Interview Oak, de stille rebellie van muziek als therapie

Na vier jaar wachten is er dan eindelijk een nieuw Oak album. Een album met een zwaar thema en veel muzikale diepgang. Een echte groeiplaat. Een plaat waar ik graag meer over wil horen. Ik maakte een Skype afspraak met zanger Simen Valldal Johannessen. Het werd een mooi, persoonlijk en diepgaand gesprek tussen twee introverte persoonlijkheden.

Hoe kijk je terug op “False Memory Archive”?

Voor ons was dat album een flinke stap in de goede richting. Qua componeren en productie hebben we mooie stappen gezet. Aan de andere kant spelen we die nummers nu al vier jaar, dus het werd ook wel tijd voor iets nieuws, alhoewel we nog altijd graag songs van het vorige album spelen. Helaas heeft het veel langer geduurd met dit nieuwe album dan we hadden voorzien.

Dat kun je wel zeggen. In maart 2021 had ik een interview met Ole Michael Bjorndal over zijn Caligonaut album en toen vertelde hij mij dat hij de week ervoor een partij voor jullie had ingespeeld. Een maand later verscheen er een post op jullie Instagram dat de opnames klaar waren. Wat is er in die anderhalf jaar gebeurd?

We waren inderdaad rond die tijd wel klaar en we hadden met een bepaald persoon afgesproken dat hij het album zou mixen en masteren. Door redelijk onbekende redenen hebben uiteindelijk drie mensen die klus proberen te klaren. We kwamen er met hen gewoon niet uit. Zij bekeken het album vanuit een ander perspectief dan wij. Geen ruzies of verwijten hoor, maar wij hadden wel specifieke ideeën over hoe het album moest klinken. Toen David Castillo het eerste nummer had afgerond wisten we meteen dat het goed zat. Daarna moesten wij nog wat puntjes op de i zetten en ging de mastertape naar Karisma. Daarna is het wachten op het persen van de vinyl en de cd’s. Al met al heeft dat een jaar geduurd sinds de opnames.

Het album gaat over zaken als depressie en zelfdoding. Stevige thema’s. Vanwaar deze keuze?

Ik denk dat een substantieel deel van onze teksten hier al over gingen, maar niet zo recht in je gezicht als op dit album. We wilden nu echt doorpakken met dit thema en als het ware de vinger in de wond steken. Sommige mensen zullen het controversieel noemen, maar wij wilden het graag oppakken. In de voorbereiding hebben we ook met professionals zoals psychologen gesproken en met organisaties die zich inzetten voor mensen die een geliefde zijn verloren door zelfdoding.

We hebben het handschrift van twee afscheidsbrieven gebruikt in het artwork. De titel van het album is hiermee geschreven en de tracklist op de achterzijde. Ja, het is een donker thema, maar wij wilden daar artistiek en maatschappelijk onze aandacht op richten. We willen ook dat mensen hiernaar gaan vragen. Het thema mag nog veel meer uit de taboesfeer. We hopen dat mensen die het herkennen ook hulp gaan zoeken.

Is dit dan ook een thema dat jou en/of je bandmaten raakt?

Voor mij absoluut. Ik ben daar in eerdere interviews ook eerlijk in geweest. Ik ben een aantal jaar geleden met medicatie begonnen. Ik dacht eerst dat het schrijven en maken van muziek voor mij voldoende therapie was. Pas na een aantal jaren moest ik toegeven dat dit niet voldoende was. Medicatie en therapie hebben mij veel geholpen.

Hoe is het dan voor jou om zoiets kwetsbaars met de wereld te delen?

Het heeft wel een tijd geduurd voor ik daar klaar voor was. Maar toen we werkten aan dit album, voelde het voor mij verkeerd om niet mijn eigen ervaringen erin te verwerken. Dat zou nep aanvoelen. Het zou voor mij niet eerlijk zijn als ik hierin niet persoonlijk zou worden. Ik wil er liever open over zijn.

Hoe was het om de teksten voor dit album te schrijven?

Dat was een ingewikkeld proces. Hoe zorg je dat de boodschap goed overkomt zonder in clichés te stappen? Ik heb geprobeerd de teksten als poëzie te schrijven. Maar ook dat is lastig. Als het totaal niet te volgen is, dan heb je het niet goed gedaan. Maar als je teksten te simpel zijn doe je het ook niet goed. De teksten moeten ook een bepaalde flow hebben en ook een soort rijm. Dat is een moeilijke balans. Ik heb er echt twee jaar mee geworsteld. Soms was er geen inspiratie en moet je wachten.

Wil je dan vooral bewustwording creëren met dit album of mensen die dit herkennen bemoedigen?

Eigenlijk beide. Bewustwording is absoluut belangrijk, maar ook het niet mooier maken dan wat het is. We zijn de afgelopen jaren best vaak aangesproken door mensen die ons vertelden met depressie te kampen, die steun haalden uit onze muziek. Het is fijn dat ze dat delen, maar wij willen mensen vooral op het hart drukken om hulp te zoeken. Met dit album willen we mensen laten weten dat ze niet alleen staan en dat heel veel mensen hiermee worstelen.

Het grootste deel van de mensen die naar onze muziek luistert zijn mannen tussen de 35 en 60 jaar. Dat is ook de groep waarin de meeste depressies voorkomen en volgens de statistieken het hoogste aantal zelfdodingen.

Ik vind zelf de teksten erg beeldend en vol metaforen. Kun je van een aantal nummers wat meer toelichten waar ze over gaan?

Oké, pittig, maar we kunnen er wel een paar uitpikken. De track Quiet Rebellion… o man, dit is lastig uitleggen… Er zit een soort van lijn door het album en deze song gaat vooral over het feit dat je niet alleen staat als je hier last van hebt. Paperwings, het langste nummer van het album, is echt zwaarder materiaal. Het gaat feitelijk over wat er in je hoofd afspeelt als je op de rand staat en moet besluiten of je zult springen of niet. Dat nummer grijpt trouwens ook terug op ons “Lighthouse” album waarbij een deel van de teksten letterlijk overgenomen zijn van het nummer Perceiving Red.

Sunday 8 Am gaat meer over algemene gevoelens van angst en wanhoop waar een man mee worstelt. Deze persoon voelt zich nutteloos en slaat zichzelf met die gedachten om de oren. Het laatste nummer, Guest Of Honour, gaat over verslaving, bijvoorbeeld drank en/of drugs, maar ook over donkere gedachten. Iedereen kan ervoor zichzelf uithalen waar het over zou gaan. De zin ‘I’ll let you in, to take me out’ kun je op beide thema’s toepassen.

Als je het album op de koptelefoon beluistert, hoor je in Highest Tower, Deepest Well en in Dreamless Sleep een subtiele growl. In Paperwings komt die growl (grunt) er in al zijn kracht uit. Is dat om te symboliseren dat ‘het monster’ altijd op de loer ligt?

Ja, dat klopt. We waren van tevoren heel benieuwd hoe de fans zullen reageren op dat grunt- en growl stukje in Paperwings. Maar die growl die je inderdaad subtiel hoort is ook iets van een storm die eraan komt; een donker voorgevoel. Toen ik de grunts opnam voor dat nummer, zetten we een kort clipje hiervan op Instagram, heel veel mensen smeekten ons om niet kant op te gaan, haha. Maar in dat nummer was het nodig. Mensen hoeven niet bang te zijn dat onze stijl is aangepast.

In het refrein van Highest Tower, Deepest Well zing je ‘how did we end up whispering. Bowing our heads and giving in’. Dat klinkt als iets van een aanklacht. Waar is het tegen gericht?

In de teksten zit ook hier en daar wel iets politieks en dat is in dit refrein ook het geval. Het gaat over dat de stemmen van redelijkheid als eerste verstillen als het gaat om polarisatie. De meer stille mensen, die vaak de meest gevoelige en waardevolle gedachten hebben, trekken zich dan als eerste terug. Zij maken dan geen deel meer uit van de discussie, terwijl hun inbreng zo waardevol is. Het is vooral een aanklacht tegen hoe mensen online met elkaar omgaan.


Ik hoor volgens mij een morsecode in het nummer Demagogue Communion, klopt dat? En wat zegt het?

Ja, dat klopt. Het is dezelfde morsecode die ook op ons “Lighthouse” album is te horen, maar daarin zit de code veel meer verborgen dan in dit nummer. De jongens hebben het erin gestopt toen ik niet in de studio was. Het is eigenlijk een grap. Soms zijn we zo serieus bezig dat een grapje wel op zijn plaats is, dat haalt de druk er even af. Ik ga je ook niet vertellen wat het zegt, dat mag de luisteraar zelf uitzoeken…

Paperwings is zonder twijfel het meest intense nummer van het album. Het heeft iets beangstigends en het gaat behoorlijk onder je huid zitten. Hoe hebben jullie dit nummer benaderd?

Eigenlijk bestaat het uit meerdere onderdelen. Het begon met de donkere baslijn die ik had bedacht. De baslijn heeft iets weg van de hiphop stijl, dat vonden we erg goed passen. De inspiratie kwam door het luisteren naar DNA van Kendrick Lamar. Dat drum’n bass geluid hoor je niet vaak in progrock. Wij vonden het hier goed passen. Het tweede deel is een soort nieuwe versie van The Lights van het vorige album, het heeft hetzelfde gevoel. Het vocale gedeelte dat twee keer terugkomt, hebben we drie keer herschreven voordat we tevreden waren. We wilden later in het nummer terugkeren naar de baslijn van het begin. We hebben dat gedaan door die baslijn nu door de gitaar te laten spelen. En het heeft een zwaar einde. Daarom wilden we het album ook niet afsluiten met Paperwings. Je wilt mensen daar niet mee achterlaten.

Er zit ook prominent een sample in waarin je als het ware in slaap wordt gesust. Daarna knallen jouw grunts erin. Is dat om te symboliseren dat zelfs als alles rustig lijkt, het ‘monster’ ineens kan verschijnen?

Ja, dat is wel wat we wilden overbrengen. Als je met depressie kamt gebeurt er zoveel met je gevoelens. Die gaan alle kanten op. Net wanneer je denkt dat het verbetert kun je weer helemaal terug geslingerd worden en sta je voor je gevoel weer aan het begin. Wat je ook besluit te doen, je hebt geen regie meer. Daar gaat dit stuk over. De sample zelf is een oude opname uit de jaren ’60 en gaat over iemand die onder hypnose wordt gebracht. Achteraf vinden wij dat de sample net iets te hard in de mix zit. We hadden liever gehad dat hij iets minder prominent aanwezig was.




Wist je van jezelf dat je kon grunten?

Ja, ik vond het leuk om weer eens te doen. Ik heb zo’n twaalf jaar geleden in een deathmetal bandje gespeeld en daar deed ik het ook wel eens. Ik vind niet dat ik er erg goed in ben, maar het ging vooral om het effect. Ik denk dat grunten niet bepaald gezond is voor je stembanden (lacht).

Je zou het live wel doen?

Ja, zeker.

Waar(in) zit voor jou de hoop in dit album?

Het is zeker een donkerder album dan zijn voorgangers. De sample waar we het net over hadden is zeker ook bedoeld als een kiem van hoop. De boodschap van hoop zit deze keer meer in de instrumentale delen van de muziek dan in de teksten.

Wat zijn jullie toekomstplannen? En mogen we jullie weer voor een optreden in Nederland verwachten?

Dat laatste hopen wij heel erg. We hopen dat promotors en zaaldirecteuren zich bij ons melden. We hebben al eens in Poppodium Boerderij opgetreden en dat vonden we super. We zijn denk ik nog niet groot genoeg om een eigen tour te organiseren, we zouden graag bij een andere band aanhaken of spelen op festivals.

Door de vertragingen met dit album zijn we maar alvast begonnen met het schrijven van een volgend album en die is al bijna af. Van de zeven tracks hebben we van zes al de vocalen opgenomen. In december gaan we de drum- en baspartijen opnemen. Dus daar is veel tijd in gaan zitten. Het is de bedoeling dat dat album in oktober of november 2023 gaat uitkomen.

Op “The Quiet Rebellion Of Compromise” staat het nummer Highest Tower, Deepest Well. De basis voor dat nummer werd twaalf jaar geleden al gelegd. Maar het eindigde op de plank. Nu vonden we het tijd om het nummer verder uit te werken. Op het album dat we in 2023 willen uitbrengen staat een nummer dat we destijds voor ons debuutalbum “Lighthouse” schreven, maar uiteindelijk niet vonden passen. Maar op dit komende album past het geweldig.

Wat kunnen we verwachten van dat album?

Ik denk dat enkele nummers een iets meer folky insteek hebben en we hebben heel veel tijd en aandacht besteed aan de vocale harmonieën. Het is een mooie voorzetting van het album dat we nu hebben uitgebracht.

Interne Progwereld memo

Beste teamleden,

Er moet mij iets van het hart. We zijn een hecht collectief van progliefhebbers en zetten ons met hart en ziel in om onze lezers te informeren en te enthousiasmeren. En dat doen we volgens mij goed. Onderling hebben we nog wel eens discussies over wat wel en niet prog is en dat houdt ons scherp.

In het afgelopen jaar werden deze discussies wel eens monddood gemaakt met de opmerking “het blijft een persoonlijke smaak”. Smaak. Ik vind het een leeg woord. Evenals het woord ‘respect’ dat te pas en te onpas in de maatschappij wordt gebruikt. De een vindt de nieuwe Porcupine Tree geweldig en de ander zegt er niet eens aan te willen beginnen. Als er dan kritische vragen worden gesteld, wordt het afgedaan met het ‘smaak argument’.

Dit doet mij terugdenken aan 2018. In dat jaar kwam Oak op de proppen met het album “False Memory Archive”. Ik baal achteraf van mijn recensie van dat album. Die is namelijk veel te bescheiden. Het album is zo ongekend goed, ik draai het nog steeds twee tot drie keer per maand. Oak is de formatie die, sinds ik met Progwereld begon in 2001, het meest indruk op mij heeft gemaakt.

Wie schets mijn verbazing? Niemand binnen het team zet dat album in zijn top 10 van 2018. Dan begin je als recensent toch aan jezelf te twijfelen. Ben ik dan gek? Luister ik anders dan jullie? Ik heb destijds een aantal goede vrienden op het album gewezen en allemaal waren ze diep onder de indruk.
Jullie weten zo’n beetje alles over de progressieve rock en jullie kennen je klassiekers. Wat maakt dan dat jullie dat album links lieten liggen? Daarmee hebben jullie jezelf tekortgedaan. En mij gekwetst. En kom nu niet met het ‘smaak argument’, want dat album is briljant. Ja, briljant.

Ik schrijf deze interne memo omdat in november Oak met een nieuw album komt. Ik heb hem al in mijn bezit. Het is niet voor te stellen, maar dat album is minstens zo goed. Gelaagd, intens, diepgravend, coherent en maatschappelijk actueel. Het is ongekend wat dit jonge viertal aan levenservaring in hun muziek weet in te brengen.

Ik zag de eerste recensie al in een magazine voorbij komen. Nietszeggend en je weet gewoon dat de schrijver er niet meer dan één keer naar geluisterd heeft. Ik kan me daar kwaad over maken. Zo doen we dat hier niet.

Het gaat me niet weer overkomen dat straks bij het maken van de jaarlijstjes niemand dit album noemt. Ik wil niet nog een keer voor paal staan. Ik heb jullie hoog in het vaandel staan, dus houd dat zo. Geen gezeik over dat het een kwestie van smaak is. Laat de lezers zien dat je écht smaak hebt en neem dit album op in je top 10 aan het einde van dit jaar.

Nogmaals, ik heb geen zin in discussie, je schikt je maar gewoon. Als je dit album niet kunt waarderen, dan vraag ik me af wat je hier nog te zoeken hebt. Misschien moet je daar eens over nadenken.

Riverside maakt details nieuwe album bekend

Het achtste Riverside album gaat op 20 januari 2023 uitkomen bij Insideout records. Het nieuwe album krijgt de titel “ID.Entity” en bevat zeven nieuwe nummers. Het is de opvolger van “Wasteland” die in 2018 uitkwam. Op het nieuwe album keert de band volgens Mariusz Duda terug naar hun progrock roots.

De eerste single “I’m Done With You” is nu te beluisteren. Mariusz Duda vertelt hierover:
We leven in tijden van woede en hulpeloosheid. In tijden gedomineerd door Big Tech bedrijven, populisten, samenzweringstheorieën, haat, hebzuchtige bedrijven waardoor de planeet en de menselijke natuur versneld sterven. We leven in tijden waarin een land uit het niets een ander land kan aanvallen, gewoon omdat ze denken dat ze iets meer verdienen. Deze dagen is het gewoon moeilijk om alleen te zingen over liefde, vriendschap en ontsnappingen in denkbeeldige werelden. “I’m Done With You” gaat over woede en frustratie!




Het album zal verkrijgbaar zijn in de volgende formaten:
– Ltd. Deluxe 2CD+Blu-ray Artbook
(Disc 1: Album, Disc 2: 4 bonustracks, Blu-ray:  9 albumtracks in Dolby Atmos, 5.1 en 24bit HighRes Audio mix versies)
– Ltd. 2CD Mediabook (Disc 1: Album, Disc 2: 4 bonustracks)
– CD Jewelcase
– Deluxe digitaal album (inclusief 4 bonustracks)
– Digitaal album

De vinyl versie van het album wordt geleverd als Gatefold 2LP (Met de bonustracks “Age of Anger” en “Together Again” op kant D) in de volgende varianten:
– Zwart vinyl: Alle verkooppunten
– Oranje vinyl: Alle verkooppunten
– Wit vinyl: 500x exemplaren via JPC & Burning Shed
– Geel vinyl: 500x exemplaren via EMP & Just For Kicks
– Hemelsblauw vinyl: 600x exemplaren via Laser’s Edge & CM Distro/Webshop Europe

En dan nog de tracklist:
1. Friend or Foe? (07:29)
2. Landmine Blast (04:50)
3. Big Tech Brother (07:24)
4. Post-Truth (05:37)
5. The Place Where I Belong (13:16)
6. I’m Done With You (05:52)
7. Self-Aware (8:43)

Xymphonia viert jubileum met gratis concert Leap Day

Eerder dit jaar bereikte Xymphonia, het programma over symfonische en progressieve rock op de lokale omroep AAFM in Almelo, de bijzondere mijlpaal van de 1500ste uitzending en om dat te vieren zal op zondagmiddag 30 oktober de Nederlandse band Leap Day een GRATIS toegankelijk concert verzorgen in de theaterzaal Hof 88 in Almelo. En ja, het optreden is echt gratis maar er dient wel een kaartje te worden gereserveerd via de website van Hof 88.

Leap Day zal die middag diverse nummers ten gehore brengen van het eerder dit jaar verschenen “Treehouse”. Dit is alweer het vijfde studioalbum van de in 2008 opgerichte band, met als oerleden drummer Koen Roozen, gitarist Eddie Mulder (beide tevens bekend van Flamborough Head) en toetsenistentandem Gert van Engelenburg en Derk Evert Waalkens, met op dit album voor het eerst bassist Harry Scholing en zanger Hans Kuypers. Leap Day staat garant voor gloedvolle symfonische rock, waarbij de tekstuele inhoud met evenveel zorg is doordacht als de muziek. Dat heeft geresulteerd in waardering vanuit alle windstreken, met o.a. dit jaar optredens in Polen en op het belangwekkende Britse festival Summer’s End, dat twee weken voor het concert in Almelo plaatsvindt.

Sinds januari 1993 is Xymphonia het programma over symfonische en progressieve rock op de lokale omroep AAFM in Almelo. Ron Lammers begon het programma in zijn eentje, maar al vlot kreeg hij hulp van René Yedema. Een jaar later traden Herman Beunk en Aldwin Gerritsen toe tot de redactie. In 1997, toen Ron Lammers wegens verhuizing inmiddels de presentatie had opgegeven, werden Christian Bekhuis en Maurice Dam ook vaste redactieleden. Door de jaren heen is Xymphonia een vaste waarde geworden, niet alleen bij AAFM maar ook in de Nederlandse progrockscene. Xymphonia verkent daarbij al jaren heel bewust de grenzen van het genre, zonder overigens de puur symfonische rockklassiekers volledig uit het oog te verliezen. Dat houdt in dat er veel aandacht is voor nieuwe releases van opkomende bands en artiesten, maar dat ook de grote bekende namen als Pink Floyd, Yes, Genesis, Marillion en moderne bands als Porcupine Tree, Opeth en Riverside aandacht krijgen. De uitstapjes richting progressieve pop en singer-songwritermuziek, AOR, postrock, elektronische muziek, jazzrock en progmetal maken van Xymphonia meer dan een standaard symfoprogramma. Het programma is iedere zondagavond te beluisteren tussen 20:00 en 22:00 uur via AAFM en daarna gedurende de hele week via de website van AAFM.

Xymphonia is erg vereerd met het feit dat we met medewerking van Hof 88 en AAFM deze Friese band in de intieme setting van de Herman Finkers Zaal kunnen presenteren op Almelose bodem, om daarmee onze bijzondere mijlpaal van 1500 wekelijkse uitzendingen en 30 jaar symfonische en progressieve rock op de Almelose radio te kunnen vieren.

Waar: Hof 88, Elisabethhof 4, 7607 ZD Almelo
Wanneer: zondag 30 oktober, aanvang 15:00 uur (zaal open: 14:30 uur)
Website Hof88: www.hof88.nl
Website Leap Day: www.leapday.nl

Nieuw Oak album in november

Maar liefst vier jaar na de release van “False Memory Archive” komt het Noorse Oak eindelijk met details over het nieuwe album én kunnen we de eerste single beluisteren (zie onderaan dit bericht).

Het derde album krijgt de titel “The Quiet Rebellion Of Compromise” en zal op 11 november uitkomen via Karisma Records. In juli 2021 berichtte de band al dat de opname’s waren afgerond. Het proces van mixen en masteren kostte overduidelijk veel tijd.

Over de koers op dit album vertelt de band het volgende: ‘muzikaal gezien is The Quiet Rebellion of Compromise het meest dynamische Oak album tot nu toe, met een breed scala aan invloeden. We bevinden ons nog steeds op het zeer vertrouwde terrein van Oak, maar met wat scherpere kantjes en enkele verrassende wendingen. Na ons vorige album wilde we voor de verandering eens wat kortere nummers schrijven – en eindigde met onze langste nummers tot nu toe.’ Net als op hun andere albums zijn er subtiele hints naar zowel vroegere als toekomstige nummers in het Oak-universum verborgen.

Voor dit album besloot de band te schrijven over een belangrijk en gevoelig onderwerp – zelfmoord en psychische gezondheid in het algemeen. Muziek als kunstvorm kan zeer open zijn voor interpretatie, dus om er zeker van te zijn dat de boodschap overkomt, hebben ze advies gevraagd aan ervaren geleerden over het onderwerp. Het lettertype op de albumhoes is gedeeltelijk gemaakt van het handschrift van twee echte zelfmoordbriefjes, om het concept te onderstrepen. De hoes is gebaseerd op het dodenmasker van L’Inconnue de la Seine, een onbekend verdrinkingsslachtoffer uit 1880 in Parijs…

De tracklist:
1. Highest Tower, Deepest Well
2. Quiet Rebellion
3. Dreamless Sleep
4. Sunday 8 AM
5. Demagogue Communion
6. Paperwings
7. Guest of Honour

Het album komt uit op cd en in een gelimiteerde oplage van 700 exemplaren op wit vinyl. Pre-orders kunnen vanaf nu gedaan worden op hun Bandcamp pagina.




Nieuw avontuur voor Galahad

In 2018 mochten we voor het laatst genieten van een nieuw Galahad album (“Seas Of Change“), maar daar komt nu verandering in. De band kondigt aan dat op 24 oktober het nieuwe album “The Last Great Adventurer” uit zal komen.

Dit wordt het 11e studio album van deze Britse neoproggers. Het werd in de afgelopen jaren in stukken opgenomen onder leiding van producer Karl Groom (Threshold).  “The Last Great Adventurer” is het eerste Galahad studio album met Mark Spencer (Twelfth Night/Alan Reed) op basgitaar. De rest van de band bestaat uit Stu Nicholson (zang), Dean Baker (toetsen), Spencer Luckman (drums) en Lee Abraham (gitaar).

Volgens de band heeft het album een helder hedendaags geluid, maar het bevat ook nog steeds veel knipogen naar het progressieve erfgoed van de band, vooral in het afsluitende titelnummer dat een zeer persoonlijk eerbetoon is aan Stuart’s vader, Bob. Als alles goed gaat komt het album eind dit jaar ook op vinyl uit bij Oskar Productions.

De tracklist:

Galahad: The Last Great Adventurer
1. Alive (8.20)
2.Omega Lights (10.05)
Part One: Λ (Instrumental)
Part Two: Ω
3. Blood Skin and Bone (8.17)
4. Enclosure 1764 (4.07)
5. The Last Great Adventurer (10.35)

CD Bonus Tracks:
6. Normality of Distance (5.50)
7. Another Life Not Lived (7.55)

Het album is vanaf 26 september te bestellen op de Bandcamp pagina van de band.

Nieuw album voor John Holden

De Brit John Holden zal op 30 september zijn nieuwe album “Kintsugi” uitbrengen. De eerste single Flying Train is vanaf nu te horen (zie clip onderaan dit bericht). Naast Holden hoor je op het album bijdragen van o.a. Pete Jones, That Joe Payne, Sally Minnear, Dave Bainbridge, Henry Rogers, Vikram Shankar en Jean Pageu.

Volgens Holden is Kintsugi de Japanse kunst van het repareren van gebroken aardewerk door de breukvlakken te herstellen met goud. “Als filosofie behandelt het breuk en reparatie als deel van de geschiedenis van een object, niet alleen wordt er niet geprobeerd om de schade te verbergen, maar de reparatie wordt letterlijk verlicht. Gebeurtenissen in ons leven vormen wie we zijn. Kintsugi leert ons dat wanneer we denken dat we gebroken zijn, we de stukken kunnen oprapen en ze met hulp weer in elkaar kunnen zetten, soms worden we er sterker door. We kunnen leren de gebreken te omarmen en met tijd en genezing, spiritueel gerepareerd worden.”

De tracklist is ook bekend:
1. Achilles
2. Ringing The Changes
3. Kintsugi
4. Flying Train
5. Xenos
6. Against The Tide
7. Peggy’s Cove
8. Building Heaven

Het album kan vanaf nu besteld worden op de site van John Holden.




Interview Esthesis: De tegenovergestelde kant op

In 2020 wist het Franse Esthesis ons te verrassen met het debuutalbum “The Awakening”. Na twee jaar keert de band terug met “Watching Worlds Collide” en gooit het daarin verrassend (goed) over een andere brug. Dat vraagt om uitleg. Aurélien Goude, bandleider en verantwoordelijk voor alle muziek en teksten, staat Maarten Goossensen te woord.

 

Hoe kijk je nu terug op het album “The Awakening”?

Ik ben nog steeds trots op de plaat. Het was mijn debuutalbum en veel van de nummers waren geschreven tussen 2013 en 2016, toen ik nog student was. Echt, ik hou nog steeds van ze allemaal. Maar, en dat is waarom “Watching Worlds Collide” zo anders klinkt dan “The Awakening”, het was nogal een vintage plaat. Het geluid was niet echt massief, er waren veel Moog en lap steel solo’s, en het was heel smooth en sfeervol. Maar je kunt er niet op headbangen. Het spelen van de “The Awakening” nummers tijdens onze eerste tournee deed me realiseren dat ik een meer groovy geluid wilde op de volgende plaat. Ik zie het als een echte aanvulling.

Het nieuwe geluid op “Watching Worlds Collide” was mij direct opgevallen. Dat was een bewuste keuze dus?

Absoluut. In feite wilde ik een groovy plaat, precies tegenovergestelde van “The Awakening”. In
“Watching Worlds Collide”, zijn de filmische elementen nog meeslepender en het toevoegen van de koperblazers heeft veel geholpen. Het bevat meer textuur en vocale harmonieën. Het geluid is moderner met de elektronische elementen, ik hou ook van dat muziekgenre.

Sommige mensen zijn misschien een beetje verrast of geschokt door het feit dat we zo ver weg zijn gegaan van de Pink Floyd stijl. Ik weet dat het een van de vergelijkingen was die het meest naar boven kwam met “The Awakening”, maar ik weiger me te verbinden aan één muziekstijl. Dat is wat ik zo goed vind aan progressieve muziek. Ik ben het helemaal eens met artiesten die wilden evolueren gedurende hun carrière zoals David Bowie, Thom Yorke, Kate Bush, Steven Wilson en Talk Talk. Ik zal hetzelfde blijven doen met Esthesis. Het derde album, waar ik al aan begonnen ben, zal ook weer heel anders zijn. Veel meer Electro en Industrial, een beetje zoals Bjork, Portishead en Nine Inch Nails.

Ik vind de ritmesectie echt indrukwekkend. Schrijf je alle partijen uit, of is dit meer groepswerk?

Evenals bij “The Awakening”, heb ik alle muziek en teksten geschreven. Ik heb veel van de drumpartijen gecomponeerd en de helft van de baspartijen, maar Marc en Arnaud hebben de nummers opnieuw gearrangeerd met hun persoonlijke touch. Ze hebben geweldig werk geleverd op deze plaat. Zo ook Baptiste op gitaar. Ze hadden op dit album meer vrijheid om zich uit te drukken.

Ik vind de toevoeging van de blazerssectie fantastisch. Had je dat meteen vanaf het begin in gedachten?

Dank voor het compliment! Nee, het was niet gepland. Het nummer Place Your Bets gaf me de richting en was het eerste nummer met wat koper elementen. Hoe meer het album vorderde, hoe meer duidelijk werd dat de toon van het album veel meer jazzy zou zijn en dat een kopersectie sectie essentieel was. Het gebruik van koperelementen werd geïnspireerd door componisten als John Barry. Ik ben een grote fan van zijn werk voor James Bond films, zoals Goldfinger, You Only Live Twice en On Her Majesty’s Secret Service. Toen ik een kind was, luisterde ik keer op keer naar deze muziek! Het is duidelijk een van de belangrijkste inspiraties van het album voor mij, net als Goldfrapp en wederom Talk Talk.




Vanwaar deze titel voor het album? En hebben de nummers iets van een overkoepelend thema?

Ik wilde dit keer niet dat de albumtitel hetzelfde zou zijn als een nummer. “Watching Worlds Collide” is afkomstig van een couplet van Through My Lens, het laatste nummer op de plaat. Het is geen conceptalbum, alle nummers gaan over verschillende werelden, sferen, die botsen en elkaar kruisen. Bijvoorbeeld Amber vertelt het verhaal van een man die uren in een auto rijdt en plotseling een vrouw voor hem de straat ziet oversteken. En zo begint het verhaal… Ik schreef veel nummers van de plaat over ontmoetingen of verwachtingen.

Wat vind jij persoonlijk de beste nummers op het album en waarom?

Wat een lastige vraag! Natuurlijk vind ik ze allemaal goed, om veel verschillende redenen en ik ben echt trots op het album, maar ik zou zeggen Through My Lens, Skimming Stones, Place Your Bets en 57th Street.

Through My Lens heeft een zeer persoonlijk geluid, het is misschien wel een van de meest persoonlijke Esthesis tracks ooit. Het heeft een thema dat veel voor me betekent (oorlogsfotografie). Skimming Stones is een minimalistisch nummer. Ik componeerde het in een paar uur en het was als liefde op het eerste gezicht.

Place Your Bets is hét nummer dat de richting van de plaat gaf toen ik het schreef. Zeer jazzy en groovy natuurlijk. Ik hou echt van dit nummer. Het is een brug tussen No Soul To Sell van de vorige plaat en het nieuwe Esthesis geluid dat is ontwikkeld op deze nieuwe plaat. Tenslotte, 57th Street is een soort filmsoundtrack, erg “film noir” en meeslepend. Het vereist meerdere luisterbeurten.

Jullie spelen op 3 september in De Boerderij in Zoetermeer. Wat zijn jullie verwachtingen?

Het wordt een heel interessante show, onze eerste in Nederland en ook onze eerste buiten Frankrijk. We hebben geweldige support en reacties uit Nederland gekregen en ik kan niet wachten om in Poppodium Boerderij te spelen, wat een prachtige zaal is! Het is een geweldige kans. Toen de Boerderij me vertelde dat ze ons wilden hebben voor september 2022, zei ik meteen ja. We zullen een volledige show van anderhalf uur spelen en ik ben er zeker van dat de sfeer heel speciaal zal zijn voor ons allemaal.

Een nieuw album en je bent ook nog je eigen label (Misty Tones) begonnen, je hebt nogal wat ambities. Wat zijn je toekomstplannen?

Veel toeren, dat zeker. Ik heb veel plannen op dit gebied, waaronder toeren in nieuwe landen en steden. Wat de andere plannen betreft, kan ik nog niet te veel verklappen, maar de komende twee jaar gaan erg druk worden!

Smalltape lanceert nieuwe video

Smalltape heeft een nieuwe video online gezet (zie onderaan dit bericht). Het betreft het nummer One Day, afkomstig van het album “The Hungry Heart” dat in 2021 uitkwam. Smalltape is het project van de Duiste alleskunner Philipp Nespital.

Hij vertelt over het nummer: “het gaat over een van de meest urgente, bedreigende en tegelijkertijd meest onderschatte problemen van onze tijd, namelijk de opwarming van de aarde. Iedereen zou zich inmiddels gerealiseerd moeten hebben dat dit meer dan reëel is. Wat mij zorgen baart is dat, hoewel het bewustzijn van deze crisis in het algemeen toeneemt, veel mensen zich machteloos voelen op de vraag ‘Wat kan ik er als individu aan doen?’ Het antwoord op deze vraag is echter vrij duidelijk: de tijd voor kleine veranderingen in levensstijl op individueel niveau is voorbij. We hebben massale publieke druk nodig om de aandacht van politici te trekken zodat ze sneller en doeltreffender beslissingen nemen. Ik hoop dat het lied meer mensen kan motiveren om publiekelijk stelling te nemen in deze kwestie en gezamenlijk verantwoordelijkheid te nemen voor onszelf en de generaties na ons.”

Je kunt hier het interview lezen dat wij met hem hadden over het album “The Hungry Heart”.




 

Nieuw Antimatter album in november

Het is alweer vier jaar stil rondom Mick Moss (Antimatter) maar vandaag, op zijn 47ste verjaardag, kondigd hij een nieuw album aan dat in november dit jaar zal uitkomen.

Album nummer acht met de titel “A Profusion Of Thought” is niet zomaar een nieuw album. Er zit een verhaal achter. Mick Moss vertelt op zijn Facebookpagina: ‘Elk album dat ik heb geschreven, of waaraan ik heb meegewerkt, is het resultaat geweest van een lange periode van componeren, waarbij ik uiteindelijk te veel nummers had voor één release. Dit betekent onvermijdelijk dat mijn archief om de paar jaar wordt overspoeld met nog eens 4 of 5 nummers die voorbestemd zijn om nooit gehoord te worden, 0mdat elk album gebonden is aan een specifiek concept (ik kan deze nummers niet zomaar meenemen voor de volgende release, omdat ze conceptueel vreemd zijn).

Ik realiseerde me een paar jaar geleden dat als ik sterf deze nummers met mij zullen sterven, dus maakte ik er mijn missie van om 10 tracks uit de afgrond te redden. Dit zijn de nummers die je nooit zou horen, een alternatieve realiteit verborgen in de schaduwen. Het is een karwei van liefde geweest om ze uit te werken, gaten te dichten en nummers af te werken waar ik jaren geleden aan begonnen was (‘Breaking The Machine’, oorspronkelijk bedoeld voor “Lights Out”, begon in 2001, werd snel daarna verlaten en in 2021 afgemaakt. Een liedje waar twintig jaar aan gewerkt is).
Het is het vreemdste gevoel om daadwerkelijk de verboden broers en zussen uit te brengen van nummers van “Leaving Eden”, “Planetary Confinement”, “Black Market Enlightenment“, “The Judas Table“, “Fear Of A Unique Identity” en “Lights Out”‘

Send this to a friend