Verborgen prog-parels 1970 – 1980 deel 2

Henk Tuijn kennen we van de boeken “Het mooiste plaatje” en “Verborgen prog-parels 1970 – 1980”. Dat laatste schreef hij samen met Lenne Huisman. De vele positieve reacties op de 55 verborgen progparels uit het eerste boek zetten Tuijn aan om een tweede deel te schrijven. Dat ging niet zonder slag of stoot. In mei 2024 kreeg hij een tweede herseninfarct en zijn linkerhand raakte daarbij verlamd. Gelukkig bleef zijn rechterhand ongeschonden en ging hij aan de slag met het volgende boek.

50 jaar Poppodium Boerderij – een terugblik

In 2025 bestaat Poppodium Boerderij vijftig jaar en dat is dit jaar groots gevierd. Al een halve eeuw lang is Poppodium Boerderij het kloppende hart van de livemuziek in Zoetermeer en ver daarbuiten. Van een gekraakte boerderij waar destijds op vrijdagavond een bandje speelde, ontwikkelde het theater zich tot een professioneel poppodium met een capaciteit van 750 bezoekers en zo’n 120 concerten per jaar. De Boerderij staat voor passie, muziek en onvergetelijke herinneringen.

Foto: website poppodium Boerderij

Dat ging niet zonder slag of stoot: er werd strijd gevoerd met de gemeente en omwonenden, er waren afwijkende ideeën over de invulling van een jongerencentrum. Maar er waren ook knokpartijen, overlast, drugs- en overmatig drankgebruik, resulterend in een slecht imago. De verhuizing naar een modern nieuwbouwpand buiten het stadcentrum in 1998 leek de oplossing. De Boerderij overleefde diverse directies en besturen en een bijna-faillissement.

Ondertussen nam de populariteit enorm toe, zowel voor publiek als bands. Uiteindelijk was het poppodium zodanig succesvol dat het opnieuw uit haar jasje groeide. De gemeente Zoetermeer keurde zeer recent (september 2025) unaniem de plannen voor een nieuw gebouw goed. Op een locatie slechts een steenworp verwijderd van de huidige plek, en niet te ver van de oorspronkelijke locatie uit 1975: de cirkel is rond.

Progressieve rock

Vele grote namen hebben regelmatig het podium betreden, net als een aantal toppers uit de progressieve rockscene: Steven Wilson, Marillion, Steve Hackett, Asia. IQ houdt hier al vele jaren zijn traditionele Xmas Bash en ook Manfred Mann, Ray Wilson, Pendragon, Arena en Mystery keren vrijwel elk jaar terug naar hun geliefde Boerderij. En niet alleen voor de hoge mate aan professionaliteit van de medewerkers op bijvoorbeeld technisch gebied, maar ook voor de verse smaakvolle gerechten uit de keuken!

Poppodium Boerderij is in het verleden vele malen hoog genoteerd geweest als het gaat om ‘Best Prog Venue’ in het toonaangevende Britse muziekmagazine PROG. Ook voor Progwereld is de Boerderij een bijzonder gewaardeerd theater. Wij doen regelmatig verslag van optredens van artiesten en bands binnen ons geliefde genre.

125 Vrijwilligers

Poppodium Boerderij zou niet zijn waar het nu staat zonder de toewijding van een grote groep vrijwilligers. Al vijftig jaar lang zetten zij zich onvermoeibaar in om van elke show een succes te maken, van het begeleiden van artiesten tot het ontvangen van bezoekers. Hun enthousiasme en betrokkenheid worden geroemd en vormen het fundament van de Boerderijfamilie. 

Documentaire

Een documentaire, volledig gewijd aan de Boerderij, vormde het hoogtepunt van het jubileumjaar. Die vertelt het verhaal van een halve eeuw Boerderij. Op 23 mei jongstleden ging de documentaire in première en op 24 mei, de daadwerkelijke verjaardag, was de film toegankelijk voor publiek.

In deze mini-special kijken wij op onze eigen manier terug op 50 jaar De Boerderij. Met een aantal teamleden halen we mooie herinneringen op.

Alex Driessen

Wat was je eerste concert in De Boerderij?

Wishbone Ash, november 2000, daarna een kleine 200 shows.

Welke drie optredens sprongen er voor jou uit, en waarom?

Asia, 2009. Ik had ze gemist in 1982, originele line-up met alle sterren inclusief Howe en Wetton.

Peter Frampton, 2011. Een absoluut icoon, groter dan groot in de jaren zeventig, en sympathieke kerel bovendien.

UK, 2012. Dat was de tweede keer na 1979, het duo Wetton/Jobson, magische muziek. 

Flower Kings/Neal Morse band, 2013. Een dubbelconcert met Transatlantic als toegift, mijn toenmalige vriendin ontmoet. 

Maar ook Steve Hackett, Flower Kings, IQ, te veel om op te noemen. En tweemaal ProgDreams mogen presenteren op het podium, al bijna 10 jaar als vrijwilliger werkzaam voor vertalingen.

Wat is je wens voor de toekomst van De Boerderij?

Dat de programmering overeind blijft met veel ruimte voor prog. En dat de gemoedelijke huiskamersfeer niet inboet na het vertrek naar de nieuwbouw in de toekomst.

Maarten Goossensen

Wat was je eerste optreden in De Boerderij, en wat herinner je je er nog van?

Dat was IQ op vrijdagavond 17 november 2000. Ik ben opgegroeid in Zoetermeer en kende De Boerderij wel, maar was er nog nooit geweest. Het was in de tijd dat we achter de schermen al hard aan de lancering van Progwereld werkten. Ik was onder de indruk van de zaal, maar zeker ook van IQ. Met name Mike Holmes speelde die avond de sterren van de hemel.

Welke drie optredens in De Boerderij sprongen er voor jou uit en waarom?

3. John Wetton, vrijdagavond 19 januari 2001. Vooral nu ik terugkijk, vond ik dit optreden bijzonder. Ik ben dankbaar dat ik deze legende aan het werk heb gezien. Het was ook zo’n beetje het enige concert dat ik samen met mijn vrouw bezocht. Het bleef die avond gezellig… Precies negen maanden later werd onze dochter geboren. We hebben er nog even aan gedacht om haar “Emma” te noemen, naar het gelijknamige nummer van Wetton, maar hebben daar toch vanaf gezien 😉.

2. Iona, zaterdagavond 22 november 2014. Deze avond was ronduit magisch. De band was in topvorm en Joanne Hogg zong fenomenaal. De sfeer, zowel op het podium als tussen de band en publiek, was echt bijzonder. Achteraf was dit het laatste concert van deze bijzondere formatie in Nederland. Ik had het voor geen goud willen missen.

1. Star One, zaterdagavond 28 september 2002. De Boerderij was een aantal dagen gesloten omdat er voor dit optreden flink opgebouwd moest worden. De zaal was helemaal omgetoverd tot een soort space ship. Je voelde de verwachting en spanning in het publiek. Die avond was ongekend! Floor en Irene Jansen verzorgden de achtergrondzang en Russel Allen was in bloedvorm. Maar ster van de avond was Damian Wilson, die geweldig goed bij stem was en werkelijk overal op klom wat hem maar kon dragen. 

Wat is je wens voor de toekomst van De Boerderij, of wat wens je de medewerkers toe?

Allereerst wil ik de mensen van De Boerderij bedanken voor ontelbaar veel uren concertplezier. Ik wens ze een passend nieuw gebouw toe waarin de warme sfeer behouden blijft, en ik wens ons progliefhebbers toe dat ze ons genre trouw blijven.

Math Lemmen

Wat was je eerste optreden in De Boerderij, en wat herinner je je er nog van?

Neal Morse, 26 mei 2007, IO Pages festival. Vóór het optreden van Morse met zijn band liep de Boerderij helemaal vol. Morse was ontzettend gedreven en leverde met zijn (Nederlandse) band een fantastisch concert af. Tovenaar op de gitaar Paul Bielatowicz stal de show. Hij had de niet te benijden taak om het sublieme gitaarwerk van Paul Gilbert op Sola Scriptura te vertolken.

Welke drie optredens in De Boerderij sprongen er voor jou uit en waarom? 

U.K., 26 december 2012. U.K. is mijn all time favorite band, en het was een jongensdroom om deze band ooit nog een keer live te mogen zien, al ontbraken Bruford en Holdsworth. We hadden een pas om tijdens de soundcheck aanwezig te mogen zijn, wat zeer interessant was. Het bleek dat er nog wat puntjes op de i moesten worden gezet bij een aantal overgangen. Ook nog even een babbeltje met Jobson en Wettton gemaakt. In 2015 kwamen ze nog een keer terug met Donati op drums in plaats van Husband, wat in mijn oren een verbetering was. Van dit optreden staat wel een recensie op de site.

Karmakanic, 27 april 2012. Dit was de uitgebreide sterbezetting met Göran Edman, Nils Erikson, Morgan Ågren, Krister Jonsson en Lalle Larsson. Deze avond klopte alles, vooral ook het geluid, waardoor we een fantastische uitvoering van Reingolds mooiste nummers kregen voorgeschoteld. 

Moon Safari, 22 november 2025. Na een ietwat rommelige opening genoten van de fenomenale meerstemmige zang van deze Zweedse band. Ook het instrumentale aspect hadden ze uitstekend voor elkaar. Vooral de nummers van hun laatste album “Himlabacken Vol. 2” klonken fantastisch. 

Wat is je wens voor de toekomst van De Boerderij, of wat wens je de medewerkers toe?
Alle succes met de uitbreiding en dat ze in deze lastige tijden overeind kunnen blijven.

Hans Ravensbergen

Wat was je eerste optreden in De Boerderij, en wat herinner je je er nog van? 

Mijn eerste optreden, als toeschouwer dan, kan ik me niet meer herinneren. Dat is te lang geleden. Wat ik me wel kan herinneren zijn de diverse festivals en meerdaagse evenementen. Die waren over het algemeen uitstekend verzorgd en kenden een sterk affiche. 

Welke drie optredens in De Boerderij sprongen er voor jou uit en waarom? 

Natuurlijk zijn het veel meer dan drie optredens die eruit sprongen. De drie die me het eerst voor de geest komen zijn:

Een optreden van Neal Morse, ik meen tijdens het iO-Pages festival in mei 2007. Neal Morse trad toen op met zijn Nederlandse begeleidingsgroep. Ik stond vooraan en zag Neal meer onder dan achter zijn keyboard zitten, liggen, staan…

Tijdens datzelfde festival trad Mangala Vallis op, een Italiaanse band waarvan we al lang niets meer vernomen hebben. De zanger was Bernardo Lanzetti (tevens PFM) met zijn uit duizenden herkenbare stem. Ik vond dit een zeer goed optreden omdat alles klopte. Later bleek dat het optreden met zeer beperkte middelen (één camera) was opgenomen en terecht kwam op de dvd “Intergalactic Live Video Archives”. Ook deze dvd vind ik op zijn zachtst gezegd indrukwekkend. 

Jadis & Shadowland op 20 februari 2010. Ik zag daar Jadis voor het eerst live. Maar net zo (of nog…) interessant(er) vond ik het voorprogramma Shadowland. Deze hobbyband van Clive Nolan had die periode een (te) korte revival met een verzamelalbum en een livealbum/-dvd. Ook werd toen de boxset “Cautionary Tales” uitgebracht. 

 Wat is je wens voor de toekomst van De Boerderij of wat wens je de medewerkers toe? 

Ondanks dat ik minder vaak een concert bezoek, blijft Poppodium Boerderij voor mij het beste podium, waar ik nog graag hoop te komen. Ik wens het Poppodium en iedereen die daar al dan niet belangeloos werkt het allerbeste. Op naar de nieuwbouw! 

Ulver komt met nieuw album “Neverland” – digitaal in december, fysiek in februari

De Noorse muzikanten van Ulver blijven hun grenzen verleggen. Na hun recente verkenningen in verschillende genres, van black metal tot synthpop, komt de band nu met hun nieuwe album “Neverland”. Dit album, dat een nieuwe richting inslaat met een focus op ambient en instrumentale muziek, zal op 31 december digitaal verschijnen, gevolgd door een fysieke release op 27 februari 2026 via hun eigen label House Of Mythology.

Het nieuwe werk volgt de eerder uitgebrachte albums The Assassination Of Julius Caesar (2017), Flowers Of Evil (2020) en Liminal Animals (2024), maar wijkt af van hun gebruikelijke songstructuren. Neverland is een experiment in lange, meanderende composities die de band omschrijft als “die plek waar de IDM-sounds van de late jaren ’90 samenvloeiden met de meanderende structuren van post-rock.”

De band zelf legt uit hoe ze deze nieuwe richting hebben gekozen: “Met Neverland hebben we een meer ‘punk’-geest omarmd – meer dromen, minder discipline – vrijer, simpelweg.” Dit benadrukt een benadering die minder strikt is en meer ruimte biedt voor spontaniteit en experiment.

Wat betreft de fysieke uitgaves, kan er gekozen worden uit verschillende formaten. Naast de reguliere jewelcase-cd en een zwarte bio-vinyl LP, zullen er ook gelimiteerde edities beschikbaar zijn, waaronder een kristalheldere vinyl LP (300 exemplaren), een gemarmerde transparant blauw/witte vinyl LP (1.000 exemplaren) en een reeks liquid-filled vinyl LP’s in verschillende kleuren: blauw, oranje en geel (elke editie beperkt tot 33 exemplaren).

Smalltape – De schoonheid van verandering

Na het indrukwekkende “The Hungry Heart” uit 2021 keert Philipp Nespital – beter bekend als Smalltape – terug met “Tangram”, een album waarop contrast en samenhang elkaar op fascinerende wijze afwisselen. De Duitse multi-instrumentalist toont zich opnieuw een meester in het combineren van bombast en intimiteit, van elektronische gelaagdheid en organische warmte. Nespital vertelt openhartig over de creatieve uitputting na zijn vorige plaat, de zoektocht naar nieuwe inspiratie, en hoe een dagelijks muzikale uitdaging uitmondde in zijn meest veelzijdige werk tot nu toe.

Wanneer Philipp Nespital terugkijkt op de periode na “The Hungry Heart”, overheerst trots, maar ook vermoeidheid. Het album, dat hij volledig in eigen beheer uitbracht, werd enthousiast onthaald: lovende recensies en een flink aantal liveoptredens waren het gevolg. “Voor een zelf uitgebrachte plaat ging het geweldig,” blikt hij terug. “Artistiek voelde het ook heel goed. Ik ben nog altijd trots op dat album.”

Toch had die zelfstandigheid een keerzijde. Nespital deed werkelijk alles zelf: schrijven, opnemen, mixen, promoten, plannen, uitvoeren. “Dat hoort erbij,” zegt hij nuchter, “maar eerlijk gezegd liep ik op het randje van een burn-out.” Na “The Hungry Heart” voelde hij zich creatief leeg. Nieuwe ideeën bleven uit en de drang om te componeren leek even verdwenen.

Om dat gevoel te doorbreken bedacht hij een persoonlijke uitdaging: de One Day a Tune-challenge. Elke dag ging hij met een instrument zitten — gitaar, toetsen, soms alleen zijn stem — om te zien wat eruit zou komen. Zonder druk, zonder doel, puur het najagen van een ingeving. “Soms was het een melodie die ik onderweg in mijn telefoon zong, soms een akkoordenschema of een ritme,” vertelt hij. “Ik verzamelde die flarden, en uiteindelijk bleven bepaalde ideeën in mijn hoofd hangen, zelfs zonder dat ik ze terugluisterde. Dat is altijd een goed teken.”

Langzaam kwam de energie terug. Uit de losse schetsen groeiden de eerste contouren van een nieuw album. Het schrijven, arrangeren en produceren, brachten Nespital weer in zijn vertrouwde creatieve ritme. “Vanaf dat moment zat ik weer in de flow,” zegt hij. Die hernieuwde stroom aan inspiratie zou uiteindelijk leiden tot “Tangram”, een album dat hij omschrijft als evenwichtig én contrastrijk: groots, maar ook intiem; bombastisch, maar soms verrassend minimalistisch.

Het idee voor “Tangram” ontstond pas gaandeweg. Waar “The Hungry Heart” een duidelijk concept had, wilde Nespital dit keer juist zonder vastomlijnd plan beginnen. “Ik wilde songs maken, gewoon losse nummers, zonder dat ik al wist waar ze naartoe zouden gaan,” legt hij uit. “Pas later merkte ik dat er stukken waren die heel verschillend aanvoelden. Dat voelde eerst als een probleem, tot ik op het idee van “Tangram” kwam: een puzzel van uiteenlopende vormen die samen een geheel vormen.”

Die metafoor bleek perfect voor de veelzijdigheid van Smalltape. Elk nummer vertegenwoordigt een andere kant van Nespitals muzikale persoonlijkheid, maar samen vormen ze een coherent geheel. “De afzonderlijke stukken zijn verschillend, maar ze passen uiteindelijk bij elkaar. Dat idee — van losse elementen die samen een nieuw beeld vormen — voelde heel waarachtig.”

Wie “Tangram” beluistert, merkt meteen hoe breed het muzikale palet van Philipp Nespital is geworden. Zijn muziek beweegt moeiteloos tussen stijlen, zonder ooit zijn herkenbare stijl te verliezen. Elk nummer ademt avontuur, maar ook precisie — alsof elk geluid, elke laag exact op zijn plek is gezet.

Toch laat Nespital niets aan het toeval over. Hij geniet van het moment waarop een idee zich ontwikkelt tot iets onverwachts. “Elke song is eigenlijk een verrassing,” vertelt hij. “Er zijn maar weinig momenten waarop ik een nummer schrijf en precies weet waar het heen zal gaan. Dat zou me vervelen. Ik heb die spanning nodig, het gevoel dat een lied me ergens heen trekt waar ik het zelf nog niet ken.”

Een goed voorbeeld daarvan is Gold Digger, een kort maar intens nummer dat voor hem persoonlijk veel betekent. Het ontstond uit een eenvoudige beat van een goedkope drummachine, maar groeide uit tot een van de kernstukken van het album. “Het is een klein nummer, maar het heeft zoveel diepte,” zegt hij. “Het raakte precies wat ik op dat moment voelde.”

Heel anders is Goodbye, waarin Nespital een monumentale muur van geluid opbouwt. De vergelijking met de filmsoundtracks van Hans Zimmer — en dan met name “Inception” — is niet vergezocht. “Dat klopt,” zegt hij lachend. “Ik had die wall of sound letterlijk in mijn hoofd voordat ik ook maar iets had opgenomen.” Het nummer begon met een agressieve synthesizer, waaraan hij lagen van gitaren, orkestsamples en zelfs zijn eigen stem toevoegde.

Wat Goodbye bijzonder maakt, is de manier waarop Nespital de luisteraar steeds op het verkeerde been zet. Wanneer het nummer lijkt te ontsporen in pure kracht, valt plots de akoestische gitaar in en verandert de sfeer volledig. “Dat was precies de bedoeling,” zegt hij. “De song gaat over voorspelbaarheid en onvoorspelbaarheid. Iedereen weet dat iets gaat gebeuren, maar niemand zet de eerste stap. Dat spanningsveld wilde ik voelbaar maken.”

Opvallend aan “Tangram” is ook de subtiele invloed van jazz. “Ik ben de laatste jaren veel meer in jazz gedoken,” vertelt Nespital. “Vooral hedendaagse, meer experimentele vormen. Dat heeft onbewust zijn weg gevonden in mijn muziek. Ik wilde geen jazzplaat maken, maar die klankwereld fascineert me enorm.”

Het warme, organische geluid dat veel nummers kenmerkt, komt deels voort uit zijn instrumentkeuze. Hoewel er regelmatig een Fender Rhodes te horen lijkt, is dat in werkelijkheid zijn trouwe Nord Stage. “Het is niet de echte Rhodes,” zegt hij, “maar die Nord klinkt fantastisch. Het is gewoon pure fun om daarop te spelen.”

Een van de grootste verrassingen op het album is Selene, een nummer dat begint met een akoestisch patroon dat zich langzaam ontvouwt tot een meeslepende, bijna filmische compositie. “Dat was een van de nummers die ontstonden tijdens mijn One Day a Tune-periode,” vertelt Nespital. “Ik had dat gitaarpatroon en begon eroverheen te zingen. De melodie leek haast los te staan van de begeleiding — alsof ze boven elkaar zweefden.”

Die aandacht voor nuance hoor je door de hele plaat. Of het nu gaat om de agressieve kracht van Goodbye of de intieme sfeer van Selene — alles ademt ambacht en verfijning. De drumopnames zijn daar een goed voorbeeld van. Ze klinken open en direct, alsof de luisteraar midden in de ruimte staat. “Dat is precies wat ik wilde,” zegt hij trots. “Ik houd van metal, maar ik wilde geen plaat maken die tussen genres schiet: één metaltrack, één jazztrack, één folktrack. De drums moesten krachtig zijn, maar wel menselijk blijven — alsof je de drummer tegenover je ziet spelen.”

Wie goed luistert naar “Tangram”, ontdekt dat de thematiek minstens zo veelzijdig is als de muziek zelf. Waar “The Hungry Heart” nog duidelijke maatschappelijke en politieke ondertonen had, is “Tangram” persoonlijker en introspectiever. De nummers vormen samen een mozaïek van emoties: verlies, verlangen, spijt, maar ook groei en acceptatie.

Nespital vertelt dat hij tijdens het schrijven vooral werd gefascineerd door het moment waarop mensen terugkijken en beseffen wat ze hadden. “Dat moment van inzicht — dat je pas na afloop begrijpt wat iets betekende — vind ik ongelooflijk interessant,” legt hij uit. “Wat doe je met dat besef? Blijf je hangen in verdriet, of kun je er iets nieuws uit opbouwen?”

Sommige nummers verkennen dat thema op bijna filosofische wijze. Gold Digger bijvoorbeeld, gaat over iemand die onvermoeibaar naar de waarheid graaft, maar daarbij ontdekt dat elke vondst alleen maar meer vragen oproept. “Het is dat eeuwige zoeken,” zegt hij. “Je denkt dat je iets vindt, maar wat overblijft, is het besef dat je nooit helemaal zult weten.”

Andere songs zijn juist intiem en emotioneel. No Time (Part III) ademt eenzaamheid en verlangen, terwijl Tessellate — een van de kernstukken van het album — de verbindende gedachte achter “Tangram” samenvat. Het nummer draait om het idee dat het leven uit scherven bestaat: gebeurtenissen breken, veranderen van vorm en passen zich opnieuw in elkaar.

Die gedachte ligt ook aan de basis van de titel van het album. Een tangram is immers een puzzel van losse vormen die samen oneindig veel nieuwe figuren kunnen vormen. Voor Nespital is dat een symbolisch beeld van het leven zelf: breekbaar, veranderlijk, maar vol potentieel. “De schoonheid ligt in de momenten tussen die veranderingen,” zegt hij. “In de ruimte waar iets nieuws kan ontstaan.”

Ook in de manier waarop hij met andere muzikanten werkte, is die openheid voelbaar. Hoewel hij de meeste partijen zelf inspeelde, liet hij zijn gastmuzikanten bewust vrij. “Ik schreef alleen de partijen voor de orkestsecties uit — dat moest, anders wordt het chaos,” vertelt hij. “Maar verder geef ik iedereen ruimte. Die mensen brengen iets wat ik zelf nooit had kunnen bedenken.”

Na het succes van “The Hungry Heart” sprak Nespital met verschillende platenlabels in de hoop de volgende stap te zetten. “De gesprekken waren vriendelijk, maar uiteindelijk kwam het steeds op hetzelfde neer: te weinig streams, te weinig naamsbekendheid,” zegt hij. “Sommige labels zeiden letterlijk: “De muziek is fantastisch, maar we kunnen je niet vastleggen.” Tja, daar kun je weinig tegenin brengen.”

Voorlopig richt Nespital zich vooral op de release en de livepresentatie van ”Tangram”. De plaat verschijnt op 7 november 2025, en een dag later speelt hij een speciale releaseshow in Berlijn. “We hebben de nummers voor het podium helemaal uitgewerkt,” zegt hij enthousiast. “Ze werken live verrassend goed — er zit veel energie in. Na die show wil ik vooral gaan optreden, misschien wat festivals doen, en dan… eerst even ademhalen voordat ik aan een volgende plaat begin.”

Die rust heeft hij verdiend. Want “Tangram” laat horen dat Philipp Nespital, alias Smalltape, een artiest is die na uitputting en twijfel opnieuw heeft leren vertrouwen op zijn creatieve instinct. Uit de losse vormen van zijn inspiratie heeft hij een geheel weten te maken dat tegelijk breekbaar en krachtig is — precies zoals het leven zelf.

Bioscope annuleert concerten

Biocope, het samenwerkingsverband tussen Marillion-gitarist Steve Rothery, Thorsten Quaeschning van Tangerine Dream en Elbow-drummer Alex Reeves, heeft de aanstaande tourplannen geannuleerd.

De band, die onlangs hun debuutalbum Gentō uitbracht, had voor december optredens gepland in o.a. Nederland.

In een uitgegeven verklaring geeft de band aan: “Met pijn in het hart kondigen we de annulering van de Bioscope-tour aan vanwege onvoorziene en onoverkomelijke logistieke problemen.

We bieden onze oprechte excuses aan aan iedereen die tickets heeft gekocht (die volledig worden terugbetaald door de promotor). Helaas zijn er tot eind 2027 op zijn vroegst geen mogelijkheden voor onze respectievelijke tourverplichtingen, dus uitstel was geen optie. Bedankt voor jullie begrip, Steve, Thorsten en Alex.”

Even voorstellen: Revelations

Een nieuwe Nederlandse progressieve rock-formatie met jonge muzikanten. Daar worden wij bij Progwereld heel blij van. Revelations zit vol ambitie en wil de progressieve rock nieuw leven in blazen. Hun debuutalbum “What We Do In The Shadows” is een heerlijke groeiplaat die duidelijk maakt dat deze jongens hun mannetje staan. Tijd voor een gesprek met gitarist Sven van Otterloo en drummer Boaz Ceelen.

Jullie brachten pas jullie debuutalbum uit. Vertel er eens kort wat over. Wat is het thema, en hoe kwam de plaat tot stand?

Het album gaat erover dat geschiedenis zich blijft herhalen als we ons daar niet bewust van zijn. Dit vertalen wij in onze muziek door gebruik te maken van teksten en onderwerpen die van alle tijden zijn. De eerste vier nummers van het album draaien om soldaten die onwetend van wat hun te wachten staat de oorlog in gaan.Het vierde nummer, Jacobs Dream, gaat over de brief naar huis van een inmiddels overleden soldaat.

De laatste vier nummers geven het onderwerp weer vanuit een globaler en universeler beeld, terwijl de teksten en de muziek vertellen over de impact die iedere actie kan hebben, zowel in positieve als in negatieve zin. De eindconclusie is dat, zolang we niet bewust zijn van onze voorgaande acties, de geschiedenis zich zal blijven herhalen.

De titel “What We Do In The Shadows” refereert aan wat de impact van het niet bewust zijn van onze acties in de schaduw kan zijn.

Misschien kennen sommige lezers jullie nog niet. Vertel eens kort over het ontstaan van de band.

Onze band is ontstaan op het conservatorium in Enschede, waar de gedeelde passie voor progressieve/symfonische rock ons samen heeft gebracht. We begonnen de band met z’n drieën: Boaz Ceelen op drums, zangeres Gina Schwarz en ikzelf, Sven van Otterloo op gitaar.

Met deze bezetting hebben we het debuutalbum geschreven. Later kwamen bassist Kevin Kos en toetsenist Ezra Frankema er vast bij. Het doel van de band is om de klassieke progressieve rock nieuw leven in te blazen.

Wat zou je zeggen dat jullie invloeden zijn, of waar luisteren jullie zelf graag naar?

Onze invloeden liggen voornamelijk bij de oude progressieve, en de neo-progressieve rock. Denk dan aan Genesis, Yes, Marillion, Camel, IQ, Collage etc.

Met name albums als “The Lamb Lies Down on Broadway” van Genesis, “Ever” van IQ, en “Clutching at Straws” van Marillion zijn voor ons een grote inspiratie geweest voor dit album.

Jullie album begint met kerkorgel, één titeltrack komt letterlijk uit de Bijbel en ook Jacob’s droom komt voorbij. Hebben jullie iets met geloof of moeten we dit anders zien?

Wij zijn geen christelijke rockband. Wel staan er leden van onze band dicht bij het geloof.

De referenties naar de bijbel hebben we gebruikt omdat die de thema’s van de nummers het beste omschreven. De titel die letterlijk uit de bijbel komt refereert aan dat iedereen die lijdt om het goede te kunnen doen, gezegend zal worden. In dit geval verwijzend naar de soldaten die proberen het goede te doen, ten koste van hun eigen leven.

Daarnaast accentueren de referenties de tijdloosheid van het onderwerp, en daarmee het overkoepelende thema over geschiedenis die zich blijft herhalen als we ons er niet bewust van zijn.

Jullie zangeres Gina Schwarz maakt geen onderdeel meer uit van de band. Gaan jullie opzoek naar een andere zangeres?

Na goed overleg hebben we besloten niet op zoek te gaan naar een andere zangeres, en om verder te gaan met Kevin en mij op lead vocals. Dit voelt voor de toekomst als de juiste keuze.
In onze live video die we net hebben uitgebracht kun je horen hoe dit klinkt!

Wat zijn jullie plannen voor de komende tijd?

De komende tijd gaan we ons focussen op onze huidige release via optredens en interviews. Daarnaast zullen we ons bezig houden met het schrijven aan ons tweede album, waarbij nu ook Kevin en Ezra een rol zullen spelen in het schrijfproces!

Arjen Lucassen: “Ik wil mensen aan het denken zetten”

Foto’s: Lori Linstruth

Het nieuwe soloalbum van Arjen Lucassen “Songs No One Will Hear” gaat over een asteroïde die binnen vijf maanden de wereld zal vernietigen. In de nummers verkent hij hoe mensen daarop zullen reageren. Ik was benieuwd hoe dit album was ontstaan en dus maakte ik een afspraak via Zoom.

Ik was twee minuten te laat en zag Arjen de tijd verdrijven met zijn elektrische gitaar op schoot en er helemaal in opgaan. Zodra hij mij ziet, legt hij het instrument weg. Ik ben het vijfde en laatste interview van die dag, maar hij is blij dat hij nu even Nederlands kan praten en neemt alle tijd voor mijn vragen.

Je schrijft al je muziek zelf, wat is dan het verschil tussen een Ayreon-album en een soloalbum?
Het grootste verschil is dat ik op een soloalbum alles zelf zing. Op dit soloalbum verzorg ik denk ik 80% van de vocalen. Op de laatste twee Ayreon-albums ben ik niet eens te horen. Ayreon staat erom bekend veel zangers te hebben. Op “01011001” waren dat er bijvoorbeeld zeventien. De albums van Ayreon zijn rockopera’s waarin veel karakters voorkomen. Mijn soloalbum is duidelijk geen rockopera, maar er wordt wel één verhaal in verteld.

Schrijf je dan eerst de muziek en bepaal je dan waar het als het ware bij hoort?
Meestal wel. Eigenlijk is steeds mijn insteek om een soloalbum te maken. Dat is voor mij het meest makkelijk. Ik kan dan mijn studio ingaan wanneer ik wil en hoef geen zangers te regelen. Maar ja, dan heb ik een groot bombastisch stuk geschreven en dat kan ik zelf niet zingen. Ik heb een vrij kleine stem. Dan begin ik te bedenken welke zangers ik hiervoor zou kunnen benaderen en dan voel ik wel aankomen dat het geen soloalbum gaat worden.

Maar met dit album was het echt anders. Hiervan wist ik meteen dat het een soloalbum zou worden en dat ik daarbij zou blijven. Sinds het laatste Ayreon-album “Transitus”, dat alweer vijf jaar geleden uitkwam, heb ik alleen maar side projects gedaan. En de meeste projecten waren voor anderen. Zo deed ik “Plan Nine” voor Robert Soeterboek. Dat album heb ik voor hem opgenomen en hij is er nu ook mee aan het toeren. Daarna werkte ik met Simone Simons (Epica) aan haar soloalbum “Vermillion”. Dus veel voor anderen gedaan en daarna was ik helemaal leeg. Ik wist dat de enige manier om uit die leegte te komen was om een puur egoïstisch eigen soloalbum te maken.

Tijdens het luisteren van dit album moest ik denken aan films als “Don’t Look Up”, “Melancholia”, “Armageddon” en “Deep Impact”. Wat inspireerde jou om dit thema op te pakken?
Dat was niet mijn inspiratie. Die haal ik vooral uit de muziek die ontstaat. Ik vond de muziek dit keer zo eclectisch dat ik een concept nodig had dat paste bij al die verschillende sferen. Het vroeg om een sterk emotioneel thema. En wat is nu meer emotioneel dan weten dat je over vijf maanden zal sterven? Dat zet mensen aan het denken. Iedereen zal iets anders gaan doen. En door het grote verschil in nummers kon ik daar iets mee.

Toen moest ik wel gaan nadenken hoe ik dit zou aanpakken. Hoe maak ik een einde aan de wereld? Ik wilde niet iets politieks doen. Ik heb de asteroïde al eens gebruikt bij Ayreon dus ik besloot haar weer van stal te halen. En toen ben ik wel films gaan kijken. Alle films die je noemde en meer. In totaal wel vijftien films rond dit thema. Ik haalde daar verder weinig inspiratie uit omdat het in die films niet zozeer gaat over wat mensen zoal gaan doen als ze weten dat ze gaan sterven en juist dat wilde ik verkennen. En in alle bijna films wordt de planeet uiteindelijk gered en dat wilde ik niet.

Het idee om het album op te hangen aan een radio-dj is net zo eenvoudig als briljant. Had je die aanpak meteen voor ogen?
Ik houd van vertellers. Dat begon al bij “War Of The Worlds”. Ik wil in een verhaal gezogen worden en ik wil het verhaal makkelijk kunnen volgen. Niet al mijn luisteraars verstaan goed Engels, dus het moet makkelijk te volgen zijn. Dus ik wist al snel dat ik voor dit album ook een verteller wilde. Iemand die zowel komisch als serieus kon zijn. En ja, dan kom ik meteen uit bij Mike Mills. Dit past ook zo bij zijn persoonlijkheid. Hij kan ongelofelijk grappig zijn, maar ook heel diep en serieus. Toen ik hem vroeg, gaf hij meteen aan dat hij een sterk Australisch accent had dat hij niet kon uitzetten. Maar dat maakte me alleen maar meer enthousiast! En ik moedigde hem aan het juist nog meer te versterken.

Ik heb hem de nummers gegeven, hem verteld waar ze over gingen en ook een paar zinnen die ik er echt in wilde hebben en daar is hij vervolgens mee aan de slag gegaan. Die man kan echt alles, hij is echt mijn held.

Je belicht allemaal facetten van wat verschillende mensen zouden willen en doen als ze weten dat ze nog maar kort te leven hebben. Dat is enerzijds begrijpelijk, maar ergens ook triest dat er vaak eerst iets moet gebeuren voordat mensen tot actie overgaan. Wat zijn jouw gedachten hierover?
Ja, precies dat! Dat is waar dit album over gaat. Ik wil mensen aan het denken zetten. Wat zou je doen als je wist dat je nog vijf maanden te leven hebt? Mensen die ik hierover spreek, komen dan met allemaal plannen en ik zeg dan: “Doe het dan!” We weten niet of we nog vijf maanden, vijf jaar of  vijftig jaar te gaan hebben. Dus denk na over wat je wil doen en doe het ook.

De vraag is ook of mensen, als ze weten dat ze nog kort te leven hebben, ook echt dat soort dingen nog gaan doen…
Ik denk het niet. Op dat moment maakt het niet meer uit. Dan komt de struggle to survive en het recht van de sterkste. Pak wat je pakken kunt. Er is geen gezag meer, totale anarchie. Ik bedoel, welke politieagent gaat nog naar zijn werk als ie weet dat alles over vijf maanden ophoudt? Geld zegt niets meer. Het maakt niet meer uit of je Trump bent of de bakker. Ik denk dat je totaal geleefd wordt en dat het vreselijk is. In het album gaat het over Sanctuary Island. Dat is de plek waar de asteroïde zal gaan inslaan. Ik denk dat ik daar naar toe zou gaan. Ik zou die blue bus nemen  waarover gezongen wordt. Die blue bus komt trouwens niet uit een film maar uit een song van The Doors. Het is het nummer The End waarin Jim Morrison zegt “The blue bus is calling us.” Niemand weet wat hij daar mee bedoeld heeft. Waarschijnlijk wist ie het zelf ook niet. Dus leek het mij wel leuk om uit te leggen wat die blue bus was.

Ik miste de reflectie op wat er na de dood zal zijn. Het lijkt wel of niemand op het album zich daar druk om maakt. Was dat een bewuste keuze?
Dan wordt het al snel religieus of politiek en dat vermijd ik altijd. Ik wil puur escapisme bieden. Ik ben een muzikant. Ik vind niet dat ik mijn mening moet opdringen aan anderen. Ik heb een mening, hoor en soms best een extreme, maar die houd ik voor mezelf. De tweede reden dat ik daar niet over schrijf, is dat ik anders de helft van mijn publiek kwijtraak. Zeker tegenwoordig. Het is allemaal zo gevoelig. Alles is zo zwart-wit. Dat is mijn mening niet, maar die wordt dan wel snel zwart-wit gemaakt. Ik hoop zelf vooral dat er hierna niets meer is. Het begrip eeuwigheid maakt me heel bang. Als je daarover gaat nadenken dan word je gek.

Hoe is het album verder ontstaan?
Ik had op een gegeven moment vijftien nummers. Ik heb een zogenaamde ‘circle of trust’ om me heen verzameld in al die jaren. Daarin zitten vrienden, bekenden, mijn broer en mijn buren. Die volgen het hele proces. Die laat ik de demo’s horen en als alles af is, vraag ik of ze de nummers een cijfer willen geven. Dat helpt mij, want ik kan dan al niet meer objectief naar die nummers luisteren. En hun mening kan ik heel goed gebruiken. Zo bepaal ik uiteindelijk de volgorde van de nummers en ook welke naar de bonusdisc gaan. Kijk, als ik het ergens echt niet mee eens ben, dan doe ik het uiteraard anders, maar hun feedback helpt wel. Zo ontdek je ook de favoriete nummers en die moet je strategisch over het geheel verdelen. Tot dat moment heb ik ook nog geen teksten. De muziek moet eerst af zijn voor ik daar aan kan beginnen.

En de keuze voor drie zangeressen?
Ik weet dat ik voor de powervolle stukken een ander soort zanger nodig heb. Mijn eigen stem is daar te klein voor. Ik wist meteen dat Irene dit moest zingen. Ik werk al zo lang met haar samen. Ze zingt super goed en haar uitspraak van het Engels is fantastisch. Dus in eerste instantie wilde ik alleen haar stem gebruiken. Maar toen ontstond het nummer We’ll Never Know. Het gaat over een stel dat in verwachting is van hun eerste kindje, maar dat zullen ze nooit geboren zien worden. Een pijnlijk en emotioneel nummer. Ze zullen nooit weten hoe het eruit zal zien en ze zullen het niet zien opgroeien. En daarin hoorde ik gewoon Floor Jansen. Ik wist dat zij dit zou moeten zingen. Dus ik stuurde het nummer naar haar toe en hoopte vurig dat ze tijd had en het haar aansprak. Ze vond het erg mooi en was echt geraakt toen ze de tekst las. En ze heeft daarna echt heel veel emotie in haar performance gestopt.

Marcela Bovio zingt op een ander nummer (Our Final Song) een paar regels. Daarin wilde ik echt een soort gevecht tussen twee stemmen hebben. Dus daarin hoor je Robert Soeterbroek en Marcela samen.

Dit had ik natuurlijk moeten opzoeken, maar wat is een Hurdy Gurdy die in Our Weary Soldier is te horen?
(Hij barst in lachen uit) Dat is een draailier. Het is puur folk (hij doet het instrument na). Het lijkt in de verte op een doedelzak. Patty Gurdy is daar echt super goed in! Ze is echt populair. Op YouTube heeft ze super veel views. Ze is een groot fan van mijn muziek, dus toen er een folky nummer ontstond heb ik haar gevraagd.

Op het einde van het album hoor ik je zingen dat je het liefst op een eiland liedjes wil schrijven die niemand zal horen. Is dat wat jij gaat doen als het einde nabij is?
Nee hoor, ik niet. Wat heeft het voor zin om liedjes te schrijven die toch niemand zal horen? Maar het levert wel een hele toffe titel op toch?

Smalltape wil nieuw album uitbrengen via crowdfunding

In 2021 waren wij zeer enthousiast over het Smalltape-album “The Hungry Heart”. De man achter Smalltape is de sympathieke Duitser Philipp Nespital. Zijn nieuwe album “Tangram” is inmiddels af en wil hij door middel van crowdfunding financieren.

“Ik werk nu al meer dan drie jaar aan dit album en na veel moeilijkheden heb ik besloten om mijn eigen label op te richten en het album zelfstandig uit te brengen! Maar het produceren van een album van de kwaliteit die het verdient, is een enorme financiële uitdaging. Daarom ben ik deze crowdfundingcampagne gestart – met jouw steun kan “TANGRAM” worden uitgebracht!

En natuurlijk is er ook iets voor jou: voor elke bijdrage ontvang je speciale cadeaus. Zo kun je “TANGRAM” eenvoudig vooraf bestellen als 180g 2lp, cd of cd+Blu-ray-versie, of een exclusieve bonustrack, merchandise, zeldzame testpersingen, eerdere platen, bundels, originele songnotities ontvangen, of zelfs een creatieve sessie met mij of een volledige solovoorstelling boeken.

Wat je ook kiest, elke bijdrage helpt om de release van dit album mogelijk te maken! Ik ben erg enthousiast om dit nieuwe hoofdstuk met jou aan mijn zijde te beginnen en samen kunnen we deel uitmaken van deze TANGRAM.”

Het is zijn bedoeling om “Tangram” dit najaar uit te brengen

Nieuwe Nederlandse band Revelations wil progrock nieuw leven inblazen

Revelations is een nieuwe Nederlandse band die als missie heeft om progrock nieuw leven in te blazen. De band ontstond toen gitarist Sven van Otterloo en Boaz Ceelen (drums) elkaar ontmoetten op het conservatorium in Enschede. Ze werkten hierin samen met Gina Schwarz, die tekende voor de teksten en de zang. Anderhalf jaar later voegden bassist Kevin Kos en toetsenist Ezra Frankema zich bij het gezelschap. 

In de zomer van 2024 werd het debuutalbum “What We Do In The Shadows” opgenomen in de thuisstudio van Sven van Otterloo. Het album is vervolgens gemasterd door John Mitchell (Arena, It Bites, Lonely Robot).

Door een verschil in visie en artistieke keuzes besloot zangeres Gina Schwarz daarna de band te verlaten. De presentatie van het debuutalbum vindt plaats op 10 september in Metropool in Enschede. Tijdens deze show nemen Van Otterloo en Kos de vocalen voor hun rekening.

Het album zal uitkomen op vinyl en op alle digitale platforms.
Uiteraard lees je binnenkort bij ons een recensie van het album.

Niet meer actieve The Sunday Goose brengt debuutalbum uit

The Sunday Goose: een niet meer actieve Nederlandse symfoband die onlangs zijn album  “Where My Heart Lies” op Spotify en alle andere digitale platforms uitbracht.

Voor de oprichting van de band moeten we terug naar 2009, toen toetsenist Bram van Risp een symfonisch project wilde beginnen. Hij nam contact op met Marc Lamp, drummer van Claw Boys Claw, die ook een liefhebber van progrock is. Samen met Marcs partner Ly begonnen ze nummers te schrijven. Later dat jaar werd gitarist Hans Gerritse (Nice Beaver/Paravane, King Eider) erbij gevraagd. De formatie The Sunday Goose was geboren.

In 2010 werd het debuutalbum opgenomen in studio The Pitt van Ruud Rijnbeek en Gerben Klazinga (Knight Area). Na de opnames koos de band ervoor om toch zelf ook weer nieuwe stukken toe te voegen. Daarna werd het album gemixt door Bram van Risp. 

In 2014 was het album klaar om uitgebracht te worden. Maar door het lange opnameproces en door persoonlijke omstandigheden, bleef het album op de plank liggen. De band viel uiteen.

Elf jaar laten kwamen de bandleden weer met elkaar in contact en werd besloten om het album nu echt uit te gaan brengen.

“Where My Heart Lies” is vanaf nu te vinden op Spotify en alle andere digitale platforms. Bij voldoende interesse zal het album ook op vinyl uitkomen. Dat zou goed nieuws zijn, niet alleen door de geweldige muziek, maar zeker ook door het cover artwork van Hans Gerritse en zijn zus Fieke.

Binnenkort lees je uiteraard onze recensie van dit album op deze site.

Band:
Hans Gerritse: gitaar, aanvullende toetsen, achtergrondzang
Marc Lamp: drums, percussie, achtergrondzang
Ly: zang, basgitaar, moog taurus baspedalen
Bram van Risp: toetsen, aanvullende gitaar, achtergrondzang

Nummers:
1. Where My Heart Lies (8:29)
2. Sunrise (7:02)
3. Time (8:58)
4. Keep The Memories (5:57)
5. Nostalgia (0:31)
6. Oceans (8:08)
7. Out Of Focus (3:07)
8. Out There (2:31)
9. Riverflow (1:08)
10. Two Hearts (6:33)
11. Forever Young (10:53)
12. Casting Shadows (1:41)
13. My Town – bonustrack (5:46)