The Samurai Of ProgAlbum

Na een aantal albums The Samurai Of Prog Featuring……….. (Marco Grieco, Oliviero Lacagnina), waarin genoemde componisten alle muziek voor het album aanleverden, keren Bernard, Pörsti c.s. nu weer terug naar hun vertrouwde concept met meerdere componisten voor een album. Niet dat het per se daarmee te maken heeft, maar deze keer rolt er weer een glansrijke parel uit de progkoker van The Samurai.

In dat licht is het wel op zijn plaats om de schijnwerpers eens goed te richten op deze componisten. Respectievelijk Beppe Crovella, Stefano Vicarelli, Octavio Stampala, Alessandro Di Benedetti, Rafael Pacha, Mimmo Perri, Marco Grieco en nieuwkomer Chris Engels maken, ieder met hun eigen kwaliteiten, een gevarieerd geheel van dit zeemansepos. De zeven verhalen over Sinbad de Zeeman stammen uit duizend-en-één-nacht, de verzameling sprookjes uit het Midden-Oosten. Grieco vertelt in zijn introductie dat de gebeurtenissen uit dit verhaal niet op zich staan. Ze verwijzen allemaal naar vergelijkbare processen in ons innerlijke leven. Daarnaast legt hij heel treffend een link tussen het grillige gedrag van de zee en de muziek op dit album.

Waar The Samurai soms nog wel eens een vreemde keuze voor een vocalist maken, zijn ze er op dit album in geslaagd voor elke vocale compositie een uitstekende zanger te strikken. Zo zingt Chris Engels zijn eigen afwisselende slotcompositie met een prettige heldere stem, die in het tweede deel zelfs even aan de hoge Yes-vocalen doen denken. Er zit een mooie symfonische opbouw in dit nummer, met een sterke Steve Howe-referentie op het eind door gitarist Toni Jokinen.

Daniel Fäldt, die al vaker schitterde op Samurai-albums, doet dat hier ook weer in The Isle of Wonder, een zeer afwisselende vierdelige mini-musical van Mimmo Ferri. Erg treffend is hier de vervormde stem van Fäldt als een soort innerlijke stem in het tweede deel. Daarnaast laat hij zich van zijn meest melodische kant horen. Deze compositie wordt gekenmerkt door veel tempowisselingen, fraai en afwisselend toetsenwerk op piano, Hammond en synthesizer, en heerlijk gitaarwerk van Jokinen.

Michael Trew, inmiddels tot de inboedel van The Samurai behorend, vinden we terug in End of the Day (Di Benedetti) en Trapped by Old Age (Pacha). Met zijn mysterieuze, dramatische stem weet hij te boeien in beide tracks. Ik blijf soms een beetje moeite hebben met zijn weifelende intonatie, mede als gevolg van die wegfladderende vibrato. In End of The Day wordt hij terzijde gestaan door Roine Stolt met zijn kenmerkende gitaarspel: soms psychedelisch, soms erg symfonisch, dan weer lekker bluesy. Trapped by Old Age is een echte ‘folk meets progressive’-compositie zoals we die van Pacha kennen uit zijn solowerk. Mooi fluitspel en andere authentieke instrumenten worden afgewisseld met proggy gitaarwerk. De stem van Trew past hier uitstekend bij. Steph Honde schittert in het Ayreonachtige Mark the Stars, met dien verstande dat de zware gitaren uit het Ayreon-universum hier ontbreken. Wel een lekkere melodische song waarin Honde soms aan onze eigen John Jaycee Cuijpers doet denken.

Dat brengt ons bij de vocale ster van dit album: Steve Unruh. Hij brengt ons in vervoering in de openingstrack en het uiterst symfonische The Last Shore. Dramatiek, timing, intonatie, dictie en bereik: het zijn allemaal kwaliteiten die deze muzikant uniek maken. En dan hebben we het nog niet over zijn instrumentale skills gehad. In Guided by the Moon zingt hij soms als een achteloze Frank Sinatra, die overigens ook iets met ‘(Fly me to) The Moon’ had. Maar in The Last Shore steelt hij werkelijk de show, terzijde gestaan door fantastisch toetsenwerk en het geweldige gitaarspel van opnieuw Jokinen. Samen met de immer van dienst zijnde ritmesectie van The Samurai maken ze er een heerlijke ode aan Kansas van.

In The Valley of Diamonds ontbreken de vocalen, maar worden we via de heerlijke toetsen van Vicarelli langs de muzikale erfenis van zowel Keith Emerson als Rick Wakeman gevoerd. Wakeman heeft wel vaker melding gemaakt van plannen voor een samenwerking tussen beide grootheden, die helaas nooit zijn gerealiseerd. Mooi dat The Samurai Of Prog het onmogelijke toch nog mogelijk hebben gemaakt.