Bernard, MarcoAlbum

“Moby Dick” is het tweede soloalbum van Marco Bernard, een van muzikale strijders van The Samurai Of Prog. Het album is gebaseerd op het bekende verhaal van de witte walvis die kapitein Ahab tot wanhopige razernij, en uiteindelijk tot zijn onvermijdelijke dood, dreef. Bernard refereert daarmee aan de menselijke obsessie voor gewin en succes, ten koste van wat er volgens hem echt toe doet: gemeenschap, empathie en emotionele wedergeboorte.

Toen ondergetekende de muziek van dit album beluisterde en de informatie uit het cd-boekje doornam, had ik al snel, evenals bij het vorige soloalbum van Bernard, de indruk dat we hier gewoon met een The Samurai Of Prog-album te maken hebben. Net als bij het ‘moederschip’ wordt hier een aantal Italiaanse componisten, die al vaker met The Samurai hebben samengewerkt, opgevoerd, evenals een waar huurleger aan gastmuzikanten. De muziek zou zomaar op elk Samurai-album kunnen klinken.
Volgens Bernard zelf zit het grote verschil erin dat hij, in tegenstelling tot The Samurai Of Prog, nu in zijn eentje het concept bedenkt, zelf beslist wie welk stuk gaat componeren en wie er meespeelt. Ook de productie en andere aspecten worden door hem alleen afgehandeld. Daarnaast heeft de basgitaar een prominentere rol op zijn albums. Dat laatste wordt duidelijk wanneer je dit album beluistert. Zijn geliefde instrument klinkt bijna als een contrabas, kraakhelder en zonder krasjes vooraan in de mix, zonder de rest in de weg te zitten.

In de openingstrack, Loomings, maken we kennis met de matroos Ishmael die aan boord van het schip de Pequod gaat, dat onder bevel van kapitein Ahab staat. De dreiging die boven deze walvistocht hangt wordt treffend verklankt in deze openingstrack. De ietwat hese zang van Michael Trew draagt daar zeker aan bij, al moet gezegd dat hij niet altijd even vast in zijn intonatie is. Iets wat hem op het debuutalbum van zijn band Moon Letters ook al parten speelde. Na een enigszins dramatische opening met een kamermuziekbezetting, waarin de dreiging meteen voelbaar is in de repeterende pianonoten, krijgen we een heerlijk stuk old school symfo met een lichte jazzy touch voorgeschoteld. Halfweg horen we een break in de basgitaar. Hier kun je uitstekend horen hoe fijn dit instrument is opgenomen, en bespeeld. In het jazzy middengedeelte speelt Carmino Capasso een heerlijke gitaarsolo.

The Quarter Deck wordt ingeleid door onderwaterwalvisgeluiden, waarna de Tony Banksachtige toetsen het initiatief nemen. Deze track beschrijft de niets ontziende obsessie van kapitein Ahab voor  de jacht op Moby Dick, de walvis. Het nummer heeft een catchy refrein waarbij de zang van Marcelo Ezcurra mysterieus en een beetje kelig klinkt. Hij doet me soms aan Nad Sylvan denken.
Het, eveneens Genesisachtige, Fastfish, Loosefish gaat over de wetten binnen de walvisvaart. Fastfish verwijst naar een walvis die door een harpoen is getroffen en door een schip wordt geclaimd en Loosefish verwijst naar een nog vrije vis die nog kan worden gevangen. De absurditeit van deze regel heeft Linus Kåse, samen met zijn drummende maatje Erik Hammarström van Brighteye Brison, goed weten te treffen met zijn Hammond, saxofoon en synthesizers. De zang verzorgt hij hier afwisselend met Steve Unruh.

The Quadrant en The Chase zijn de sterkste tracks van dit album en staan bol van opgebouwde spanning door bijgeloof en tumult tijdens de confrontatie met de walvis. In The Quadrant wisselen onrustige ritmes en onbestemde dramatiek zich af met, nu wel, een sterke vocale Michael Trew en de dwarsfluit van Giovanni Mazzotti. In het onrustige gedeelte spelen de gitaar, de Hammond en de synthesizers een fraaie hoofdrol.
The Chase is geschreven door Marco Grieco die al vaker prachtige composities heeft afgeleverd voor The Samurai Of Prog. Hij weet de hectiek van de jacht op de walvis uitstekend tot leven te brengen met stevige, ronkende en tumultueuze gitaarpassages, goed ondersteund en aangevuld door toetsen en de drums van opnieuw Hammarström. Tussendoor speelt Unruh een vocale glansrol.
Na de onvermijdelijke ondergang van de Pequod met zijn voltallige bemanning, met uitzondering van Ishmael, krijgen we een retrospectieve epiloog van David Myers op piano, prachtig terzijde gestaan door Bernard op zijn bas.

Op cd 2 staan, onder de titel Undercover Deux, een aantal covers van nummers uit de jaren zeventig. Bernard heeft ervoor gekozen om zo dicht mogelijk bij het origineel te blijven en ze in het authentieke geluidsbeeld op te nemen, waardoor ze allemaal nogal vintage klinken.
In het geval van Anthem (Rush) en Foreplay/Long Time (Boston) is dat zeer uitdagend voor de zangers Sean Francis en Len Audsley, maar ze blijven goed overeind.
Voor alle covers geldt dat ze uiterst professioneel worden uitgevoerd, maar ik wil toch wel weer de loftrompet afsteken voor Unruh, want die zet in  In The Dead Of Night (U.K.) op drums een werkelijk ontketende Bill Bruford neer. Persoonlijk vind ik het jammer dat Bernard hier de toetsen erg ver terug in de mix heeft gezet.
Grote lof verdient de uitvoering van Race With The Devil On A Spanish Highway van Al Dimeola, een heerlijke instrumentale tour de force.
Maar bij Bernard mag een Italiaanse cover natuurlijk niet ontbreken en daarom een prachtige, dramatische uitvoering van Impressioni Di Settembre van Premiata Forneria Marconi.
Deze “Undercover Deux” sluit af met een indrukwekkend duet van twee basgiganten, Bernard en Michael Manring, dat uiteindelijk uitmondt in een instrumentaal symfonisch prachtstuk. Ze worden daarin fraai bijgestaan door de toetsen van Grieco, de gitaar van Tony Riveryman en de drums van Kimmo Pörsti: Stories Of The Sea, een toepasselijk einde van dit indrukwekkende (dubbel)album.