Even voorstellen: Moray Macdonald en Cephid

Niet iedereen zal je kennen. Kun je ons iets over jezelf en Cephid vertellen?

De meeste mensen kennen mij als sessiemuzikant die keyboards speelt voor progartiesten als That Joe Payne, Kim Seviour en Godsticks. Ik heb altijd mijn eigen muziek gemaakt, maar omdat “Sparks In The Darkness” zo anders is dan al het andere dat ik heb gedaan, wilde ik dat het volledig gescheiden zou zijn van mijn sessiewerk en van de muziek die ik maak als Moray Macdonald. Dus bedacht ik Cephid.

Je hebt onlangs het Cephid-album “Sparks In The Darkness” uitgebracht. Kun je ons er meer over vertellen?

Natuurlijk! Ik heb altijd evenveel van elektronische muziek gehouden als van progrock, maar er zijn zo weinig artiesten die de kloof tussen deze twee werelden kunnen overbruggen. Ik wilde luisteren naar muziek die alle grote melodieën en complexe structuren van progrock bevat, met het klankpalet en de texturen van moderne elektronische muziek en filmmuziek. Ik heb deze muziek nergens kunnen vinden, dus heb ik het zelf gemaakt.

Het maken van dit album heeft een aantal jaren geduurd. Een deel daarvan is ouder werk. Ik heb veel tijd besteed aan het geluid en de stijl van de muziek, zodat je van alle nummers het gevoel hebt dat ze bij elkaar horen. Ik ben erg trots op de manier waarop het nu in elkaar past als één compleet werk, maar elk nummer kan ook op zichzelf staan.

Oorspronkelijk zou het album een puur soloalbum worden waarop ik alles deed, maar toen ik begon te experimenteren met drums, besefte ik dat ik een echte drummer moest vinden. Uiteindelijk heb ik er twee op het album laten spelen, allebei geweldige drummers met verschillende stijlen. Emily Dolan Davies, die onder andere met Bryan Ferry, Kim Wilde en The Darkness heeft gespeeld, speelde op de donkere, meer stemmige nummers. Graham Brown, waarvan ik zeker weet dat veel Progwereld-lezers hem kennen van The Paradox Twin en Grace and Fire, drumt op de proggier tracks. Ik had het geluk om Angel Wolf – Black ook op één nummer te kunnen laten zingen. Ze is vooral bekend als metalzangeres, dus ik was blij dat ze zin had om iets anders te doen.

Ik besefte ook dat ik nooit alles alleen zou kunnen mixen, dus nadat ik geobsedeerd was geraakt door het Kyros-album “Celexa Dreams”, slaagde ik erin Shelby Logan Warne zover te krijgen om te mixen. Ze is ongelooflijk getalenteerd en het album zou zonder haar lang niet zo goed klinken.

Voor de fans van synthesizers: welke synthesizers speel je op “Sparks In The Darkness” en wat is je favoriete synthesizer?

Er staat een enorme mix van verschillende synthesizers op het album. Ik denk dat ik de zachte synthesizers van Arturia Pigments het meest heb gebruikt, omdat deze zo veelzijdig zijn en ik er heel creatief mee kan zijn. Mijn Moog Sub 37 is ook erg prominent aanwezig, ik heb er veel lead- en basgitaarpartijen op gespeeld en het is waarschijnlijk mijn favoriet omdat hij zo praktisch is. Mijn held is de Roland XV-5080. Deze was erg populair in de jaren 90, maar is nog steeds geweldig. Ik gebruikte ook enkele samples van strijkinstrumenten, geïnspireerd door Jean Michel Jarre en Tangerine Dream.


Waar haal jij je inspiratie vandaan en waar luister jij zelf naar?

De wereld is momenteel echt een enge plek. Tussen alle verdeeldheid zaaiende oorlogen en de klimaatcatastrofe voelt het als een gevaarlijke tijd voor de mensheid. Toch geloof ik dat we nog steeds onze problemen kunnen oplossen en een betere wereld kunnen opbouwen. Dat is mijn belangrijkste inspiratiebron voor het album: sprankjes hoop in een donkere wereld.
Wat muziek betreft: ik hou van alles dat grenzen doorbreekt en genres op nieuwe manieren combineert. Frost* en Hybrid zijn altijd favoriet, net als Public Service Broadcasting, maar Kyros is mijn huidige obsessie. Hun album “Mannequin” is ronduit spectaculair.

In de elektronische wereld heeft Jean Michel Jarre een enorme invloed op mij, net als Vangelis. Perturbator’s duistere benadering van synthesizers is zo krachtig, en Hannah Peel en Anna Meredith doen geweldige dingen met synthesizers in de klassieke muziekwereld.

Wat zijn je toekomstplannen?

Ik heb net een remix klaar van de nieuwe single Kleptocracy van Orchestral Manoeuvres in the Dark, deze zou uit moeten zijn tegen de tijd dat je dit leest.

Ik zou “Sparks In The Darkness” ook graag live willen uitvoeren, maar omdat er zoveel elektronische elementen zijn, is dat lastig. Ik ben ervan overtuigd dat het mogelijk is, inclusief een passende licht- en lasershow. De reacties op het album waren zo goed dat ik al een tweede Cephid-album aan het plannen ben.

Wil je iets zeggen tegen de lezers van Progwereld?

Heel erg bedankt voor het ondersteunen van baanbrekende nieuwe muziek! Ik hoop dat je “Sparks In The Darkness” leuk vindt.

Nieuw Dave Bainbridge album verschijnt deze zomer

Dave Bainbridge (ex-Iona, Celestial Fire, Lifesings) werkt momenteel hard aan zijn 5e solo album. Het album zal de titel “On The Edge (of what could be)” krijgen en tegen het einde van deze zomer uitkomen.

De volgende gastmuzikanten zullen op het album te horen zijn:

Simon Phillips (drums en percussie)
Jon Poole (basgitaar)
Sally & Susie Minnear (zang)
Ebony Buckle (zang)
Rachel Walker (zang)
Randy McStine (zang)
Iain Hornal (zang)
Troy Donockley (uilleann pipes, fluit, zang)
David Fitzgerald (saxsofoon, fluit)
Frank van Essen (viool)
Nigel Cameron (fluit, zang)

Volgens Bainbridge belooft het een behoorlijk episch album te worden.
Het album zal naast een standaard editie ook als gelimiteerde boxset uitkomen. Deze is nu al te bestellen. Deze box bevat:

*Kunstkaarten met het artwork van het album
*Beide cd’s van de 2 cd-versie van het album (d.w.z. het album plus een bonus disc)
*Een 3e cd exclusief voor deze release
*Een speciaal boekje met foto’s van de mensen die deze versie hebben besteld
*Gesigneerd certificaat op cd-formaat
*Een korting van 10%, geldig voor een jaar op elk item in de Music Glue winkel

Je kunt deze box in handen krijgen door minimaal $100 te doneren. Voorwaarde is wel dat je lid moet zijn van de Patreon Pagina van Dave Bainbridge.

Waarom ik van Spotify houd én het haat

Ik houd van Spotify! 

Al mijn muziek samen in één intuïtieve app. Een giga muziekbibliotheek die ik overal mee naar toe neem. In de auto, tijdens mijn dagelijkse boswandeling, streamen naar mijn stereo (als de vrouw niet thuis is). Ik kan overal genieten van mijn favoriete muziek.
Dankzij de radio-optie en het feit dat die app mijn smaak steeds beter leert kennen, ontdek ik muziek die ik anders niet snel zou ontdekken. 

Dankzij Spotify is mijn collectie meer compleet dan mijn cd-collectie. Van alle artiesten heb ik opeens alle albums. Ik betaal slechts € 15,- per maand en voor dat bedrag kan mijn hele gezin genieten van muziek. Ik koop nagenoeg geen cd’s meer, want het album verschijnt toch wel op Spotify, en dat kost dus bijna niets. Dat scheelt ook weer cd’s afstoffen. 

Dankzij Spotify maak ik de ene na de andere playlist. Eentje met mijn favoriete albums van dat jaar, eentje voor tijdens het sporten en een lijst met bijvoorbeeld meer rustige nummers voor als ik in de relaxmodus wil. Sinds kort kun je zelfs een dwarsdoorsnede horen van nummers van onze laatste recensies in de Progwereld playlist. Ideaal! 

Ik haat Spotify!

Sinds ik Spotify gebruik, koop ik nagenoeg geen albums meer. De sensatie van het bestellen, wachten op de post en het daadwerkelijke uitpakken is verdwenen. Ik weet dat ik de cd toch niet ga opzetten. Via Spotify beluisteren is immers veel makkelijker. 

Het voelt ergens niet ok. Ik betaal een schijntje en krijg er mega veel voor terug. Ik weet dat de artiest er bijna niets aan overhoudt en dat knaagt. Tegelijk is het leven ook veel duurder geworden en is er minder budget voor ‘luxe uitgaven’ zoals muziek. En als ik dan een album aanschaf, merk ik dat ik het via Spotify beluister en de cd nooit uit de kast trek. Mijn cd-collectie staat prominent in de huiskamer, maar is meer een museumstuk aan het worden. 

Ik zie dat mensen veel minder in muziek investeren in de zin van écht luisteren en vaak luisteren. Er is immers zoveel te ontdekken. Als het ingewikkeld lijkt, wordt het vaak overgeslagen. De sensatie van een album kopen en grijs draaien tot je het volgende kunt kopen is voorbij. In deze tijd waren Yes, Genesis en King Crimson wellicht nooit zo groot geworden als toen. 

Spotify heeft de opwinding van het muziek leren waarderen en aanschaffen voorgoed vergald. Dat tijdperk komt nooit meer terug. 

IQ brengt “The Wake” op vinyl uit

IQ gaat het album “The Wake” op groen vinyl uitbrengen. En er is meer goed nieuws: al hun albums zullen op termijn een lp-release krijgen.

IQ’s tweede album maakte grote indruk toen het oorspronkelijk werd uitgebracht in 1985 en werd een mijlpaal in het proggenre. GEP brengt het album eindelijk opnieuw uit, geperst op een 140gr marmergroene schijf, in een mooie klaphoes met Peter Nicholls’ originele cover art, samen met gloednieuw ondersteunend artwork en voorzien van teksten.

The Wake” is dus de eerste in een reeks heruitgaven van de studioalbums van IQ op vinyl.
Mike Holmes: “De afgelopen jaren hebben we veel van IQ’s vinylalbums voor grof geld zien weggaan op sites als Discogs en eBay en we hebben veel verzoeken gehad voor een heruitgave op vinyl. Veel van deze albums hadden destijds slechts een beperkte oplage, dus we hebben besloten om een speciale editie van alle albums op vinyl te maken, te beginnen met “The Wake”, omdat die het langst niet verkrijgbaar is geweest. De volgende in de reeks zal “Dark Matter” zijn, begin volgend jaar, wat mooi aansluit bij de 20e verjaardag van het album.”

Voor degenen die de hele collectie vinylreleases kopen zal er een deluxe slipcase te koop zijn om de hele collectie in op te bergen.

“The Wake” is vanaf nu te bestellen in de voorverkoop via de GEP online winkel.

The Gilmour Project naar Poppodium De Boerderij

Vrijdag 23 februari 2024 komt er een uniek project naar Poppodium Boerderij. The Gilmour Project is een vijfkoppig all-star-ensemble dat Pink Floyd-klassiekers en David Gilmour’s solo-composities een geheel nieuw en authentiek tintje geven.

De line-up van deze band is:
Gitarist Jeff Pevar (o.a. David Crosby/CPR, Joe Cocker, Ray Charles), Ricki Lee Jones en Marc Cohn.
Bassist en zanger Kasim Sulton van Todd Rundgren’s Utopia, Blue Oyster Cult, Hall & Oates, Cheap Trick, Cyndi Lauper en Joan Jett.
Drummer Prairie Prince speelde met The Tubes, Journey, Todd Rundgren, Blue Floyd, Jefferson Starship, Phil Lesh & Friends, XTC, George Harrison, Chris Isaak en Dick Dale.
Gitarist/zanger Mark Karan stond op het podium met o.a. Bob Weir, RatDog en  The Other Ones.
Toestenist/zanger Scott Guberman werkte eerder met Phil Lesh & Friends, Live Dead ’69 en Keystone Revisited.

Volgens het affiche ‘zijn deze topmuzikanten meesters in improvisatie en zullen ze elkaar muzikale vrijheid gunnen. Daardoor toveren zij op virtuoze wijze eigen versies uit hun hoed. Zij duiken diep in de catalogus van Floyd en Gilmour, maar ook andere verrassende klassieke meesterwerken maken zij zich eigen.’

De voorverkoop is gestart via de website van Poppodium Boerderij.

Win bij ons de Devialet Gemini II Earbuds t.w.v. € 399 euro

In samenwerking met D&D Audio geven wij een setje van de gloednieuwe Devialet Gemini II Earbuds ter waarde van € 399 euro weg. Maar wat krijg je dan precies voor dit bedrag? En is dit kekke koptelefoontje ook het aanschaffen waard? Wij kregen een setje opgestuurd en hebben hem uitgebreid voor je getest.

Het uit Parijs afkomstige merk Devialet bestaat sinds 2007. Ze hadden ooit het doel om de beste en meest efficiënte versterker te ontwikkelen. Dat werd de Devialet D-Premier. Inmiddels hebben ze meer in het assortiment, zoals draadloze speakers en dus de Gemini Earbuds. De hier besproken tweede lijn is in september 2023 uitgebracht.

Eerste indruk
Ik tref een smaakvol doosje aan in de post. De inhoud bestaat uit meerdere lagen. Bovenop zit een mooi laaddoosje waarin de earbuds zitten. Een niveau lager bevinden zich meerdere dopjes in verschillende maten en een (veel te kort) oplaadkabeltje. Ook een snelstartgidsje is aanwezig.

Het doosje doet eveneens dienst als laadstation voor de earbuds. Eenmaal opgeladen kunnen ze 22 uur lang mee volgens de fabrikant. Ik heb ze dagenlang twee tot drie uur per dag in mijn oor gehad en pas na acht dagen gaf het laadstation aan dat ze opgeladen moesten worden. Behoorlijk indrukwekkend.

Het laadstation is stevig en compact en heeft een chique uitstraling. Het apparaatje bevat Bluetooth 5.2. Het koppelen met je smartphone of laptop gaat soepel. Check wel even de snelgids voordat je gaat koppelen. Het gaat namelijk net iets anders dan je wellicht zou denken. Zoals elke man dacht ik geen handleiding nodig te hebben, maar dat was toch wel handig. Daarna was verbinden een fluitje van een cent. Je kunt de buds aan twee apparaten tegelijk koppelen.

Comfort en opties
Het draagcomfort is bijzonder prettig. De siliconen dopjes zitten fijn in je oor. De doppen zelf lijken relatief zwaar, maar eenmaal in je oor voel je daar niets van. Ik heb wel gemerkt dat je ze, eenmaal in je oor, even goed moet aandrukken. Daarna blijven ze behoorlijk goed zitten. Ook tijdens het lopen.

Met je vingertoppen kun je via de dopjes het een en ander besturen. Zo kun je met één keer tappen de muziek op pauze zetten en met twee keer tikken skippen naar het volgende of vorige nummer. Via de intuïtieve Devialet app op je telefoon kun je deze instellingen heel eenvoudig naar je eigen smaak inrichten. Daar kun je ook zien hoe hoog het batterijpercentage nog is.

Geluid
En dan het belangrijkste onderdeel: hoe klinken ze? Nou, ik ben zwaar onder de indruk! Ik bezit zelf een Sony WH-1000XM4 koptelefoon en dat is de beste koop die ik ooit heb gedaan. Maar goed, dat is wel een flink ding op je hoofd. De Devialet Gemini II Earbuds hebben een prachtig transparant geluid met geweldige bastonen.

Ik begin met het nummer Aeon Blue van het live album “Hexahedron” van Ulver. Een nummer waarin bijzonder veel gebeurt en dat een diepe beat bevat. Ik zie kippenvel op mijn armen verschijnen. Wat een geluid! De kleinste details komen uitstekend uit de verf en de beat knalt eruit zonder dominant te worden.

De echte proof of the pudding is natuurlijk de nieuwe Steven Wilson, “The Harmony Codex”. Gemaakt voor (en door) audiofielen. Die klinkt fenomenaal op deze koptelefoon. Op mijn Sony klinkt hij nog beter, maar voor een stel kleine earbuds is de kwaliteit van het geluid ronduit geweldig. Je kunt via de app van Devialet met de equalizer zaken naar je eigen smaak bijstellen, maar het ‘standaard’ geluid vind ik al top.

Active Noice Cancelling en bellen
De Gemini II bevat ANC oftewel Active Noise Cancelling. Tijdens een wandeling probeer ik hem voor het eerst uit. Het knerpende grind onder mijn voeten valt opeens weg en het verkeer hoor ik amper meer. Mijn auto maakt behoorlijk herrie, maar zodra ik de ANC aanzet verandert dat geluid in een zacht gezoef. Het lijkt wel of ik opeens in een BMW rijd. Wanneer ik echter het raampje van mijn auto een klein stukje open zet gaat het mis. Er komt een tik in mijn oren die gewoon pijn doet. Ook als ik flink in de wind loop, ervaar ik die tik. Die is echt niet tof. Zodra ik de ANC uitschakel heb ik er geen last meer van.

Het apparaatje bevat ook Active Wind Reduction, die ervoor moet zorgen dat ik buiten niet de wind in mijn koptelefoon hoor suizen. Die optie is niet zo sterk ontwikkeld als bij bijvoorbeeld de Sony, maar is zeker acceptabel.

Uiteraard kun je ook bellen met deze earbuds. Dat gaat bijzonder soepel. Aan iedereen die belde vroeg ik “kun je me zo goed horen?” of “hoor je dat ik nu in de auto zit?” De reacties waren alle positief. Er wordt wel iets gemerkt van het verkeer op de achtergrond, maar niet dominant.

Conclusie
De Devialet Gemini II Earbuds hebben mij in positieve zin verrast. De minpunten, ANC en Wind Reductie, zijn voor verbetering vatbaar, maar vallen in het niet bij de voordelen. Dat zijn de enorm lange batterijduur, het draagcomfort en vooral de kwaliteit van het geluid. Daarbij ben ik persoonlijk wel gevoelig voor de chique uitstraling. € 399 is heel veel geld, maar je krijgt er wel heel veel kwaliteit voor terug.

Gelukkig kun je ook een setje (in het zwart) bij ons winnen. Dat doen we in samenwerking met D&D Audio. Klik daarvoor op deze link. De winnaar krijgt persoonlijk bericht.

Na 10 jaar nieuw Moon Safari album

Het Zweedse Moon Safari timmerde tussen 2005 en 2013 enorm aan de weg. Ze brachten vier studioalbums uit, twee ep’s en een livealbum. Maar na Himlabacken Vol.1 werd het ijzig stil rond de band. Maar nu wordt de stilte doorbroken en kondigt de band het tweede deel van Himlabacken aan.

Over de reden van de stilte wil de band niet heel veel kwijt: “We hebben er tien jaar over gedaan, om een miljoen verschillende redenen. We zullen je niet vervelen met al deze redenen. Laten we zeggen dat het voor een band die de wonderen van de jeugd viert zoals wij, onmogelijk zou zijn geweest om het tempo dat we tot 2014 hadden vol te houden. We hadden vier kinderen toen Himlabacken Vol. 1 uitkwam. Nu zijn dat er 16. Kijken hoe deze kinderen lachen, spelen en zich verwonderen over de eenvoudige dingen in het leven, daar draait het eigenlijk allemaal om en dat heeft veel van onze tijd in beslag genomen. En terecht.”

Himlabacken Vol.2 zal op 8 december van dit jaar uitkomen op het eigen label Blomljud Records en bevat negen nieuwe tracks.

De band is helder over wat we mogen verwachten: “We komen terug met een album waarvan we weten dat het een waardige comeback is, vol met onze eigen speciale symfonische rock die we in 20 jaar hebben gecultiveerd als tegengif voor de lange donkere winters in het noorden van Zweden, met die kenmerkende, vocal harmonies, opzwepende melodieën en soulvolle romantische teksten. Met de toevoeging van ex-Black Bonzo drummer Mikael Israelsson aan de band hebben we de basislaag van ons geluid totaal vernieuwd en versterkt, strakker gemaakt, en die verschuiving is voelbaar in al onze arrangementen”.

De tracklist:
1. 198X (Heaven Hill)
2. Between the Devil and Me
3. Emma, Come On
4. A Lifetime to Learn How To Love
5. Beyond the Blue
6. Blood Moon
7. Teen Angel Meets The Apocalypse
8. Forever, For You
9. Epilog

Het stokje

Bij elke Olympische Spelen vind ik de estafette altijd het meest spannend om naar te kijken. Atleten hebben hier vier jaar op getraind en er alles voor gedaan en gelaten. Toch gaat het vaak mis. In 90% van de gevallen heeft dat te maken met het doorgeven van het stokje. In de zogenaamde ’20 meter zone’ hebben de atleten de tijd om het stokje door te geven. Degene die het stokje overneemt moet niet te vroeg starten en de vorige renner moet het stokje op het juiste moment afgeven. De ontvanger is al aan het rennen en moet dus voelen wanneer het stokje in de hand wordt gelegd. Heel complex, in heel weinig tijd, met een hele hoge snelheid. Er is een mooie metafoor uit ontstaan; de boel overdragen.

In de winter van 2022 heb ik besloten dat ik bij Progwereld het stokje ga overgeven. Ik merk dat 22 jaar de kar trekken voor mij lang genoeg is geweest. Ik merk dat het tijd wordt voor wat nieuw elan en voor nieuw vuur. Progwereld gaat als werk voelen en dat is in die 22 jaar niet eerder gebeurd. Mensen vroegen mij weleens of ik met de site ook mijn geld zou willen verdienen. Dat heb ik altijd een schrikbarend idee gevonden. Progwereld is passie, plezier en hobby en dat moet het blijven.

Ik merk ook, en ik voel me een beetje een zuurpruim als ik dit zeg, dat steeds minder nieuwe muziek me weet te raken. Ik grijp liever terug op oude bekenden dan dat ik investeer in nieuw werk. Laten we het een progdip noemen. Wist je dat een progdip de meest voorkomende reden is waarom recensenten in het verleden zijn gestopt? De albums die je moet bespreken moet je luisteren. Aan de albums die je zou willen luisteren kom je dan niet toe. Dat kan gaan knellen.

De progdip bespeurde ik al eerder. Dat is ook een van de redenen dat ik na zeven jaar ben gestopt met Symfo Mania op de radio. Verder krijg ik het steeds drukker met mijn bedrijf, ga ik verhuizen en wil ik minder tijd achter de laptop besteden.

En, om misverstanden te voorkomen, dit is geen afscheid! Ik blijf als recensent betrokken. Ook zal ik voorzitter worden van de Stichting Progwereld die nu in oprichting is. Ik laat mijn kindje niet helemaal los. Voor al het andere heeft collega Hans Ravensbergen het stokje overgenomen. Dat ging heel soepel en dat zonder te oefenen. Hij is al in volle vaart aan het draven terwijl ik rustig uitloop en nog wat rek- en strekoefeningen doe. Kijk hem eens gaan. Hij gaat het geweldig doen. Met zijn kennis en kunde geeft hij dat stokje voorlopig niet meer uit handen.

Nieuwe ‘supergroep’ TEMIC komt met eerste release

TEMIC presenteert in november zijn debuutalbum “Terror Management Theory”, maar deze muzikanten zijn niet bepaald nieuw in de scene. Zo hebben ze eerder gespeeld met Devin Townsend, Mike Portnoy’s Shattered Fortress, Neal Morse, Haken, en Maraton. Maar pas toen de wereld stilviel in 2020, begonnen toetsenist Diego Tejedia (ex-Haken) en gitarist Eric Gillette (Neal Morse) samen een band.

Hun idee was niet bepaald eenvoudig: hun liefde voor high-energy elektronica en pakkende melodieën orkestreren in een moderne progmetalband. Maar door zanger Fredrik Klemp en Simen Sandnes op drums aan te trekken, slaagden zij er naar eigen zeggen in om dat concept tot een goed einde te brengen.

Het album zal op 17 november 2023 uitkomen bij Season Of Mist. De eerste single Count Your Losses kun je hieronder beluisteren en belooft veel goeds.




Bezetting:
Fredrik Bergersen: zang
Eric Gillette: gitaar
Simen Sandnes: drums en percussie
Diego Tejeida:  toetsen

Nummers:
TMT (2:02)
Through the Sands of Time (7:01)
Falling Away (4:57)
Count Your Losses (6:13)
Skeletons (7:00)
Acts of Violence (5:52)
Friendly Fire (5:57)
Paradigm (6:33)
Once More (5:45)
Mothallah (7:26)

Northern Prog Festival viert tweede lustrum

Op zaterdag 4 november 2023 vindt het 10e Northern Prog Festival plaats in De Uthof in Siegerswoude.

Het begon allemaal op 12 oktober 2013, toen de leden van Leap Day het stokje van ProgFarm in de Harmsdobbe in Bakkeveen overnamen.

Sindsdien hebben ze 34 bands mogen ontvangen, waaronder tien uit het Verenigd Koninkrijk, Polen, Italië, Duitsland en Estland, maar ook 24 bands van eigen bodem. Leap Day was als organiserende band bij alle edities van de partij.

En nu gaan ze hun tweede lustrum vieren. Op zaterdag 4 november 2023 kun je genieten van de Nederlandse bands Vault, Leap Day en Mangrove en Mad Fellaz uit Italië.

Kaarten zijn vanaf nu te koop. Kijk op www.northernprog.nl voor meer informatie.

Send this to a friend