Steven Wilson

Requiem for a Village

Info
Uitgekomen in: 2026
Land van herkomst: Verenigd Koninkrijk
Label: Fiction Records
Website: Steven Wilson
Genre: progressieve rock, artrock, folkrock, elektronica
Tracklist
Swirl in a Lark’s Eye (2:41)
Requiem for a Village (7:55)
The Same River Twice (3:23)
Now Departing (7:20)
Hiraeth (2:25)
On Chapel Slope (4:53)
Murmuration (7:15)
Cursus Fingerprint (2:41)
A Basket of Bees (4:32)
Great Green Map (5:08)
Wheel (3:55)
The Old God Is Buried (2:00)
Steven Wilson: zang, gitaren, basgitaar, toetsen, piano, Mellotron, synthesizers, viool, hobo, drums, percussie en overige instrumenten
Randy McStine: gitaren, achtergrondzang, toetsen, Mellotron, synthesizers, accordeon, percussie en overige instrumenten
Russell Holzman: drums
Met medewerking van:
David Tennant: gesproken tekst
Adam Holzman: synthesizer op 4
Katherine Priddy: zang/harp op 7
Lee Harris: gitaar op 8
Andy Partridge: teksten, aanvullende productie

Ik moest er een keer aan geloven. Mijn surround set voldeed weliswaar nog wel, en lange tijd zette ik in mijn hoofd dat hele Dolby Atmos-gedoe weg als ‘nieuwerwetse flauwekul’, bedoeld om weer de portemonnee te laten trekken. Maar nadat ik de luistersessie van het nieuwste album van Steven Wilson in Amsterdam had bijgewoond, was ik om. Ik schraapte wat geld bij elkaar, deed mijn bestaande set in de verkoop, en zie: net voordat de deluxe versie van “Requiem for a Village” door de pakketbezorger van dienst werd afgeleverd, was de Dolby Atmos set ready to rock.

De eerste twee soloalbums van Wilson lieten al een heel andere kant van hem zien, vergeleken met het werk van Porcupine Tree. Meer ruimte voor experimenten, met jazz, fusion en geluidscollages. Qua sfeer zeker ook niet de vrolijkste albums. Op zijn negende volledige studioalbum schuwt Wilson ook niet om de randjes op te zoeken van harmonie en experiment. Twaalf nummers vormen samen een concept over een dorp op het (Engelse) platteland waar de tijd – letterlijk – stilstaat. Er loopt een spoorlijn naartoe, maar wie probeert te vertrekken, komt uiteindelijk weer in hetzelfde dorp terecht. Achter de vertrouwde gevels spelen zich merkwaardige, soms ronduit sinistere gebeurtenissen af.

De dorpsbewoners leven volgens hun eigen regels en tradities. Geboorte, huwelijk en dood vormen een voortdurende cyclus. Zelfs de overledenen lijken nog op een bepaalde manier deel uit te maken van de gemeenschap. De gesproken teksten, geschreven door Andy Partridge en voorgedragen door acteur David Tennant, verbinden de verschillende muzikale scènes.

Het contrast met het voorgaande album, “The Overview”, kan niet groter zijn. Daarin beschrijft Wilson de nietigheid van de mensheid ten opzichte van het heelal door steeds verder uit te zoomen. Op “Requiem for a Village” zoomt hij juist in op één piepkleine gemeenschap. Maar het spookachtige, surrealistische verhaal heeft een diepere laag, die gaat over vergankelijkheid, herinneringen en het verlies van menselijke verbondenheid.

Muzikaal gezien slaat Steven Wilson weer een hele nieuwe weg in. Bijna net zo extreem als “The Future Bites”, maar voor progrockliefhebbers toch herkenbaarder. Bijgestaan door nieuwe best buddy Randy McStine, gebruikt hij veel akoestische instrumenten, die lang niet allemaal in de juiste toonsoort gestemd lijken te zijn. Sowieso staat het album vol van dissonanten, geluidseffecten en merkwaardige muzikale constructies. Het geheel klinkt echter uitermate spannend, ook al moet je er wat moeite voor doen om erin te komen. Luister het vooral ook zoveel mogelijk als één geheel; daarmee vallen veel van de composities op hun plek.

Highlights – dus niet apart gaan beluisteren! – zijn Now Departing, een hoekige rocksong, en On Chapel Slope, een bluesrocktrack met een prachtige drone gedurende het hele nummer. Naar verluidt is het Wilson zelf die daarvoor de viool speelt. Mijn favoriet is Murmuration, dat lijkt te beginnen als Welcome to the Machine van Pink Floyd, maar na het intro een onvervalste ballad blijkt. Maar met een twist, want de tweede gitaar tijdens het couplet is niet gestemd en maakt het nummer een flink stuk spannender.

Zoals Wilson bij de luistersessie al zei: het album is een film zonder beelden. En inderdaad, je kunt je er van alles bij voorstellen. Hij solliciteert hiermee nog maar weer eens naar de job van filmcomponist. Waarom heeft hij dat eigenlijk nog nooit gedaan? (En waar blijft trouwens die al jaren beloofde film waarvoor “Deadwing” de soundtrack moest worden?)

“Requiem for a Village” is geen gemakkelijk album. Er zijn meerdere luisterbeurten nodig om de diepgang, de sonische experimenten en hoe dit alles in elkaar grijpt, te doorgronden. Geen achtergrondmuziek, of nou ja eigenlijk wel dus, maar niet voor een dagelijkse bezigheid. Maar gelukkig heeft Wilson andere albums die zich daarvoor lenen. Er zullen beslist fans zijn die niks met dit nieuwe werk kunnen. Dat is begrijpelijk, maar ook jammer. Want Steven Wilson toont maar weer eens dat hij van alle artiesten in ons genre het begrip ‘progressief’ het beste begrijpt.

Neem dus rustig de tijd – en als het enigszins kan de Blu-ray-versie en een Atmos-set – om het album tot je door te laten dringen. Overdonderend.

CD


Blu-ray


LP


LP

Send this to a friend