is het soms wel wat moeilijk, want ik heb (wellicht een achterhaalde) mening dat een label voor je zorgt als muzikant. Een partner die veel regelt maar ook veel mogelijk maakt. Dat is Artoffact natuurlijk niet. Ze zorgen voor het drukken van de cd’s en lp’s, de distributie en promotie en daar blijft het ook bij. En dat was wel even wennen. Weet je, heel veel artiesten releasen tegenwoordig ook alleen digitaal hun muziek. Dat bespaart weer studiokosten en andere kosten die gemaakt moeten worden voor een perfect geluid. Voor mij is het gewoon fijn dat ik een bedrag, een budget heb, dat ik kan besteden aan het huren van een goede studio en goed materiaal. Misschien financieel niet de meest slimme benadering, maar ik ben er tevreden mee. Zo ben ik ook heel blij met de releases van de livealbums, omdat die opgenomen zijn met het beste audiomateriaal, waardoor het nu ook hele mooie releases zijn geworden.
In de afgelopen maanden heb je al twee singles uitgebracht, en binnenkort release je er nog eentje voor het album officieel uitkomt?
Inderdaad, zes september komt de derde song online te staan en dan op 7 november komt het album officieel uit. Op 14 november gaan we dan genieten van een liveshow in het Espoo Cultureel Centrum hier in Finland. Ik kijk er naar uit, want naast het feit dat we een fantastische show willen neerzetten, zijn we er met de livecrew ook echt aan toe om het voor een groot publiek te spelen. Het mooie van die show is dat het publiek zittend van de muziek kan genieten, inclusief sfeervolle, Mökki-achtige belichting op een muur geprojecteerd. Daar zal Mircea Purdea voor zorgen. Er zijn nog enkele plekken, dus de Nederlandse fan is van harte welkom!
Arjen Lucassen komt met nieuw soloalbum en re-release van “Pools of Sorrow, Waves of Joy”
Dertien jaar na zijn laatste soloalbum “Lost In The New Real” komt Arjen Lucassen terug met een nieuw soloalbum, “Songs No One Will Hear”. Op het album zal Lucassen trouw blijven aan zijn typerende spel, dat we kennen van zijn projecten als Ayreon en Star One.
“Songs No One Will Hear” is in de kern verbonden met een diepgaand concept: wat zouden mensen doen als ze door een asteroïde-inslag nog maar vijf maanden te leven hadden? Volgens Lucassen mag je als luisteraar een emotionele achtbaanrit verwachten, die zowel de lichte als de donkere kanten van de menselijke natuur verkent. Het album bevat verschillende spannende gastoptredens van Ayreon-collega’s, waaronder de zussen Floor en Irene Jansen en Mike Mills als spreker voor de beeldende vertelling.
“Songs No One Will Hear” is verkrijgbaar in drie luxe formaten: een Deluxe Artbook van 36 pagina’s (3 cd’s + Blu-ray); transparant rood 2lp vinyl (andere vinylopties verkrijgbaar via InsideOutMusic); een speciale cd-digipack van twintig pagina’s.
Ook zal Lucassen zijn allereerste soloalbum, “Pools of Sorrow, Waves of Joy” (uitgebracht onder de naam Anthony), opnieuw uitbrengen via een speciale luxe heruitgave. Niet alleen is het originele album geremasterd, maar het pakket bevat maar liefst 31 bonustracks, goed voor een totaal van twee en een half uur aan muziek! Hierin zijn opgenomen een mix van demo’s, onuitgegeven items en liveoptredens, maar ook nieuw opgenomen materiaal.
Deze gelimiteerde editie wordt geleverd in een prachtige digipack, compleet met exclusieve, onuitgegeven foto’s en uitgebreide teksten van Arjen zelf. Volgens Lucassen zal je daarin de Ayreon-invloeden terugvinden. De uitgave is een gelimiteerde editie en alleen verkrijgbaar in de webshop van Lucassen en in de popup store tijdens de ‘Ayreon 30th anniversary’-shows in september. Ga je naar een van die optredens, dan kan je daar ook je aanschaf zonder verzendkosten ophalen.
Isogram publiceert muziekdocumentaire
Onlangs schreef Progwereld al een recensie over de ep “And So I Wait” van de Alkmaarse band Isogram. Die band komt voort uit de resten van A Days work, waarvan Maarten Appel en Paul Glandorf eveneens de grondleggers waren. Met Isogram is nu een nieuwe weg ingeslagen en deze twee muziekvrienden vertellen daarover in een muziekdocumentaire gemaakt door Ruud de Greef. De Greef is een freelance fotograaf/videograaf en eveneens afkomstig uit Alkmaar.
Kauan komt met nieuw album
Het is lang stil geweest rondom de band Kauan. De band van Anton Belov, geboren in Rusland, opgegroeid in Oekraïne en inmiddels wonend in zijn geliefde Finland, brengt na ruim vier jaar een nieuw album uit. Het album zal “Wayhome” heten, op 7 november aanstaande het levenslicht zien en uikomen bij Artoffact Records. Het conceptalbum bestaat feitelijk uit één stuk van vijftig minuten, onderverdeeld in meerdere hoofdstukken.
Op live gebied heeft Belov ook grote plannen, hij heeft weer een band om zich heen verzameld, waarmee hij in de toekomst hoopt op te treden in Europa.
Nummers:
Aim / decide
Outline / pave
Depart / dive
Leave / let go
Soothe / sear
Haste / ascend
Embrace / repel
Arrive / resolve
The Aurora Project: een hechte vriendenclub die progmuziek omarmt
The Aurora project is een band die al jaren actief is binnen het Nederlandse proglandschap. Bij Progwereld zijn we een beetje opgegroeid met die band, want de vriendenclub bestaat inmiddels 26 jaar en deze site is actief sinds 2001. Toen in 2005 het eerste album “Unspoken Words” het levenslicht zag, waren we er dan ook snel bij. Sindsdien informeren we u graag over deze band uit Katwijk. Reden te meer voor recensent Ruard Veltmaat de band weer eens een paar vragen te stellen. Die worden beantwoord door gitarist Remco van den Berg, Mox (toetsen) en drummer Joris Bol.
Hallo mannen, hoe is het met jullie, het heeft even geduurd voor jullie weer nieuw werk de wereld in hebben gestuurd?
Remco: Ja, het gaat heel goed. Het voelt goed om eindelijk weer een album uit te hebben. Het heeft veel te lang geduurd.
De band bestaat inmiddels ruim 26 jaar?
Remco: Ja, tijd vliegt. Het voelt echt niet aan als 26 jaar. Het scheelt dat we gewoon een vriendengroep zijn en het leuk vinden om bij elkaar te komen.
Waar zijn jullie het meest trots op wat jullie hebben gepresteerd in die kwart eeuw?
Remco: Ik kan verschillende dingen opnoemen. We hebben fantastische albums opgenomen en hele mooie optredens gedaan, maar het mooiste vind ik toch eigenlijk wel dat we nog steeds met dezelfde groep vrienden deze muziek kunnen maken.
Opvallend in mijn optiek is dat jullie altijd een hechte groep zijn geweest in die jaren. Helaas is Marc Vooijs jullie ontvallen, maar verder zijn jullie als band intact gebleven in al die jaren?
Remco: Het was erg moeilijk toen Marc overleed. We hebben echter nooit getwijfeld aan het vervangen van Marc. Wij zijn altijd een hechte vriendengroep geweest, en het zou niet eerlijk zijn om iemand toe te voegen die deze geschiedenis niet deelt.
En toch is Alex toegevoegd aan de band een paar jaar geleden?
Mox: Met Alex, onze nieuwe gitarist, is het anders. Alex was altijd al een vriend en hielp ons vaak met roadie-activiteiten. We gaven hem regelmatig opnames om naar te luisteren, zodat hij ons feedback of tips kon geven op nummers die we aan het schrijven waren. Voor dit album was hij ook al betrokken bij het inzingen van achtergrondvocalen en het geven van feedback op onze liedjes. Het voelde daarom heel logisch om hem te vragen zich bij ons aan te sluiten. Hij is immers ook een vriend, en wij zijn een vriendenband, dus het past perfect. Dit alles deed ons ook denken aan hoe belangrijk het is om goede samenwerking te hebben, bijvoorbeeld bij het schrijven van een ghostwriter bachelorarbeit; met de juiste ondersteuning en feedback kan het proces veel vlotter verlopen.
Een echte vriendenploeg dus…?
Joris: Zo gaat dat in Katwijk, hè? Ons kent ons! Het is net Volendam wat dat betreft, hahaha!
Buiten de band om zien we elkaar ook nog vaak, hoor. We hangen regelmatig in de kroeg, bezoeken optredens, doen zo af en toe een whisky-tasting (het is weer hoog tijd…), of doen een “duintrip”.
Soms gaan we met een (sub)groepje zelfs uit kamperen. Het is een fijn en vertrouwd clubje!
En we zijn zo lekker op elkaar ingespeeld.
Wisten jullie trouwens dat Remco en ik elkaar al kennen vanaf onze kleutertijd? Onze moeders gaven allebei handwerkles op de lagere school. Zodoende kwamen we toen al bij elkaar over de vloer.
In onze middelbareschooltijd, zaten we met de hele band elke avond te blowen en te filosoferen in de oefenruimte. En maar prog- en symfoplaatjes draaien. We speelden soms ook wat, maar dat was bijzaak. Mooie tijd was dat! Daar is ook wel zo’n beetje de basis gelegd.
Inmiddels zijn jullie op een leeftijd gekomen waarin relaties en eventueel kinderen een grote rol zijn gaan spelen in jullie leven, belemmert dat het bestaan van de band?
Remco: Ooit wilden we de wereld veroveren. Nu vinden we het leuk om af en toe een album uit te brengen en dan wat optredens te doen. Een Europese tour of spelen in het voorprogramma van 3rd and the mortal zou ik niet afslaan. Tegenwoordig komen onze kinderen ook kijken, wat gaaf is. Toch willen we als deel 2 van “EVOS12” uit is, kijken of we er een groot evenement van kunnen maken! Oh, dat moet natuurlijk “EVOS13” zijn, haha.
Het nieuwe album, hoe is het ontstaan?
Marcel: De muziek voor beide albums is al enige tijd klaar. Het begon ongeveer acht jaar geleden, toen we net een ander album hadden afgerond. Mox, onze belangrijkste tekstschrijver, kwam met het idee voor dit concept. Hij had een verhaal bedacht en zag het hele concept al helemaal voor zich. Hij overtuigde ons om hier echt een epos van te maken. Dit proces heeft lang geduurd, omdat het verhaal moest kloppen en de muziek daarbij moest passen. Bovendien zorgde Covid voor verdere vertraging, waardoor alles stil kwam te liggen. Hoewel de muziek al klaar was, duurde het lang voordat we uiteindelijk konden opnemen. We besloten ook om zelf een studio te bouwen, wat een interessant idee was, maar het betekende dat de zaken nooit af waren. Als je naar een studio gaat, kun je binnen een week klaar zijn. Nu hadden we eindeloze tijd om terug te gaan en aanpassingen te doen. Deze ervaring heeft ons een belangrijke les geleerd voor de toekomst. Daarom zijn we nu des te blijer met het resultaat en willen we in de toekomst niet meer zo lang op ons laten wachten.
Jullie maken vooral conceptalbums, dat is ook met dit nieuwe album niet anders. Kunnen jullie wat over het concept van “EVOS12” vertellen?
Mox: Het idee ontstond eigenlijk tijdens de creatie van onze vorige plaat, “World of Grey”. Die plaat behandelt de dreiging van een mogelijke dystopische toekomst, en dat zette me aan het denken: Hoe zou zo’n dystopische wereld eruitzien / hoe zou het leven van een individu zich afspelen in zo’n situatie? En wat zou er nodig zijn om de mensheid daar weer uit te trekken? Gezien de huidige stand van de wereld dacht ik al snel dat dat niet makkelijk zou worden, daar zou iets bijzonders voor nodig zijn. Iets zo diepgaands dat het ons naar een hoger niveau van evolutie zal brengen.
Toen ben ik begonnen om deze ideeën op papier te zetten, en ik heb de band weten te overtuigen dat dit een gaaf concept was voor ons volgende avontuur. We hebben die ideeën verder uitgewerkt en het is uiteindelijk uitgegroeid tot een compleet verhaal.
Het verhaal wordt verteld door de nummers op de plaat, maar die manier van storytelling geeft niet alle details en context. Omdat ik voelde dat het verhaal verder verteld moest worden, ben ik een podcast begonnen waarin ik wat meer achtergrond en verdieping kan bieden. Zo krijgen de luisteraars een completer beeld van het concept en de wereld die ik gecreëerd heb.
Ik heb ze voor een groot gedeelte geluisterd (het is nogal uitgebreid), is het fictie met muziek van “EVOS13”?
Mox: Ik ben zelf een groot liefhebber van fiction podcasts, en het verhaal leent zich daar perfect voor. Dus zodra de opnames van de nummers beschikbaar waren, dacht ik: Dit móét ik gewoon doen! Mijn doel was om zo veel mogelijk sfeer neer te zetten en de thema’s van de nummers echt tot leven te laten komen.
Daarvoor heb ik niet alleen muziek van de band gebruikt, maar ook zelf soundscapes gemaakt om alles extra diepgang te geven. Uiteindelijk zijn het ongeveer vier afleveringen per nummer geworden, elk zo’n twaalf minuten lang, in totaal achttien afleveringen. Had ik mezelf misschien iets minder werk kunnen geven? Absoluut. Maar hé, als je het doet, moet je het goed doen, toch?Het was een flinke uitdaging en compleet buiten mijn comfortzone. Alles is homemade en met een budget van precies nul euro, maar ik hoop dat het iets bijzonders toevoegt aan ons epos. Het is te beluisteren via onze socials (bijv via ons Spotify- of Youtube-kanaal). Ik ben heel benieuwd naar de reacties!
Daarnaast ben ik ook bezig om het verhaal in boekvorm te gieten, maar dat is iets voor bij de tweede plaat. Dus, daarover later meer… suspense!
Muzikaal is de plaat erg sterk, maar qua cohesie vind ik het wat moeilijker op te pakken dan bijvoorbeeld “Word Of Grey”, dat na acht jaar nog steeds geweldig klinkt. Het lijkt of daar de homogeniteit wat beter te vatten is…
Joris: Top om te horen dat je “WOG” zo’n lekkere plaat vindt. Dat vind ik ook. Heel open en muzikaal coherent. Luistert in één ruk weg. Turn it on, turn it on again, zeg maar.
De EVOS-saga is een verhaal dat zich uitsmeert over twee albums: “EVOS12” en later: “EVOS13”.
Als je beide platen straks achter elkaar beluistert, zal een en ander meer op zijn plek gaan vallen.
Wat vinden jullie zelf de belangrijkste muzikale verandering ten opzichte van “World Of Grey”?
Joris: Muzikaal gezien hebben we vooral meer aandacht besteed aan meerstemmigheid in de zangpartijen. Verder zijn op de EVOS-saga ook nummers te horen die door individuele bandleden zijn geschreven, en dus niet op de oude en vertrouwde manier tot stand zijn gekomen: via urenlange jamsessies.
Zijn er al veel nummers van “EVOS13” af?
Mox: Zeker, de nummers zijn grotendeels af, maar moeten nog goed worden opgenomen. Zoals eerder vermeld, willen we dit keer niet te lang wachten voordat we ze uitbrengen.
De tijdgeest brengt met zich mee dat veel bands hun muziek alleen digitaal uitbrengen, via Bandcamp of Spotify. Wat is voor jullie de motivatie om muziek altijd fysiek uit te brengen?
Remco: Er zijn eigenlijk twee belangrijke redenen. Ten eerste zijn wij van de oude school en hechten wij veel waarde aan iets tastbaars in onze handen, bij voorkeur met prachtig artwork waaraan veel tijd en moeite is besteed. We willen echt een mooi, tastbaar product leveren. Ten tweede gaan onze streams prima, maar het inkomen uit streams is nagenoeg nihil. Daarentegen kunnen fans met de verkoop van albums iets van ons kopen en direct bijdragen. Wij verdienen aanzienlijk meer aan onze albumverkopen dan we ooit via streams zouden kunnen, zeker in het huidige tijdperk.
Ook al is de oplage van een cd beperkt en zijn de kosten hoog? Opmerkelijk binnen jullie oeuvre is dat jullie in tegenstelling tot veel andere progbands nog nooit een ep hebben uitgebracht. Is dat een bewuste keuze?
Remco: Het is geen bewuste keuze geweest. Toch denken we wel steeds vaker aan het maken van ep’s of singles. Waarom zouden we niet ieder jaar twee of drie nummers uitbrengen? Eerst brengen we deze twee platen uit, en daarna zullen we overwegen hoe we dit in de toekomst verder aanpakken.
Wie weet kijken jullie er heel anders tegenaan, maar ik krijg altijd een sterk “live” gevoel bij jullie producties. Kun je dat verklaren?
Remco: Het klinkt live, omdat het ook live is. Voor deze plaat zijn we daarnaast ook afgestapt van de click-tracks en orkestratie. In het verleden hebben we onze platen opgenomen met behulp van dergelijke technieken, maar met deze plaat keren we terug naar de basis. Geen backing tracks, geen click-tracks, alleen de band die je live hoort spelen.
Dit willen we ook doorvoeren naar onze liveshows. In tijden van AI, waarin men met een paar woorden volledige schilderijen en muziekstukken kan genereren, zoeken mensen naar iets echts. We willen simpelweg zonder poespas op een podium staan en muziek spelen die we mooi vinden, met enkel muzikanten die hun best doen.
Wat betreft live spelen, ik heb jullie een paar keer zien optreden, vaak ging dat in combinatie met wat grotere progrockacts, welke zijn het meest memorabel wat jullie betreft?
Remco: We hebben met Threshold gespeeld toen Damian Wilson de zanger was. Hij is geweldig. Eén keer kwam hij onze kleedkamer binnen met twee kratten bier, maar we moesten weigeren omdat we naar huis moesten voor onze kinderen en werk. Het meest anti rock ‘n roll moment ooit. Onze tour met Riverside was ook onvergetelijk; wat een geweldige band en fantastische tour!
Volgens mij hebben jullie nooit uitgebreid in Europa rondgetoerd, of heb ik dat gemist?
Remco: Helaas niet nee. We hebben wel wat Benelux-tourtjes en een kleine tour in het Verenigd Koninkrijk gedaan, maar daar blijft het dan ook bij. Een Europese tour staat absoluut op onze bucketlist.
Waarom is er specifiek gekozen voor een release in Wateringen? Toch geen Katwijk of omgeving?
Joris: NL3 is recent begonnen met het organiseren van een maandelijkse progavond: “ProgLand”. Zij zochten aansluiting bij Nederlandse progfans, en wij zochten een leuke zaal. Zo kunnen we wat voor elkaar betekenen.
De lay-out van de zaal zorgt er in elk geval voor dat we lekker dichtbij ons publiek staan, en vice versa. Het belooft dus een intiem en uniek optreden te worden! Alsof je TAP helemaal voor jezelf hebt die avond. Met een lekker biertje erbij! Uiteraard gaan we ook nog een show in Katwijk doen!
Als je een absolute droomplek zou mogen kiezen om te spelen, op welk podium zou dat dan zijn in de wereld?
Remco: Ik zou graag opnieuw in het openluchttheater van Valkenburg willen optreden. In het verleden heb ik daar met een musicalgenootschap gespeeld en in het musicalorkest gezeten; het is werkelijk een fantastische locatie. Helaas laten recente berichten zien dat klagende omwonenden ervoor hebben gezorgd dat bandoptredens daar niet langer mogelijk zijn. Dit is jammer, aangezien ik er erg naar uitkeek om nogmaals op te treden op deze bijzondere plek.
Jullie weten ongetwijfeld dat er inmiddels nog een The Aurora Project is opgetuigd, een coverband die de muziek van John Wetton nieuw leven inblaast?
Remco: Oh ja, absoluut. We zijn op de hoogte en hebben ook contact met hen opgenomen. Het lijkt me leuk om iets met ze te organiseren. Naast het Aurora project is er ook een The Aurora Project project uit Duitsland of Zwitserland. We werken eraan om een festival te organiseren met alleen bands met dezelfde namen, wat ons erg grappig lijkt. Want ja, wie speelt er dan als eerste? Aurora Project en daarna? The Aurora Project? We zijn al in contact met de andere bands en hebben zelfs al een poster…
Jullie hebben je niet druk gemaakt over de naamvoering? Immers zijn jullie na een kwart eeuw bestaan geen onbekende meer in de progwereld?
Joris: Nee hoor. Daar hebben we ons niet druk om gemaakt. We besteden onze energie liever aan samen musiceren dan aan ‘juridische zaken’.
Hoe ziet de toekomst van de band eruit en wanneer denken jullie dat deel twee zal verschijnen? En kunnen jullie al wat verklappen aan de Progwereldlezer over deel twee?
Joris: Om met je laatste vraag te beginnen: De nummers van “EVOS13” hebben we tijden geleden al geschreven, samen met die van “EVOS12”. Dus eigenlijk hoeven we de nummers enkel nog maar op te nemen.
Verwacht de cd over uiterlijk twee jaar! Best een unicum voor TAP, zo snel achter elkaar.
Over de toekomst: Die zie ik erg rooskleurig in!
Ik zie de EVOS-saga persoonlijk als een soort tussenstation. Die albums belichamen voor mij ook een beetje de bijna-doodervaring van de band in/na de coronaperiode, waarin we vergaten hoe fijn het was om samen te musiceren. De periode waarin ieder even zijn individuele pad bewandelde en de band wat minder aandacht kreeg.
Ons momentum is echter weer volledig hersteld en met Alex Ouwehand als recente toevoeging in onze gelederen, kunnen jullie lezers nog mooie dingen gaan verwachten van TAP in de toekomst. We repeteren in elk geval weer met ontzettend veel plezier elke week, en gaan met meer energie de deur uit, dan we erin kwamen.
Ons beste album moet nog komen!
Foto’s: Bert Treep
Epica kondigt nieuw album aan, getiteld “Aspiral”
Het heeft ruim vier jaar geduurd, maar de band Epica kondigt zijn nieuwe – negende – studioalbum, “Aspiral”, aan, dat op vrijdag 11 april uitkomt bij Nuclear Blast Records. “Aspiral” is de opvolger van het in februari 2021 verschenen “Ωmega”.
Vorig jaar november bracht Epica al de debuutsingle en video Arcana van deze nieuwe langspeler uit; vandaag is het de beurt aan de openingstrack Cross The Divide, een uptempo anthem, waarvan bijgaande video werd geregisseerd door Kunststoff (zie hieronder).
De albumtitel is afgeleid van het gelijknamige bronzen beeld dat de Poolse beeldhouwer en schilder Stanisław Szukalski in 1965 maakte, en staat voor vernieuwing en inspiratie, sleutelwoorden die Epica in 2025 definiëren. In Szukalski’s werk is elk detail een kunstwerk op zichzelf, en waar altijd meer achter het verhaal zit dan in eerste instantie lijkt. De band ziet dit als de perfecte analogie voor de creatie van dit negende album: elk nummer staat op zichzelf met een onderscheidende sfeer en betekenis, terwijl ze elkaar samen versterken tot een monumentale inspanning.
Het album, met coverillustraties van Hedi Xandt (Rammstein, Ghost, Parkway Drive), is nu beschikbaar voor pre-order in verschillende formaten. De speciale edities bevatten de Blu-ray- en audio-opnames van de twee volledig uitverkochte monumentale Symphonic Synergy-concerten, die de band in september in AFAS Live te Amsterdam uitvoerde met een groot symfonieorkest en koor.
Nummers:
Cross the Divide
Arcana
Darkness Dies in Light – A New Age Dawns Part VII –
Obsidian Heart
Fight to Survive – The Overview Effect –
Metanoia – A New Age Dawns Part VIII –
T.I.M.E.
Apparition
Eye of the Storm
The Grand Saga of Existence – A New Age Dawns Part IX –
Aspiral